---------------------------------------------------------------------
     Kniga 1: S.Mihalkov. Sobr. soch. v 3-h tomah. Tom 1. Stihi i skazki
     Izdatel'stvo "Detskaya literatura", Moskva, 1970

     Kniga 2: S.Mihalkov. "Detyam: Stihi, skazki, rasskazy, basni, p'esy"
              (B-ka mirovoj lit-ry dlya detej, t. 22, kn. 3)
     Izdatel'stvo "Detskaya literatura", Moskva, 1981

     Stihi iz knigi 2 pomecheny (*) v soderzhanii.
     Vse kommentarii iz knigi 2.
     OCR & SpellCheck: Zmiy (zmiy@inbox.ru), 21 dekabrya 2002 goda
     ---------------------------------------------------------------------


                                 Soderzhanie

                    (*) Kak by zhili my bez knig?



                        A chto u vas?
                        Pro mimozu
                        Moj shchenok
                        Andryushka
                        Barany
                        Esli
                        Korabliki
                        Pesenka druzej
                             (Veselye puteshestvenniki)
                        Kotyata
                        Naden'ka
                        Trubach
                        Mir
                        Komary
                        Trezor
                        Komar-Komarec
                        Privivka
                        Elka
                        Moya ulica
                        Telefon
                        Tak
                        Ot karety do rakety
                        Cirk
                    (*) CHepushinki
                    (*) Kak u nashej Lyuby
                    (*) V parikmaherskoj
                    (*) Pro devochku, kotoraya ploho kushala...
                    (*) Lesnaya akademiya
                    (*) Korabel'naya sosna
                    (*) Beglyanka
                    (*) Nedotepa
                    (*) Modnoe plat'e
                    (*) Avtografy
                    (*) Bednyj Kostya
                    (*) Horoshie tovarishchi
                    (*) Beglec
                    (*) Zyablik
                    (*) "Meteor"
                    (*) Nesbyvshiesya mechty
                    (*) Kruglyj god
                    (*) CHemodan



                        Dyadya Stepa
                        Dyadya Stepa - milicioner
                        Dyadya Stepa i Egor



                        My s priyatelem
                        Foma
                        Tridcat' shest' i pyat'
                        Ne spat'!
                        Sashina kasha
                        CHistopisanie
                        Lapusya
                        CHudesnye tabletki
                        Progulka
                        Podushechka
                        Gripp
                        Stojkij Andrej
                        "Postirushka"
                        Velosipedist
                        Risunok
                        Pes
                        CHasy
                        Holodnyj sapozhnik
                        Sluchaj na zimovke
                        Ohotnik
                        O teh, kto laet



                        Pesnya pionerov Sovetskogo Soyuza
                        Veseloe zveno
                        Moj drug
                        Vazhnyj den'
                        Sobytie
                        SHkola
                        Pod Novyj god
                        Svetlana
                        Nahodka
                        Smena
                        Hrustal'naya vaza
                        Horoshij chelovek
                        Arkadij Gajdar
                        Odna rifma
                        Veselyj turist
                        Puti-dorogi
                        O chem ne znaet Aeroflot
                        Kak skvorec letel domoj
                        Oblaka
                        Tri vetra
                        Belye stihi
                        Stuzha
                        Lyzhnya i pen'
                        Liven'
                        More i Tucha
                        Skvorec
                        Bud' chelovekom
                        Pro soma
                        Unylyj grazhdanin
                        Pechal'naya istoriya
                        Ptichka
                        Gora moya
                        Vsadnik
                        Proisshestvie v gorah
                        Dyatly
                        Polomannoe krylo
                        Utochka
                        Kaleki v biblioteke
                        Strogij otec
                        Vazhnyj sovet
                        Mal'chik s devochkoj druzhil
                        Sosna i elochka
                        Staryj kloun
                        List bumagi



                        Razgovor s synom
                        Na rodine Lenina
                        V Muzee V.I.Lenina
                        Partiya - nash rulevoj
                        Tovarishch
                        Misha Korol'kov
                        Pastuh Mihas'
                        Byl' dlya detej
                        Mat'
                        Pis'mo v redakciyu armejskoj gazety
                        Karta
                        Detskij botinok
                        Pis'mo domoj
                        Otkuda ty?
                        Ty pobedish'!
                        Soldat
                        Moj boec
                        "Tigr"
                        SHel po ulice letchik
                        Desyatiletnij chelovek
                        Komsomol'skij bilet
                        Frontovik domoj priehal
                        Partijnyj bilet
                        Zenitchiki
                        Tri tovarishcha
                        Kazn'
                        Krasnoarmeec Petrov
                        Fashistskaya posylka
                        Pionerskaya posylka
                        Pochetnyj passazhir
                        Geroj
                        Granica
                        Priezd geroya
                        Danila Kuz'mich
                        Gornist
                        Sluzhu Sovetskomu Soyuzu!
                        Bud' gotov!
                    (*) Den' Rodiny



                        Est' Amerika takaya
                        Svoboda slova
                        Slova i bukvy
                        Stal'naya struzhka
                        Hizhina dyadi Toma
                        Millioner
                        Son



                             Iz YUliana Tuvima
                           Perevod s pol'skogo

                        Pis'mo ko vsem detyam
                           po odnomu ochen' vazhnomu delu
                        Azbuka
                        Slovechki-kalechki
                        Ptichij dvor
                        Rechka
                        Ovoshchi
                        Pro YAneka
                        Ptich'e radio
                        Gde ochki?

                             Iz L'va Kvitko
                           Perevod s evrejskogo

                        Anna-Vanna brigadir
                        Barsuki
                        Veselyj zhuk

                             Iz Asena Boseva
                           Perevod s bolgarskogo

                        Poigraem - ugadaem!
                        Pyat' vesel'chakov
                        Hrabryj Kosta
                        Kak iz muhi sdelali slona
                        Umnik Atanas
                    (*) S nami smeh
                    (*) Pregrady

                    (*) KOMMENTARII





                        My druzhny
                              s pechatnym slovom,
                        Esli b ne bylo ego,
                        Ni o starom, ni o novom
                        My ne znali 6 nichego!

                        Ty predstav' sebe na mig,
                        Kak by zhili my bez knig?
                        CHto by delal uchenik,
                        Esli ne bylo by knig,
                        Esli b vse ischezlo razom,
                        CHto pisalos' dlya detej:
                        Ot volshebnyh
                                 dobryh skazok
                        Do veselyh povestej?..

                        Ty hotel razveyat' skuku,
                        Na vopros najti otvet.
                        Protyanul za
                                 knizhkoj ruku,
                        A ee na polke net!

                        Net tvoej
                              lyubimoj knizhki -
                        "CHippolino", naprimer,
                        I sbezhali,
                              kak mal'chishki,
                        Robinzon i Gulliver.

                        Net, nel'zya
                                sebe predstavit',
                        CHtob takoj moment voznik
                        I tebya mogli ostavit'
                        Vse geroi detskih knig.

                        Ot besstrashnogo Gavrosha
                        Do Timura i do Krosha -
                        Skol'ko ih, druzej rebyat,
                        Teh, chto nam dobra hotyat!

                        Knige smeloj,
                                 knige chestnoj,
                        Pust' nemnogo
                                 v nej stranic,
                        V celom mire,
                                 kak izvestno,
                        Net i ne bylo granic.

                        Ej otkryty vse dorogi,
                        I na vseh materikah
                        Govorit ona na mnogih
                        Samyh raznyh yazykah.

                        I ona v lyubye strany
                        CHerez vse veka projdet,
                        Kak velikie romany
                        "Tihij Don" i
                                  "Don Kihot"!

                        Slava nashej
                                knige detskoj!
                        Pereplyvshej vse morya!
                        I osobenno sovetskoj -
                        Nachinaya s Bukvarya!









                        Kto na lavochke sidel,
                        Kto na ulicu glyadel,
                        Tolya pel,
                        Boris molchal,
                        Nikolaj nogoj kachal.

                        Delo bylo vecherom,
                        Delat' bylo nechego.

                        Galka sela na zabore,
                        Kot zabralsya na cherdak.
                        Tut skazal rebyatam Borya
                        Prosto tak:

                        - A u menya v karmane gvozd'.
                        A u vas?
                        - A u nas segodnya gost'.
                        A u vas?
                        - A u nas segodnya koshka
                        Rodila vchera kotyat.
                        Kotyata vyrosli nemnozhko,
                        A est' iz blyudca ne hotyat.

                        - A u nas na kuhne gaz.
                        A u vas?
                        - A u nas vodoprovod.
                        Vot.

                        - A iz nashego okna
                        Ploshchad' Krasnaya vidna.
                        A iz vashego okoshka
                        Tol'ko ulica nemnozhko.

                        - My gulyali po Neglinnoj,
                        Zahodili na bul'var,
                        Nam kupili sinij-sinij,
                        Prezelenyj krasnyj shar.

                        - A u nas ogon' pogas -
                        |to raz.
                        Gruzovik privez drova -
                        |to dva.
                        A v-chetvertyh, nasha mama
                        Otpravlyaetsya v polet,
                        Potomu chto nasha mama
                        Nazyvaetsya pilot, -
                        S lesenki otvetil Vova:
                        - Mama - letchik?
                        CHto zh takogo!

                        Vot u Koli, naprimer,
                        Mama - milicioner.

                        A u Toli i u Very
                        Obe mamy - inzhenery.

                        A u Levy mama - povar.
                        Mama - letchik?
                        CHto zh takogo!

                        - Vseh vazhnej, - skazala Nata, -
                        Mama vagonovozhatyj,
                        Potomu chto do Zacepy
                        Vodit mama dva pricepa.

                        I sprosila Nina tiho:
                        - Razve ploho byt' portnihoj?
                        Kto trusy rebyatam sh'et?
                        Nu konechno, ne pilot.

                        Letchik vodit samolety -
                        |to ochen' horosho.

                        Povar delaet kompoty -
                        |to tozhe horosho.

                        Doktor lechit nas ot kori,
                        Est' uchitel'nica v shkole.

                        Mamy raznye nuzhny,
                        Mamy vsyakie vazhny.

                        Delo bylo vecherom,
                        Sporit' bylo nechego.





                        |to kto nakryt v krovati
                        Odeyalami na vate?
                        Kto lezhit na treh podushkah
                        Pered stolikom s edoj
                        I, odevshis' ele-ele,
                        Ne ubrav svoej posteli,
                        Ostorozhno moet shcheki
                        Kipyachenoyu vodoj?

                        |to, verno, dryahlyj ded
                        Sta chetyrnadcati let?
                        Net.

                        Kto, nabiv pirozhnym rot,
                        Govorit: - A gde kompot?
                        Dajte to,
                        Podajte eto,
                        Sdelajte naoborot!

                        |to, verno, invalid
                        Govorit?
                        Net.

                        Kto zhe eto?
                        Pochemu
                        Tashchat valenki emu,
                        Mehovye rukavicy,
                        CHtoby mog on ruki gret',
                        CHtob ne mog on prostudit'sya
                        I ot grippa umeret',
                        Esli solnce svetit s neba,
                        Esli sneg polgoda ne byl?

                        Mozhet, on na polyus edet,
                        Gde vo l'dah zhivut medvedi?
                        Net.

                        Horoshen'ko posmotrite -
                        |to prosto mal'chik Vitya,
                        Mamin Vitya,
                        Papin Vitya
                        Iz kvartiry nomer shest'.
                        |to on lezhit v krovati
                        S odeyalami na vate,
                        Krome plyushek i pirozhnyh,
                        Nichego ne hochet est'.

                        Pochemu?
                        A potomu,
                        CHto tol'ko on glaza otkroet,
                        Stavyat gradusnik emu,
                        Obuvayut,
                        Odevayut
                        I vsegda, v lyubom chasu,
                        CHto poprosit - to nesut.

                        Esli utrom sladok son -
                        Celyj den' v krovati on.
                        Esli v tuchah nebosklon -
                        Celyj den' v galoshah on.

                        Pochemu?
                        A potomu,
                        CHto vse proshchaetsya emu,
                        I zhivet on v novom dome,
                        Ne gotovyj ni k chemu.

                        Ni k tomu, chtob stat' pilotom,
                        Byt' otvazhnym moryakom,
                        CHtob lezhat' za pulemetom,
                        Upravlyat' gruzovikom.

                        On rastet, boyas' moroza,
                        U papy s mamoj na vidu,
                        Kak rastenie mimoza
                        V botanicheskom sadu.





                        YA segodnya sbilas' s nog -
                        U menya propal shchenok.
                        Dva chasa ego zvala,
                        Dva chasa ego zhdala,
                        Za uroki ne sadilas'
                        I obedat' ne mogla.

                        V eto utro
                        Ochen' rano
                        Soskochil shchenok s divana,
                        Stal po komnatam hodit',
                        Prygat',
                        Layat',
                        Vseh budit'.

                        On uvidel odeyalo -
                        Pokryvat'sya nechem stalo.

                        On v kladovku zaglyanul -
                        S medom zhban perevernul.

                        On porval stihi u papy,
                        Na pol s lestnicy upal.
                        V klej zalez perednej lapoj,
                        Ele vylez
                        I propal...

                        Mozhet byt', ego ukrali,
                        Na verevke uveli,
                        Novym imenem nazvali,
                        Dom sterech'
                        Zastavili?

                        Mozhet, on v lesu dremuchem
                        Pod kustom sidit kolyuchim,
                        Zabludilsya,
                        Ishchet dom,
                        Moknet, bednyj, pod dozhdem?

                        YA ne znala, chto mne delat'.
                        Mat' skazala:
                        - Podozhdem.

                        Dva chasa ya gorevala,
                        Knizhek v ruki ne brala,
                        Nichego ne risovala,
                        Vse sidela i zhdala.

                        Vdrug
                        Kakoj-to strashnyj zver'
                        Otkryvaet lapoj dver',
                        Prygaet cherez porog...
                        Kto zhe eto?
                        Moj shchenok.

                        CHto sluchilos',
                        Esli srazu
                        Ne uznala ya shchenka?
                        Nos raspuh, ne vidno glaza,
                        Perekoshena shcheka,
                        I, vpivayas', kak igla,
                        Na hvoste zhuzhzhit pchela.

                        Mat' skazala: - Dver' zakroj!
                        K nam letit pchelinyj roj.

                        Ves' ukutannyj,
                        V posteli
                        Moj shchenok lezhit plastom
                        I vilyaet ele-ele
                        Zabintovannym hvostom.

                        YA ne begayu k vrachu -
                        YA sama ego lechu.





                        Lezhali na polke,
                        Stoyali na polke
                        Slony i sobaki,
                        Verblyudy i volki,
                        Pushistye koshki,
                        Gubnye garmoshki,
                        I utki,
                        I dudki,
                        I kukly-matreshki.

                        Kto videl u nas
                        V magazine
                        Andryushku?
                        On samuyu luchshuyu
                        Vybral igrushku -
                        On vybral ruzh'e,
                        I skazal prodavec:
                        - Ty budesh' ohotnikom.
                        Ty molodec!





                        Po krutoj tropinke gornoj
                        SHel domoj barashek chernyj
                        I na mostike gorbatom
                        Povstrechalsya s belym bratom,

                        I skazal barashek belyj:
                        "Bratec, vot kakoe delo:
                        Zdes' vdvoem nel'zya projti -
                        Ty stoish' mne na puti".

                        CHernyj brat otvetil:
                        "Me-e, Ty v svoem, baran, ume-e?
                        Pust' moi otsohnut nogi,
                        Ne sojdu s tvoej dorogi!"

                        Pomotal odin rogami,
                        Upersya drugoj nogami...
                        Kak rogami ni kruti,
                        A vdvoem nel'zya projti.

                        Sverhu solnyshko pechet,
                        A vnizu reka techet.
                        V etoj rechke utrom rano
                        Utonuli dva barana.





                        My sidim i smotrim v okna.
                        Tuchi po nebu letyat.
                        Na dvore sobaki moknut,
                        Dazhe layat' ne hotyat.

                        Gde zhe solnce?
                        CHto sluchilos'?
                        Celyj den' techet voda.
                        Na dvore takaya syrost',
                        CHto ne vyjdesh' nikuda.

                        Esli vzyat' vse eti luzhi
                        I soedinit' v odnu,
                        A potom u etoj luzhi
                        Sest',
                        Izmerit' glubinu,
                        To okazhetsya, chto luzha
                        Morya CHernogo ne huzhe,
                        Tol'ko more chut' poglubzhe,
                        Tol'ko luzha chut' pouzhe.

                        Esli vzyat' vse eti tuchi
                        I soedinit' v odnu,
                        A potom na etu tuchu
                        Vlezt',
                        Izmerit' shirinu,
                        To poluchitsya otvet,
                        CHto kraev u tuchi net,
                        CHto v Moskve iz tuchi - dozhdik,
                        A v CHite iz tuchi - sneg.

                        Esli vzyat' vse eti kapli
                        I soedinit' v odnu,
                        A potom u etoj kapli
                        Nitkoj smerit' tolshchinu -
                        Budet kaplishcha takaya,
                        CHto ne snilas' nikomu,

                        I ne prisnitsya nikogda
                        V takom kolichestve voda!





                        Hodyat po moryu korabliki
                        Bez mashin i bez kayut,
                        I nikem ne upravlyayutsya,
                        I k zemle ne pristayut.

                        Iz okurkov pushki sdelany,
                        Iz bumagi - yakorya.
                        Samyj pervyj iz korablikov
                        Nazyvaetsya "Zarya".

                        On ot plavan'ya ot dal'nego
                        Ves' do nitochki promok -
                        Samyj pervyj iz korablikov,
                        Papirosnyj korobok.

                        Vzad-vpered po skol'zkoj palube
                        Hodit mokryj kapitan,
                        Vzad-vpered po mokroj palube
                        Hodit chernyj tarakan.

                        On glyadit, kak volny katyatsya,
                        I usami shevelit,
                        On skorej k blizhajshej pristani
                        Korablyu pristat' velit.

                        I plyvut vpered korabliki,
                        I na kazhdom korable
                        Kapitanu ochen' hochetsya
                        Poskorej pristat' k zemle.

                        I ne znayut na korablikah,
                        CHto pod solncem, na zhare,
                        |to more skoro vysohnet -
                        Stanet suho na dvore.





                        My edem, edem, edem
                        V dalekie kraya,
                        Horoshie sosedi,
                        Schastlivye druz'ya.
                        Nam veselo zhivetsya,
                        My pesenku poem,
                        I v pesenke poetsya
                        O tom, kak my zhivem.

                        Krasota! Krasota!
                        My vezem s soboj kota,
                        CHizhika, sobaku,
                        Pet'ku-zabiyaku,
                        Obez'yanu, popugaya -
                        Vot kompaniya kakaya!

                        Kogda zhivetsya druzhno,
                        CHto mozhet luchshe byt'!
                        I ssorit'sya ne nuzhno,
                        I mozhno vseh lyubit'.
                        Ty v dal'nyuyu dorogu
                        Beri s soboj druzej:
                        Oni tebe pomogut,
                        I s nimi veselej.

                        Krasota! Krasota!
                        My vezem s soboj kota,
                        CHizhika, sobaku,
                        Pet'ku-zabiyaku,
                        Obez'yanu, popugaya -
                        Vot kompaniya kakaya!

                        My ehali, my peli,
                        I s pesenkoj smeshnoj
                        Vse vmeste, kak sumeli,
                        Priehali domoj.
                        Nam solnyshko svetilo,
                        Nas veter obveval;
                        V puti ne skuchno bylo,
                        I kazhdyj napeval:

                        - Krasota! Krasota!
                        My vezem s soboj kota,
                        CHizhika, sobaku,
                        Pet'ku-zabiyaku,
                        Obez'yanu, popugaya -
                        Vot kompaniya kakaya!




                                (Schitalochka)

                        Vy poslushajte, rebyata,
                        YA hochu vam rasskazat':
                        Rodilis' u nas kotyata -
                        Ih po schetu rovno pyat'.

                        My reshali, my gadali:
                        Kak zhe nam kotyat nazvat'?
                        Nakonec my ih nazvali:
                        RAZ, DVA, TRI, CHETYRE, PYATX.

                        RAZ - kotenok samyj belyj,
                        DVA - kotenok samyj smelyj,
                        TRI - kotenok samyj umnyj,
                        A CHETYRE - samyj shumnyj.
                        PYATX pohozh na TRI i DVA -
                        Te zhe hvost i golova,
                        To zhe pyatnyshko na spinke,
                        Tak zhe spit ves' den' v korzinke.

                        Horoshi u nas kotyata -
                        RAZ, DVA, TRI, CHETYRE, PYATX!
                        Zahodite k nam, rebyata,
                        Posmotret' i poschitat'.





                        Ne meshajte nashej Nade -
                        Pishet Naden'ka v tetradi!
                        - CHto ty pishesh', Naden'ka?
                        - K nam priehal dyaden'ka!





                        - Ty trubi v trubu, trubach,
                        Tol'ko, milen'kij, ne plach'! -
                        Celyj den' trubach trubil
                        I poplakat' pozabyl.





                        ZHenya prazdnuet rozhden'e -
                        YUbilyaru vosem' let!
                        Podarili gosti ZHene:
                        Pushku, tank i pistolet.

                        I, sovsem kak nastoyashchij,
                        Kak byvaet u soldat, -
                        CHernyj, noven'kij, blestyashchij,
                        S kruglym diskom avtomat.

                        Gosti kushali vatrushki,
                        ZHenya v komnate igral -
                        On voennye igrushki
                        Po chastichkam razbiral.

                        - CHto zhe ty nadelal, ZHenya?!
                        Vse slomal? Kakoj koshmar!..
                        - U menya razoruzhen'e! -
                        Gromko kriknul yubilyar.





                        - Komary! Komary!
                        Vy uzh bud'te tak dobry,
                        Ne kusajte vy menya
                        Stol'ko raz sred' bela dnya!

                        Otvechali komary:
                        - My i tak k tebe dobry,
                        Ved' kusaem my tebya,
                        Hot' do krovi, no lyubya!





                        Na dveryah visel
                        Zamok.
                        Vzaperti sidel
                        SHCHenok.

                        Vse ushli
                        I odnogo
                        V dome
                        Zaperli ego.

                        My ostavili Trezora
                        Bez prismotra,
                        Bez nadzora,
                        I poetomu shchenok
                        Pereportil vse, chto mog.

                        Razorval na kukle plat'e,
                        Zajcu vydral shersti klok,
                        V koridor iz-pod krovati
                        Nashi tufli uvolok.
                        Pod krovat' zagnal kota -
                        Kot ostalsya bez hvosta.

                        Otyskal na kuhne ugol -
                        S golovoj zabralsya v ugol',
                        Vylez chernyj - ne uznat'.
                        Vlez v kuvshin -
                        Perevernulsya,
                        CHut' sovsem ne zahlebnulsya
                        I ulegsya na krovat'
                        Spat'...

                        My shchenka v vode i myle
                        Dva chasa mochalkoj myli.
                        Ni za chto teper' ego
                        Ne ostavim odnogo!





                        Ob座avlen'e u dverej:
                        "VHOD DLYA PTIC I DLYA
                                           ZVEREJ".
                        Narisovan krasnyj krest:
                        Zahodi - Medved' ne s容st!

                        Pribezhal Petuh v apteku:
                        - Zdravstvuj, Misha! Kukareku!
                        - CHto vam, Petya-Petushok?
                        - Mne by novyj grebeshok! -

                        Gus' voshel v apteku bokom,
                        Pokosilsya pravym okom:
                        - Zasorilsya levyj glaz.
                        Net li kapelek u vas?

                        Za Gusem Kozel vvalilsya:
                        - YA, Toptygin, otravilsya:
                        S容l pregor'kij koreshok.
                        Daj poslashche poroshok!

                        Prihromal Barbos kudlatyj:
                        - Kto za chem, a ya za vatoj!
                        Zastudil ya levyj bok,
                        Pod dozhdem vchera promok. -

                        Vsem pomoch' Toptygin hochet:
                        On sovetuet, hlopochet,
                        Kipyatit iz trav otvar...
                        Vdrug v okno vletel Komar!

                        Zarychal aptekar' Mishka:
                        - Pochemu vletel v okno? -
                        Otvechaet Komarishka:
                        - A ne vse li vam ravno?

                        - Esli bylo b vse ravno,
                        Vse by lazali v okno!
                        Vidish' nadpis' u dverej:
                        "VHOD DLYA PTIC I DLYA
                                           ZVEREJ"?

                        Komarishka pushche zlitsya:
                        - A na chto mne vasha dver',
                        Esli ya eshche ne ptica
                        I poka eshche ne zver'.

                        Razoshelsya ne na shutku
                        Komarishka-Komarec.
                        Tut svoj klyuv raskryla Utka,
                        I prishel emu konec...





                        - Na privivku! Pervyj klass!
                        - Vy slyhali? |to nas!.. -
                        YA privivki ne boyus':
                        Esli nado - ukolyus'!
                        Nu, podumaesh', ukol!
                        Ukololi i - poshel...

                        |to tol'ko trus boitsya
                        Na ukol idti k vrachu.
                        Lichno ya pri vide shprica
                        Ulybayus' i shuchu.

                        YA vhozhu odnim iz pervyh
                        V medicinskij kabinet.
                        U menya stal'nye nervy
                        Ili vovse nervov net!

                        Esli tol'ko kto by znal by,
                        CHto bilety na futbol
                        YA ohotno promenyal by
                        Na dobavochnyj ukol!..

                        - Na privivku! Pervyj klass!
                        - Vy slyhali? |to nas!.. -
                        Pochemu ya vstal u stenki?
                        U menya... drozhat kolenki...





                        Plku vyrublyu v lesu,
                        Elku v shkolu prinesu!

                        Vsyu v sosul'kah ledyanyh,
                        V krepkih shishkah smolyanyh,
                        So smoloyu na stvole,
                        So snezhinkoj na smole.

                        Esli vstrechu ya v lesu
                        Nastoyashchuyu lisu,
                        YA na elku pokazhu
                        I v lesu lise skazhu:

                        - Ty, lisa, menya ne trogaj,
                        Ty begi svoej dorogoj,
                        Ne zaderzhivaj, proshu:
                        YA Novyj god vstrechat' speshu.

                        Mne navstrechu vyjdut volki,
                        Skazhut: "Stoj-ka, parenek!
                        Na opushke vmesto elki
                        Pochemu torchit penek?"
                        Dyatel klyuvom prostuchit:
                        "Pochemu penek torchit?"

                        Na derev'ya sneg lozhitsya,
                        Vse v sugrobah, vse v snegu.
                        I ot zverya i ot pticy
                        YA na lyzhah ubegu.

                        YA prines iz lesu elku -
                        Naglyadet'sya ne mogu!

                        Ot podstavki do makushki -
                        Sto chetyrnadcat' ognej,
                        Na vetvyah visyat hlopushki,
                        I zvezda gorit na nej!
                        Raznocvetnye flazhki,
                        Zolotye petushki,
                        A pod elkoj - Ded-Moroz,
                        Vatnyj sneg ego zanes.

                        Prihodite k nam, druz'ya!
                        |tu elku vybral ya.





                        |to - papa,
                        |to - ya,
                        |to - ulica moya.

                        Vot mostovuyu raschishchaya,
                        S puti smetaya sor i pyl',
                        Stal'nymi shchetkami vrashchaya,
                        Idet smeshnoj avtomobil'.
                        Pohozh na majskogo zhuka -
                        Usy i kruglye boka.

                        Za nim sredi ruch'ev i luzh
                        Gudit, shumit mashina-dush.
                        Proshla, kak tucha dozhdevaya, -
                        Blestit na solnce mostovaya:
                        Dvumya mashinami ona
                        Umyta i podmetena.



                        Zdes' na postu v lyuboe vremya
                        Stoit znakomyj postovoj.
                        On upravlyaet srazu vsemi,
                        Kto pered nim na mostovoj.

                        Nikto na svete tak ne mozhet
                        Odnim dvizheniem ruki
                        Ostanovit' potok prohozhih
                        I propustit' gruzoviki.



                        Dlya bol'nogo cheloveka
                        Nuzhen vrach, nuzhna apteka.
                        Vhodish' - chisto i svetlo,
                        Vsyudu mramor i steklo.

                        Za steklom stoyat v poryadke
                        Sklyanki, banki i gorshki -
                        V nih tabletki i oblatki,
                        Kapli, mazi, poroshki.

                        My segodnya ne bol'ny,
                        Nam lekarstva ne nuzhny.



                        Papa k zerkalu saditsya:
                        - Mne podstrich'sya i pobrit'sya!

                        Staryj master vse umeet:
                        Sorok let strizhet i breet.
                        On iz malen'kogo shkapa
                        Bystro nozhnicy dostal,
                        Prostynej ukutal papu,
                        Greben' vzyal, za kreslo vstal.
                        SHCHelknul nozhnicami zvonko,
                        Raz-drugoj vzmahnul grebenkoj,
                        Ot zatylka do viskov
                        Vystrig mnogo voloskov.
                        Raschesal pryamoj probor,
                        Vynul britvennyj pribor.
                        Zashipelo v chashke mylo,
                        CHtoby britva chishche brila.
                        Fyrknul veselo flakon
                        S nadpis'yu "Odekolon".

                        Ryadom devochku strigut,
                        Dva ruch'ya iz glaz begut.
                        Plachet glupaya devchonka,
                        Slezy visnut na nosu -
                        Parikmaher pod grebenku
                        Rezhet ryzhuyu kosu.

                        Esli strich'sya resheno,
                        Plakat' glupo i smeshno!



                        V magazine kak v lesu:
                        Mozhno tut kupit' lisu,
                        Lopouhogo zajchonka,
                        Snezhno-belogo myshonka,
                        Popugajchikov zelenyh -
                        Nerazluchnikov vlyublennyh.

                        My ne znali, kak nam byt':
                        CHto zhe vybrat'? CHto kupit'?
                        - Net li ryzhego shchenka?
                        - K sozhalen'yu, net poka!



                        Nezabudki golubye,
                        Kolokol'chik polevoj...
                        - Gde rastut cvety takie? -
                        Otvechayut: - Pod Moskvoj!
                        My ih rvali na opushke,
                        Tam, gde mnogo let nazad
                        Po vragam strelyal iz pushki
                        Nashej armii soldat.

                        - Dajte nam buket cvetov!.. -
                        Raz-dva-tri! Buket gotov!



                        V pereulke, za uglom,
                        Staryj dom idet na slom,
                        Dvuhetazhnyj, derevyannyj, -
                        Sem' kvartir, i vse bez vannoj.

                        Skoro zdes', na etom meste,
                        Vstanet dom kvartir na dvesti
                        V kazhdoj neskol'ko okon
                        I u mnogih svoj balkon.



                        Inostrannye turisty
                        Na uglu avtobus zhdut.
                        Po-francuzski ochen' chisto
                        Razgovor oni vedut.

                        Mozhet byt', ne po-francuzski,
                        No uzh tochno: ne po-russki!

                        Dolzhen kazhdyj uchenik
                        Izuchat' chuzhoj yazyk!



                        Vot prishli otec i syn.
                        Okna otkryvayutsya.
                        Ruki myt'!
                        Cvety - v kuvshin!

                        I stihi konchayutsya.





                        Mne postavili segodnya telefon
                        I skazali: "Apparat u vas vklyuchen!"
                        YA mogu po telefonu s etih por
                        S kem hochu vesti iz doma razgovor.

                        YA sazhus', snimayu trubku s rychazhka,
                        Dozhidayus' nepreryvnogo gudka
                        I, volnuyas', nachinayu nabirat'
                        Nomer "vosem' - sorok vosem' -
                                                     dvadcat' pyat'".
                        Telefon mne otvechaet: "Duu... duu... duu..."
                        YA sizhu u apparata - zhdu... zhdu... zhdu...

                        Nakonec ya slyshu golos:
                        - Vam kogo?
                        - Poprosite dyadyu Stepu!
                        - Net ego!
                        Uletel on rano utrom v Leningrad.
                        - A kogda zhe vozvratitsya on nazad?
                        - Nam ob etom ne izvestno nichego.
                        Srochno vyzvali na Baltiku ego.

                        "Tri - pyatnadcat' - vosemnadcat'" ya nabral
                        I v kontoru na stroitel'stvo popal.
                        - CHto vy stroite?
                        - My stroim novyj dom.
                        On stanovitsya vse vyshe s kazhdym dnem.
                        - Vy skazhite mne, pozhalujsta, skorej,
                        Skol'ko budet v etom dome etazhej? -
                        Arhitektor otvechaet: - Dvadcat' pyat'!
                        Prihodite posmotret' i poschitat'.

                        "Pyat' - semnadcat' - tridcat' vosem'".
                        - YA - vokzal! -
                        Kto-to basom ochen' vezhlivo skazal.
                        - Vy otvet'te mne, pozhalujsta: kogda
                        Iz Tashkenta pribyvayut poezda?

                        - Iz Tashkenta skoryj poezd nomer pyat'
                        V desyat' vechera my budem prinimat',
                        A pochtovyj pribyvaet v sem' utra,
                        On pridet bez opozdan'ya, kak vchera.

                        "Sem' - nol' vosem' - nol' chetyre".
                                                           I v otvet
                        Slyshu golos ya, chto v cirk biletov net.
                        - |to Durov? Dobryj vecher. Kak dela?
                        - YA pridumal novyj nomer dlya osla!
                        - Kak zhe v cirk ya bez bileta popadu?
                        - Prihodite, prihodite! Provedu!

                        Nabirayu "dva - dvenadcat' - dvadcat' dva".
                        - |to chto? Gostinica "Moskva"? -
                        Kto-to v trubku dyshit i molchit,
                        Nichego ne otvechaet i rychit.
                        - |to chto? Gostinica "Moskva"?
                        - Gr-r-razhdanin! Vy rr-r-razbudili l'va!

                        Tol'ko trubku polozhil na rychazhok -
                        Razdaetsya oglushitel'nyj zvonok.
                        - CHto takoe? CHto sluchilos'? Kto zvonit?
                        - |to deti! - chej-to golos govorit. -
                        Vam pozhalovat'sya hochet detskij sad:
                        Malo pishete vy knizhek dlya rebyat!
                        - Peredat' moim chitatelyam proshu,
                        CHto veselye stihi ya napishu
                        Pro chudesnyj apparat, pro telefon,
                        I pro to, kak pomogaet lyudyam on.

                        Hot' priyatel' moj zhivet i daleko,
                        YA mogu s nim razgovarivat' legko.
                        Temnoj noch'yu i v lyuboe vremya dnya
                        Zamechatel'no uslyshit on menya.

                        Pozvonyu ya pozdno noch'yu v Leningrad
                        S leningradcami menya soedinyat.
                        YA mogu zvonit' v lyubye goroda,
                        Dazhe v samyj dal'nij gorod inogda.

                        Udivitel'no ustroen telefon!
                        Vse mne kazhetsya, chto eto tol'ko son.
                        CHtoby etomu skorej poveril ya,
                        Pozvonite mne, pozhalujsta, druz'ya!





                        Zimoj i letom, kruglyj god,
                        ZHurchit v lesu rodnik.
                        V lesnoj storozhke zdes' zhivet
                        Ivan Kuz'mich - lesnik.

                        Stoit sosnovyj
                        Novyj dom:
                        Kryl'co,
                        Balkon,
                        CHerdak.
                        Kak budto my v lesu zhivem,
                        My poigraem tak:

                        Smotri skorej, kotoryj chas!
                        Tik-tak,
                        Tik-tak,
                        Tik-tak.
                        Nalevo - raz!
                        Napravo - raz!..
                        My tozhe mozhem TAK!

                        CHtob stat' pohozhim na orla
                        I napugat' sobak,
                        Petuh raspravil dva kryla...
                        My tozhe mozhem TAK!

                        Pastuh v lesu trubit v rozhok, -
                        Pugaetsya rusak.
                        Sejchas on sdelaet pryzhok...
                        My tozhe mozhem TAK!

                        Idet medved', shumit v kustah,
                        Spuskaetsya v ovrag
                        Na dvuh nogah,
                        Na dvuh rukah...
                        My tozhe mozhem TAK!

                        Ivan Kuz'mich skazal: "Pora! -
                        I snyal s gvozdya pidzhak. -
                        YA vyezzhayu so dvora!.."
                        My tozhe mozhem TAK!

                        Ivan Kuz'mich prines homut
                        I Lastochku zapryag,
                        I vozhzhi vzyal,
                        I novyj knut...
                        My tozhe mozhem TAK!

                        Snachala rys'yu, a potom
                        Smenili rys' na shag, -
                        Kon' cherez most idet shazhkom...
                        My tozhe mozhem TAK!

                        Teper' pora i otdohnut':
                        Ustali kak-nikak!
                        Poest', popit' i snova v put'...
                        My tozhe mozhem TAK!





                        Lyudi ezdili po svetu,
                        Usadiv sebya v karetu.

                        No prishel dvadcatyj vek -
                        Sel v mashinu chelovek.

                        Tut poshlo takoe delo!
                        V gorodah zatarahtelo.
                        SHum motorov, shoroh shin -
                        Mchatsya tysyachi mashin.

                        V parovye tihohody
                        Zabiralis' peshehody.
                        I mogli oni v puti
                        Na hodu legko sojti.

                        A teper' pod stuk koles
                        Nas vezet elektrovoz.
                        Ne uspel dvuh slov skazat'
                        Smotrish': nado vylezat'!

                        Korabli takimi byli,
                        Kak igrushechnye, plyli.
                        Plyli mesyac, plyli god...
                        Poyavilsya parohod!

                        A segodnya v okeany
                        Vyplyvayut velikany.
                        Udivlyaet belyj svet
                        Bystrota morskih raket.

                        Nu, a eto, nu, a eto -
                        Krugosvetnaya raketa!
                        Ot karety do raket!
                        |to chudo ili net?

                        Lish' odnim vetram poslushnyj,
                        Podnimalsya shar vozdushnyj.
                        CHelovek umel mechtat',
                        CHelovek hotel letat'!

                        Minoval za godom god...
                        Poyavilsya samolet!
                        V kreslo sel, zavtrak s容l.
                        CHto takoe? Priletel!





                        - |to chto?
                        - |to CIRK SHAPITO! -
                        Interesno!
                        Interesno!
                        Vse hotyat syuda popast'!
                        SHumno,
                        Veselo
                        I tesno -
                        Negde yabloku upast'!

                        Mne i pape govoryat:
                        - Prohodite v tretij ryad!
                        Grazhdanin, speshite sest'!
                        Vashe kreslo - nomer shest',
                        Vashe kreslo - nomer pyat'! -
                        My speshim mesta zanyat'.




                        Smel'chak idet, smeetsya,
                        Ni razu ne spotknetsya.
                        Nel'zya emu spotknut'sya -
                        Pod kupolom kanat!
                        On mozhet po kanatu
                        Projtis', kak po Arbatu,
                        Projtis' i povernut'sya
                        I probezhat' nazad!




                        ZHongler Silant'ev molodec:
                        Brosaet v vozduh sto kolec

                        I lovit ih po odnomu,
                        CHtob my pohlopali emu.

                        Vse aplodiruyut vokrug:
                        - Vot eto znachit - lovkost' ruk!




                        Kto etot hrabryj chelovek?
                        On ulybnulsya mne!
                        Dzhigit, naezdnik Ali-Bek
                        Na ryzhem skakune.

                        On skachet, stoya v stremenah,
                        Bashlyk za nim letit.
                        Ruzh'e v rukah,
                        Kinzhal v nozhnah -
                        Na to on i dzhigit!

                        Snachala kon' beret razbeg,
                        Potom strelyaet Ali-Bek
                        I podnimaet na dyby
                        Goryachego konya.
                        No ne pugaet grom pal'by
                        Ni papu, ni menya.




                        Fokus prostoj:
                        Sunduk pustoj,
                        V nem net nichego!
                        Zakroem ego!
                        Zaprem!
                        Zavyazhem!
                        Perevernem!
                        Poslushajte:
                        Kto shevelitsya v nem?
                        A kogda sunduk otkryli -
                        Zashurshali ch'i-to kryl'ya,
                        Kto-to veselo zalayal,
                        I potom iz sunduka
                        Poyavilis':
                        Ptichek staya,
                        Dva nadutyh indyuka,
                        Koshka, krolik i sobaka,
                        Mal'chik s fakelom v ruke.

                        Kak zhe vse oni, odnako,
                        Ochutilis' v sunduke?




                        Na gimnastov posmotri,
                        |to "TRI PETROVY TRI"!

                        Vystupaet ochen' redko
                        |ta truppa masterov.

                        Raz! - letit Petrov nad setkoj,
                        Dva! - pojmal ego Petrov.
                        Tri! - i prygnut' vniz gotova,
                        Tak prekrasna i hrabra,
                        Zoya Pavlovna Petrova -
                        Ih lyubimaya sestra!

                        I opyat' pod samyj kupol
                        Podnyalis' za bratom brat.

                        Zavtra noch'yu
                        |ta truppa
                        Uezzhaet v Leningrad.




                        Sem' artistov pet' zhelayut -
                        Sem' artistov druzhno layut.

                        Vot idut na zadnih lapkah
                        Dve artistki v modnyh shlyapkah.
                        Spotykayutsya,
                        Vizzhat,
                        Melko hvostiki drozhat.

                        Polkan - horoshij uchenik,
                        Dostoin uvazheniya:
                        Za god uchen'ya on postig
                        Tablicu umnozheniya.

                        Lyubye cifry mozhet on
                        I vychest' i slozhit'.
                        Tomu, kto s detstva neuchen,
                        Na svete trudno zhit'!




                        Prokatit'sya
                        Mishke dali.
                        Buryj Misha - staryj plut:
                        Nazhimaet na pedali,
                        Ezdit celyh pyat' minut.

                        |to - dva rodnye bratca.
                        Prikazali im kachat'sya.
                        Levyj Mishka hochet est',
                        No nikak ne mozhet slezt'.
                        Pravyj Mishka hochet v les -
                        On by vyshe tam zalez!




                        Ezhednevno pered zritelem
                        Vystupaet s gruppoj l'vov
                        V kapitanskom belom kitele
                        Ukrotitel' Ivanov.

                        Ivanov na l've kataetsya,
                        Draznit hishchnika hlystom -
                        Lev rychit, no ne kusaetsya,
                        Po reshetke b'et hvostom.

                        Ivanov povadku l'vinuyu
                        Izuchaet pyatyj god -
                        On spokojno v past' zverinuyu
                        Ruku levuyu kladet.

                        A potom so l'vom celuetsya,
                        Zverya za ushi beret...

                        Udivlyaetsya,
                        Volnuetsya,
                        Aplodiruet narod.

                        Konec.
                        Pojdem! Domoj pora.
                        Vyhodim - dozhd' kak iz vedra!
                        Naskvoz' promoknem!
                        No zato
                        My byli v cirke SHAPITO!





                        Na odnoj lesnoj opushke
                        ZHili-byli kruglyj god:
                        Dve starushki,
                        Dve kukushki
                        I gluhoj bezuhij kot.
                           Dve starushki vyshivali,
                           Dve kukushki kukovali,
                           Kot sibirskij, bez ushej,
                           Polevyh lovil myshej.
                        Spali noch'yu dve starushki
                        Na odnoj bol'shoj podushke,
                        Rano utrom prosypalis' -
                        Nachinali vyshivat'.
                           Spali noch'yu dve kukushki,
                           U berezy na makushke,
                           Rano utrom podnimalis' -
                           Nachinali kukovat'.
                        Kot sibirskij, bez ushej,
                        Den' i noch' lovil myshej.
                        CHto
                        Starushki vyshivali?
                        CHto
                        Kukushki kukovali?
                        Pochemu
                        Lovil myshej
                        Kot sibirskij, bez ushej?
                           Okazalos', chto starushki
                        Vyshivali bezdelushki,
                        CHto kukushki kukovali,
                        Kak starushki vyshivali,
                        A kot sibirskij, bez ushej,
                        Potomu lovil myshej,
                        CHto kukushek
                        Ot lyagushek
                        On, gluhoj, ne otlichal,
                        A k obedu
                        Ot starushek
                        Nichego ne poluchal.

                           ZHili v dome na opushke
                           Ochen' zhadnye starushki.





                        Kak u nashej Lyuby
                        Razbolelis' zuby:
                        Slabye, neprochnye -
                        Detskie, molochnye...

                        Celyj den' bednyazhka
                                           stonet,
                        Proch' svoih podruzhek gonit:
                        - Mne segodnya ne do vas! -
                        Mama devochku zhaleet,
                        Poloskan'e v chashke greet,
                        Ne spuskaet s dochki glaz.

                        Papa Lyubochku zhaleet,
                        Iz bumagi kuklu kleit -
                        CHem by dochen'ku zanyat',
                        CHtoby bol' zubnuyu snyat'!

                        Tut zhe babushka hlopochet,
                        Dat' sovet poleznyj hochet -
                        Kak lechili v starinu.
                        Tol'ko dedushka spokoen -
                        On byvalyj, staryj voin,
                        Ne odnu proshel vojnu.

                        Zaglyanul on vnuchke v rot:
                        - Vse do svad'by zazhivet!





                        Papa k zerkalu saditsya:
                        - Mne postrich'sya i pobrit'sya!

                        Staryj master vse umeet:
                        Sorok let strizhet i breet.
                        On iz malen'kogo shkafa
                        Bystro nozhnicy dostal,
                        Prostynej ukutal papu,
                        Greben' vzyal,
                        Za kreslo vstal,
                        SHCHelknul nozhnicami zvonko,
                        Raz-drugoj vzmahnul grebenkoj,
                        Ot zatylka do viskov
                        Vystrig mnogo voloskov,
                        Raschesal pryamoj probor,
                        Vynul britvennyj pribor.
                        Zashipelo v chashke mylo,
                        CHtoby britva chishche brila;
                        Fyrknul veselo flakon
                        S nadpis'yu: "Odekolon"...

                        Ryadom devochku strigut.
                        Dva ruch'ya iz glaz begut.

                        Plachet glupaya devchonka,
                        Slezy visnut na nosu -
                        Parikmaher pod grebenku
                        Rezhet ryzhuyu kosu.

                        Esli strich'sya resheno,
                        Plakat' glupo i smeshno!




                           KOTORAYA PLOHO KUSHALA...

                        YUlya ploho kushaet,
                        Nikogo ne slushaet.
                        - S容sh' yaichko, YUlechka!
                        - Ne hochu, mamulechka!
                        - S容sh' s kolbaskoj buterbrod! - 
                        Prikryvaet YUlya rot.
                        - Supik?
                        - Net...
                        - Kotletku?
                        - Net... -
                        Stynet YUlechkin obed.
                        - CHto s toboyu, YUlechka?
                        - Nichego, mamulechka!
                        - Sdelaj, devochka, glotochek,
                        Progloti eshche kusochek!
                        Pozhalej nas, YUlechka!
                        - Ne mogu, mamulechka! -
                        Mama s babushkoj v slezah -
                        Taet YUlya na glazah!
                        Poyavilsya detskij vrach -
                        Gleb Sergeevich Pugach.
                        Smotrit strogo i serdito:
                        - Net u YUli appetita?
                        Tol'ko vizhu, chto ona,
                        Bezuslovno, ne bol'na!
                        A tebe skazhu, devica:
                        Vse edyat -
                        I zver' i ptica,
                        Ot zajchat i do kotyat
                        Vse na svete est' hotyat.
                        S hrustom Kon' zhuet oves.
                        Kost' gryzet dvorovyj Pes.
                        Vorob'i zerno klyuyut,
                        Tam, gde tol'ko dostayut,
                        Utrom zavtrakaet Slon -
                        Obozhaet frukty on.
                        Buryj Mishka lizhet med.
                        V norke uzhinaet Krot.
                        Obez'yanka est banan.
                        Ishchet zheludi Kaban.
                        Lovit moshku lovkij Strizh.
                        Syr shvejcarskij
                        Lyubit Mysh'... -
                        Poproshchalsya s YUlej vrach -
                        Gleb Sergeevich Pugach.
                        I skazala gromko YUlya:
                        - Nakormi menya, mamulya!





                          (Po starinnoj detskoj pesenke)

                        Kak-to letom, na luzhajke,
                        Ochen' umnyj Majskij ZHuk
                        Osnoval dlya nasekomyh
                        Akademiyu nauk.

                        Akademiya otkryta!
                        Ot zari i do zari
                        Nasekomye lesnye
                        Izuchayut bukvari:


                        V - VORONA, G - GROZA...
                        - SHmel' i Muha, ne zhuzhzhite!
                        Uspokojsya, Strekoza!

                        Povtoryajte, ne sbivajtes':
                        D - DOROGA, E - ENOT...
                        Povernis' k doske, Kuznechik!
                        Sel ty zadom napered!

                        ZH - ZHURAVLX ili ZHABA,
                        3 - ZABOR ili ZMEYA...
                        - Ne smeshi Klopa, Komarik,
                        Peresyad' ot Murav'ya!


                        L - LICHINKA, LIPA, LUG...
                        - Ty komu rasstavil seti?
                        Ubirajsya, zloj Pauk!


                        H - NALIM, a O - OLENX...
                        - V akademiyu ne hodyat
                        Te, komu uchit'sya len'!


                        P - ROMASHKA,
                        S - SUCHOK ili SMORCHOK...
                        - Tarakan, ne korchi rozhi!
                        Ne podskazyvaj, Sverchok!


                        F - FIALKA, X - HOREK...
                        - Posle pervoj peremeny
                        My prodolzhim nash urok!

                        Uchat azbuku bukashki,
                        CHtoby gramotnymi stat',
                        Potomu chto eto malo -
                        Tol'ko polzat' i letat'!





                        Ona prislushivalas' v strahe
                        K raskatam groma. I zhdala...
                        Molchali dve namokshih ptahi,
                        Prizhavshis' u ee stvola.

                        Zloveshche molniya sverkala
                        I ozaryala svod nebes, -
                        Kazalos', chto ona iskala
                        Ee, odnu na celyj les.

                        Vse leto grozovymi dnyami
                        Ona toj molnii zhdala.
                        Bezhat'? No ved' ona kornyami
                        K zemle prikovana byla!

                        Ushla groza. I ozhil snova
                        V lesu nestrojnyj gomon ptic.
                        I dyshit vlagoj bor sosnovyj,
                        I merknut spolohi zarnic.

                        A po kore sosny shershavoj
                        Polzla smolistaya sleza -
                        Sosna na strah imela pravo:
                        Mogla i zavtra byt' groza...





                        ZHila-byla sobachka
                        Po klichke CHeburashka, -
                        Kurchaven'kaya spinka,
                        Zabavnaya mordashka.

                        Hozyajka k nej nastol'ko
                        Privyazana byla,
                        CHto v malen'koj korzinke
                        Vezde s soboj brala.

                        I chasto v toj korzinke,
                        Sredi puchkov petrushki,
                        Torchal pushistyj hvostik
                        I shevelilis' ushki.

                        Hozyajka CHeburashku
                        I strigla, i kupala,
                        Ona, ne znaya mery,
                        Sobachku balovala.

                        Ona ej razdobyla
                        Krasivyj povodok,
                        Na tepluyu poponku
                        Izrezala platok.

                        Na rynke pokupala
                        Kurinuyu pechenku,
                        V odno i to zhe vremya
                        Kormila sobachonku.

                        A ta zhila v dovol'stve
                        I znala lish' odno:
                        S sobakami chuzhimi
                        Igrat' zapreshcheno!

                        Hozyajka s CHeburashkoj
                        Vyhodit na gulyan'e,
                        Tem samym privlekaya
                        Vseobshchee vniman'e:

                        - I nado zhe sobake
                        Takoj karmannoj byt'!
                        - A gde takuyu mozhno
                        Dostat' ili kupit'?

                        - Kakoj ona porody
                        I skol'ko zhe ej let?
                        - Golubovato-seryj
                        Ee prirodnyj cvet?..

                        Hozyajka na voprosy
                        Podrobno otvechala,
                        Sobachka na prohozhih
                        Nevezhlivo urchala.

                        A esli kto pytalsya
                        K nej ruku protyanut',
                        Ona togo staralas'
                        Kak sleduet kusnut'.

                        Pri etom vsya drozhala,
                        Vo vse silenki laya,
                        S lyud'mi takogo roda
                        Znakomstva ne zhelaya...

                        Ne znayu, kak sluchilos'
                        I ch'ya byla vina,
                        No kak-to CHeburashka
                        Gulyat' poshla odna.

                        I vdrug iz podvorotni
                        Navstrechu pes-brodyaga -
                        Razorvannoe uho
                        I ves' v rubcah, bednyaga.

                        Pripala CHeburashka
                        Bryushkom k syroj trave.
                        "Propala ya! Propala!" -
                        Mel'knulo v golove.

                        Obnyuhal CHeburashku
                        Zabludshij pes golodnyj
                        I kak-to rasteryalsya
                        Pered sobachkoj modnoj.

                        - Otkuda ty takaya?..
                        - S v-vos'mogo etazha... -
                        Sobachka otvechala,
                        Ot straha vsya drozha. -

                        A v-vvy?
                                - A ya so svalki!
                        Otvetil pes ustalo. -
                        Dralis' my iz-za kosti,
                        Da mne opyat' popalo!..

                        I nezhnoj CHeburashke
                        Bednyagu stalo zhalko,
                        I znat' ej zahotelos',
                        CHto oznachaet "svalka".

                        I bylo v etom slove
                        Tainstvennoe chto-to,
                        CHto tak neuderzhimo
                        Tyanulo za vorota...

                        Ischezla CHeburashka!
                        Hozyajka vsya v slezah
                        I tol'ko prichitaet
                        Vse vremya "Oh!" da "Ah!".

                        Vechernyaya gazeta
                        Davala ob座avlen'e:
                        "Tot, kto najdet sobachku -
                        Tomu voznagrazhden'e!"

                        Nikto ne otozvalsya
                        I ne napal na sled.
                        Proshla uzhe nedelya,
                        A CHeburashki net...

                        ZHivetsya kak pridetsya
                        Bespechnoj zamarashke -
                        Sred' bela dnya propavshej
                        Beglyanke CHeburashke.

                        V krugu sebe podobnyh,
                        Bez krova i bez prav,
                        Sovsem peremenilsya
                        Ee stroptivyj nrav.

                        Kak prezhde, na prohozhih
                        Ona uzhe ne laet,
                        Stoit sebe v storonke
                        I hvostikom vilyaet.

                        Gryzet mal'chishka bublik,
                        A CHeburashka zhdet:
                        Byt' mozhet, polkusochka
                        I ej perepadet.

                        Nikto ee ne holit,
                        Ne gladit, ne kachaet,
                        I vse zhe bez hozyajki
                        Sobachka ne skuchaet.

                        Ona uzhe ne vidit
                        Kurinyh potroshkov,
                        Zato vokrug tak mnogo
                        Podruzhek i druzhkov.

                        Pust' inogda dohodit
                        Do ssory i do draki,
                        Mezhdu soboyu druzhat
                        Bezdomnye sobaki.

                        Oni gonyayut koshek
                        I brodyat po dvoram -
                        Segodnya zdes' ih vidyat,
                        A zavtra vidyat tam.

                        I s nimi CHeburashka
                        Nochuet gde popalo,
                        Sredi sobak brodyachih
                        Ona takoj zhe stala.

                        No kazhdyj pes, odnako,
                        Nochuya pod mostom,
                        V konce koncov hotel by
                        Popast' k komu-to v dom.

                        Ne v zolotuyu kletku,
                        A v dom, gde cenyat druzhbu
                        I gde sobaku kormyat
                        Za vernost' i za sluzhbu.

                        Vsegda ob etom dumal
                        Lyuboj bezdomnyj pes,
                        Kogda sebe pod lapu
                        Holodnyj pryatal nos.

                        No tak kak CHeburashka
                        Sama ushla iz doma,
                        Ej bylo eto chuvstvo
                        Poka chto neznakomo...

                        Hozyajka CHeburashku
                        Iskala, ishchet, zhdet...
                        I novuyu sobachku
                        Sebe ne zavedet.

                        I ya pro tu beglyanku
                        CHasten'ko vspominayu,
                        No chto s nej dal'she stalo,
                        Do sej pory ne znayu...





                        "Talantlivye deti
                        Nadezhdy podayut:
                        Uchastvuyut v koncertah -
                        Tancuyut i poyut.

                        A detskie risunki
                        Na temu "Mir i trud"
                        Pechatayut v zhurnalah,
                        Na vystavki berut.

                        U mnogih est' vozmozhnost'
                        Ob容zdit' celyj mir -
                        Provodyat v raznyh stranah
                        Gde - konkurs, gde - turnir.

                        Lisichkina Natasha
                        Imeet pyat' nagrad,
                        A Garik, tvoj priyatel', -
                        Uzhe laureat!

                        I tol'ko nedotepam
                        K uspehu put' zakryt..."

                        Moya rodnaya mama
                        Mne eto govorit.

                        No ya ne vozrazhayu,
                        A, guby szhav, molchu,
                        I ya na etu temu
                        S nej sporit' ne hochu.

                        Puskaj drugie deti
                        Nadezhdy podayut:
                        Kartinochki risuyut,
                        Tancuyut i poyut.

                        Na skripochkah igrayut,
                        Snimayutsya v kino -
                        CHto odnomu daetsya,
                        Drugomu ne dano!

                        YA znayu, kem ya budu
                        I kem ya stat' mogu:
                        Kogda-nibud' iz doma
                        Uedu ya v tajgu.

                        I s temi, s kem segodnya
                        YA vo dvore druzhu,
                        ZHeleznuyu dorogu
                        V tajge ya prolozhu

                        Po rel'sam k okeanu
                        Pomchatsya poezda,
                        I mama budet synom
                        Dovol'na i gorda.

                        Ona menya segodnya
                        Stydila sgoryacha -
                        Stroitel' tozhe vazhen
                        Ne men'she skripacha.





                        Privezli v podarok Kate
                        Zagranichnyj suvenir -
                        Udivitel'noe plat'e!
                        Otrazhen v nem celyj mir.
                        Vkriv' i vkos' desyatki slov -
                        Vse nazvan'ya gorodov:


                        |to tol'ko rukava!
                        Na spine: "MADRID", "STAMBUL",
                        "MONREALX", "PARIZH", "KABUL".
                        Na grudi: "MARSELX", "MILAN",
                        "RIM", "ZHENEVA", "TEGERAN".
                        Po podolu, sverhu vniz:
                        "SINGAPUR", "BRYUSSELX", "TUNIS",
                        "CYURIH", "NICCA", "VENA", "BONN"
                        "KOPENGAGEN", "LISSABON".

                        Kak nadenesh' eto plat'e,
                        Vse pytayutsya pristat'.
                        Vse podhodyat: - Zdravstvuj, Katya!
                        Mozhno plat'e pochitat'?

                        CHto otvetit' na vopros?
                        Katya serditsya do slez.
                        A mal'chishki Kate vsled:
                        - Vy - uchebnik ili net?!

                        Nu a modnicy-podruzhki,
                        CHto zaviduyut drug druzhke,
                        Te toropyatsya sprosit':
                        - Dash' nam plat'e ponosit'?

                        Tol'ko papa hmurit vzglyad,
                        Suveniru on ne rad:
                        - |to prosto erunda,
                        Vperemeshku goroda:
                        Tut - Bombej, a Deli - tam?!
                        Ryadom s Deli Amsterdam?!

                        Esli eto zauchit',
                        Mozhno dvojku poluchit'!





                        Dve podruzhki - Varya s Veroj -
                        |to kollekcionery.

                        U podruzhek v dvuh al'bomah
                        Sto familij, vsem znakomyh, -
                        Ne kollekciya, a klad!
                        Znamenitye artisty,
                        Futbolisty, hokkeisty
                        I poet-laureat!

                        Kak avtograf poluchit',
                        Varyu s Veroj ne uchit'!

                        Teh, kto marki sobiraet,
                        Teh podruzhki prezirayut.

                        Sobirateli znachkov -
                        Durachki iz durachkov.

                        U podruzhek nashih strast':
                        Na glaza tomu popast',
                        Kto segodnya znamenit,
                        CH'ya familiya zvenit!

                        Na glaza sperva popast',
                        A potom uzhe napast':
                        - Ochen' prosim, ne speshite!
                        Raspishites'! Podpishite!

                        Kto-to devochkam v sadu
                        Dal avtograf na hodu,
                        I teper' uzh ne prochest'
                        I ne vspomnit', kto on est'.

                        Kto-to sharikovoj ruchkoj
                        CHerez ves' al'bomnyj list
                        Vyvel podpis' s zakoryuchkoj...
                        SHahmatist ili artist?..

                        Podpisej sobrali sto,
                        A sprosite: "Kto est' KTO?",
                        Nashi kollekcionery -
                        Dve podruzhki - Varya s Veroj -
                        Ne otvetyat ni za chto!





                        Esli vdrug prihodyat gosti
                        V dom, na prazdnichnyj pirog,
                        Papa s mamoj prosyat Kostyu:
                        - Spoj, pozhalujsta, synok!

                        Nachinaet Kostya myat'sya,
                        Dut'sya, hnykat' i sopet',
                        I ne trudno dogadat'sya:
                        Mal'chugan ne hochet pet'!

                        - Poj! - nastaivaet mama. -
                        Tol'ko stoj na stule pryamo!

                        Papa shepchet: - Konstantin,
                        Spoj kupletik! Hot' odin!

                        Ot dosady i ot zlosti
                        Vse kipit v grudi u Kosti,
                        On kryahtya na stul vstaet,
                        S otvrashcheniem poet.

                        A poet on, kak ni stranno,
                        Serenadu Don-ZHuana,
                        CHto zapomnilas' emu
                        Neizvestno pochemu.

                        Gosti hlopayut v ladoshi:
                        - Ah, pevec kakoj horoshij!

                        Kto-to prosit: - Ty, malysh,
                        Luchshe spoj "SHumel kamysh... "!

                        Za stolom smeyutsya gosti,
                        I nikto ne skazhet: "Bros'te!
                        Perestan'te pristavat'!
                        Malyshu pora v krovat'!"





                        Mal'chik Misha maetsya -
                        Misha zaikaetsya.

                        Kak drugie - chisto, yasno, -
                        On ne mozhet govorit'.
                        I prosit' ego naprasno
                        To, chto skazhet, povtorit'.

                        Nelegko emu dayutsya
                        Vse slova na bukvu "K",
                        No rebyata ne smeyutsya -
                        Druzhba klassnaya krepka:

                        Ty, Mishutka, ne teryajsya!
                        Ty s drugih primer beri!
                        Molcha s duhom sobirajsya
                        I smelee govori!

                        Misha vygovorit slovo,
                        A drugogo ne vidat'...
                        No tovarishchi gotovy,
                        Esli nuzhno, podozhdat'!





                        YA za stolom sidel i el,
                        Kogda v okno Orel vletel
                        I sel naprotiv, u stola,
                        Raskinuv dva bol'shih kryla.

                        Sizhu. Divlyus'. Ne shevelyus'
                        I slovo vymolvit' boyus';
                        Ved' priletel ko mne za stol
                        Ne CHizhik-Pyzhik, a Orel!
                        Glyadit. Svoj ostryj klyuv raskryl.
                        I tut moj gost' zagovoril:

                        - YA sredi skal, pochti ptencom,
                        Byl pojman opytnym lovcom.

                        On v zoopark menya otvez.
                        YA v kletke zhil. V nevole ros,
                        O nebe tol'ko mog mechtat',
                        I razuchilsya ya letat'...

                        Beglec umolk. I ya kak mog
                        Ego prigrel, emu pomog -
                        I nakormil, i napoil,
                        I v zoopark ne pozvonil.





                        Hotel imet' ya ptichku
                        I deneg nakopil,
                        I vot na ptich'em rynke
                        YA Zyablika kupil.

                        Sidel moj Zyablik v kletke
                        I zernyshki kleval
                        I, kak v lesu na vetke,
                        Vse pel i raspeval.

                        Rebyata zahodili
                        Na Zyablika smotret',
                        I kazhdomu hotelos'
                        Takogo zhe imet'.

                        YA s Zyablikom vozilsya,
                        Hot' bylo mnogo del.
                        A cherez dve nedeli
                        Pevec mne nadoel.

                        Odnazhdy ya za gorod
                        Uehal na tri dnya,
                        I on na eto vremya
                        Ostalsya bez menya.

                        Kogda zhe iz derevni
                        Vernulsya ya domoj,
                        Lezhal v pustoj kormushke
                        Golodnyj Zyablik moj.

                        YA spas ego ot smerti -
                        YA vyhodil ego
                        I vypustil na volyu
                        ZHivoe sushchestvo.

                        Hotyat ko dnyu rozhden'ya
                        Mne podarit' shchenka,
                        No ya skazal: "Ne nado!
                        YA ne gotov poka!"





                        YA byl znakom
                        S odnim bykom,
                        Kogda v derevne zhil,
                        S lyud'mi on druzhby ne iskal,
                        Detej k sebe ne podpuskal.
                        A vot so mnoj druzhil!

                        Da, da! Ne znayu pochemu
                        YA chem-to nravilsya emu:
                        Kogda menya vstrechal,
                        On na menya, kak na vraga,
                        Ne vystavlyal svoi roga,
                        A druzheski mychal.

                        Byvalo, vyjdesh' na luzhok
                        I pozovesh' ego: - Druzhok! -
                        A on v otvet: - Idu-u-u! -
                        I sam dejstvitel'no idet
                        I ne spesha gubami rvet
                        Romashki na hodu.

                        Za leto ya k nemu privyk,
                        I eto byl moj lichnyj byk!
                        Pyat' let proshlo s teh por.
                        Ne znayu ya, chto s nim teper'
                        I s kem on druzhit, groznyj zver'
                        Po klichke "Meteor"...





                        Kogda mne bylo vosem' let,
                        Mechtal ya lish' o tom,
                        CHtob nebol'shoj velosiped
                        Ko mne vkatilsya v dom.

                        YA utrom, vecherom i dnem
                        Katalsya by na nem.

                        Obidno bylo mne do slez,
                        Kogda ya slyshal: - Net!
                        S toboj, malysh, i bez koles
                        Ne oberesh'sya bed.

                        O sankah ya zimoj mechtal
                        I videl ih vo sne.
                        A nayavu ya tverdo znal:
                        Ih ne podaryat mne.

                        - Uspeesh' golovu
                                      slomat'! -
                        Mne vsyakij raz tverdila
                                             mat'.

                        Hotelos' vyrastit' shchenka,
                        No dali mne sovet,
                        CHtob ne valyal ya duraka
                        V svoi dvenadcat' let,
                        Pomen'she o shchenkah mechtal,
                        A luchshe - chto-nibud' chital.

                        YA redko slyshal slovo:
                                             "Da!" -
                        A vozrazhat' ne smel,
                        I mne darili vse vsegda
                        Ne to, chto ya hotel:
                        To - sharf, to - novoe
                                             pal'to,
                        To - "muzykal'noe loto",
                        No eto bylo vse ne to -
                        Ne to, chto ya hotel!

                        Kak zhal', chto vzroslye
                                             podchas
                        Sovsem ne ponimayut nas.
                        A detstvo, sami govoryat,
                        Byvaet tol'ko raz!





                        Zima prihodit nenarokom,
                        Po vsem stat'yam berya svoe.
                        Ona dolzhna uzh byt' po srokam,
                        A vot, podi zh ty, - net ee!

                        I vdrug, odnazhdy, spozaranku,
                        Vzglyanul v okonnoe steklo
                        I vidish' "skatert'-samobranku" -
                        Vezde, vokrug, belym-belo...

                        Vesna prihodit postepenno:
                        V polyah neslyshno taet sneg,
                        Pobeg iz ledyanogo plena
                        Gotovyat tajno vody rek.

                        Uzh po nocham ne te morozy,
                        I vot uzhe letit skvorec
                        V svoj domik na stvole berezy...
                        Prishla Vesna. Zime konec!

                        A za Vesnoj prihodit Leto,
                        Za Letom Osen' v svoj chered,
                        I vnov' Zima. I snova gde-to
                        Vesna toropitsya v pohod.





                        Bol'shoj dorozhnyj CHemodan -
                        Turist neutomimyj,
                        Ob容zdil ya nemalo stran:
                        Letal na Tihij okean,
                        CHerez nego i mimo.

                        YA v samyh raznyh gorodah
                        Menyal v puti oteli -
                        Na inostrannyh yazykah
                        Naklejki na moih bokah
                        Zamanchivo pestreli.

                        YA poteryal svoj prezhnij vid
                        Byl pocarapan i pobit:
                        Menya v boka tolkali,
                        Menya nigde ne beregli,
                        Kogda vezli i volokli,
                        Gruzili i tolkali.

                        Gde b ni byl ya za rubezhom,
                        Ispytyvaya muki,
                        YA nazyvalsya "bagazhom",
                        Popav v chuzhie ruki.

                        Otkryt'sya kak-to ya ne smog
                        V tamozhne, na granice,
                        I mne togda slomal zamok
                        CHinovnik krasnolicyj.

                        Nosil'shchik, chto menya gruzil
                        V avtobusnoj tolkuchke,
                        Rvanul menya chto bylo sil,
                        I ya teper' bez ruchki.

                        Dorozhnyj staryj CHemodan,
                        YA - otsluzhivshij veteran,
                        Otpravlen v kladovuyu.
                        I zdes' mne snyatsya inogda:
                        Aerodromy... poezda...
                        I edu... i plyvu ya...









                        V dome vosem' drob' odin
                        U zastavy Il'icha
                        ZHil vysokij grazhdanin,
                        Po prozvan'yu "Kalancha",

                        Po familii Stepanov
                        I po imeni Stepan,
                        Iz rajonnyh velikanov
                        Samyj glavnyj velikan.

                        Uvazhali dyadyu Stepu
                        Za takuyu vysotu.
                        SHel s raboty dyadya Stepa -
                        Vidno bylo za verstu.

                        Liho merili shagi
                        Dve ogromnye nogi:
                        Sorok pyatogo razmera
                        Pokupal on sapogi.

                        On razyskival na rynke
                        Velichajshie botinki,
                        On razyskival shtany
                        Nebyvaloj shiriny.

                        Kupit s gorem popolam,
                        Povernetsya k zerkalam -
                        Vsya portnovskaya rabota
                        Raz容zzhaetsya po shvam!

                        On cherez lyuboj zabor
                        S mostovoj glyadel vo dvor.
                        Laj sobaki podnimali:
                        Dumali, chto lezet vor.

                        Bral v stolovoj dyadya Stepa
                        Dlya sebya dvojnoj obed.
                        Spat' lozhilsya dyadya Stepa -
                        Nogi klal na taburet.

                        Sidya, knigi bral so shkapa.
                        I ne raz emu v kino
                        Govorili: - Syad'te na pol,
                        Vam, tovarishch, vse ravno!

                        No zato na stadion
                        Prohodil besplatno on:
                        Propuskali dyadyu Stepu -
                        Dumali, chto chempion.

                        Ot vorot i do vorot
                        Znal v rajone ves' narod,
                        Gde rabotaet Stepanov,
                        Gde propisan,
                        Kak zhivet,
                        Potomu chto vseh bystree,
                        Bez osobennyh trudov
                        On snimal rebyatam zmeya
                        S telegrafnyh provodov.

                        I togo, kto rostom mal,
                        Na parade podnimal,
                        Potomu chto vse dolzhny
                        Videt' armiyu strany.

                        Vse lyubili dyadyu Stepu,
                        Uvazhali dyadyu Stepu:
                        Byl on samym luchshim drugom
                        Vseh rebyat so vseh dvorov.

                        On domoj speshit s Arbata.
                        - Kak zhivesh'? - krichat rebyata.
                        On chihnet - rebyata horom:
                        - Dyadya Stepa, bud' zdorov!

                        Dyadya Stepa utrom rano
                        Bystro vskakival s divana,
                        Okna nastezh' otkryval,
                        Dush holodnyj prinimal.
                        CHistit' zuby dyadya Stepa
                        Nikogda ne zabyval.

                        CHelovek sidit v sedle,
                        Nogi tashchit po zemle -
                        |to edet dyadya Stepa
                        Po bul'varu na osle.
                        - Vam, - krichat Stepanu lyudi, -
                        Nuzhno ehat' na verblyude!

                        Na verblyude on poehal -
                        Lyudi davyatsya ot smeha:
                        - |j, tovarishch, vy otkuda?
                        Vy razdavite verblyuda!
                        Vam, pri vashej vyshine,
                        Nuzhno ehat' na slone!

                        Dyade Stepe dve minuty
                        Ostaetsya do pryzhka.
                        On stoit pod parashyutom
                        I volnuetsya slegka.

                        A vnizu narod hohochet:
                        Vyshka s vyshki prygat' hochet!

                        V tir, pod nizen'kij naves,
                        Dyadya Stepa ele vlez.
                        - Razreshite obratit'sya,
                        YA za vystrely plachu.
                        V etot shar i v etu pticu
                        YA pricelit'sya hochu!

                        Oglyadev s trevogoj tir,
                        Govorit v otvet kassir:
                        - Vam pridetsya na koleni,
                        Dorogoj tovarishch, vstat' -
                        Vy zhe mozhete misheni
                        Bez ruzh'ya rukoj dostat'!

                        Do utra v alleyah parka
                        Budet veselo i yarko,
                        Budet muzyka gremet',
                        Budet publika shumet'.

                        Dyadya Stepa prosit kassu:
                        - YA prishel na karnaval.
                        Dajte mne takuyu masku,
                        CHtob nikto ne uznaval!

                        - Vas uznat', dovol'no prosto, -
                        Razdaetsya druzhnyj smeh, -
                        My uznaem vas po rostu:
                        Vy, tovarishch, vyshe vseh!

                        CHto sluchilos'?
                        CHto za krik?
                        - |to tonet uchenik!
                        On upal s obryva v reku -
                        Pomogite cheloveku! -
                        Na glazah vsego naroda
                        Dyadya Stepa lezet v vodu.

                        - |to neobyknovenno! -
                        Vse krichat emu s mosta. -
                        Vam, tovarishch, po koleno
                        Vse glubokie mesta!

                        ZHiv, zdorov i nevredim
                        Mal'chik Vasya Borodin.

                        Dyadya Stepa v etot raz
                        Utopayushchego spas.

                        Za postupok blagorodnyj
                        Vse ego blagodaryat.
                        - Poprosite chto ugodno, -
                        Dyade Stepe govoryat.
                        - Mne ne nuzhno nichego -
                        YA zadarom spas ego!

                        Parovoz letit, gudit,
                        Mashinist vpered glyadit.
                        Mashinist u polustanka
                        Kochegaru govorit:

                        - Ot vokzala do vokzala
                        Sdelal rejsov ya nemalo,
                        No gotov idti na spor -
                        |to novyj semafor.

                        Pod容zzhayut k semaforu.
                        CHto takoe za obman?
                        Nikakogo semafora -
                        U puti stoit Stepan.

                        On stoit i govorit:
                        - Zdes' dozhdyami put' razmyt.
                        YA narochno podnyal ruku -
                        Pokazat', chto put' zakryt. -
                        CHto za dym nad golovoj?
                        CHto za grom po mostovoj?

                        Dom pylaet za uglom,
                        Sto zevak stoit krugom.
                        Stavit lestnicy komanda,
                        Ot ognya spasaet dom.

                        Ves' cherdak uzhe v ogne,
                        B'yutsya golubi v okne.

                        Na dvore v tolpe rebyat
                        Dyade Stepe govoryat:
                        - Neuzheli vmeste s domom
                        Nashi golubi sgoryat?

                        Dyadya Stepa s trotuara
                        Dostaet do cherdaka.
                        Skvoz' ogon' i dym pozhara
                        Tyanetsya ego ruka.

                        On okoshko otkryvaet.
                        Iz okoshka vyletayut
                        Vosemnadcat' golubej,
                        A za nimi - vorobej.

                        Vse Stepanu blagodarny.
                        Spas on ptic, i potomu
                        Stat' nemedlenno pozharnym
                        Vse sovetuyut emu.

                        No pozharnikam v otvet
                        Govorit Stepanov: - Net!
                        YA na flot sluzhit' pojdu,
                        Esli rostom podojdu.

                        V koridore smeh i topot,
                        V koridore gul rechej.
                        V kabinete - dyadya Stepa
                        Na osmotre u vrachej.

                        On stoit. Ego nagnut'sya
                        Prosit vezhlivo sestra.
                        - My ne mozhem dotyanut'sya! -
                        Ob座asnyayut doktora. -

                        Vse, ot zreniya do sluha,
                        My issleduem u vas:
                        Horosho li slyshit uho,
                        Daleko li vidit glaz.

                        Dyadyu Stepu osmotreli,
                        Provodili na vesy
                        I skazali: - V etom tele
                        Serdce b'etsya, kak chasy!
                        Rost velik, no nichego -
                        Primem v armiyu ego!

                        No vy v tankisty ne godites':
                        V tanke vy ne pomestites'!
                        I v pehotu ne godny:
                        Iz okopa vy vidny!

                        S vashim rostom v samolete
                        Neudobno byt' v polete:
                        Nogi budut ustavat' -
                        Vam ih nekuda devat'!

                        Dlya takih, kak vy, lyudej
                        Ne byvaet loshadej,
                        A na flote vy nuzhny -
                        Posluzhite dlya strany!

                        - YA gotov sluzhit' narodu, -
                        Razdaetsya Stepin bas, -
                        YA pojdu v ogon' i vodu!
                        Posylajte hot' sejchas! -

                        Vot proshli zima i leto,
                        I opyat' prishla zima.
                        - Dyadya Stepa, kak ty? Gde ty? -
                        Netu s morya nam otveta,
                        Ni otkrytki, ni pis'ma...

                        I odnazhdy mimo mosta
                        K domu vosem' drob' odin
                        Dyadi Stepinogo rosta
                        Dvigaetsya grazhdanin.

                        Kto, tovarishchi, znakom
                        S etim vidnym moryakom?
                        On idet,
                        Skripyat snezhinki
                        U nego pod kablukom.

                        V skladku formennye bryuki,
                        On v shineli pod remnem.
                        V sherstyanyh perchatkah ruki,
                        YAkorya blestyat na nem.

                        Vot moryak podhodit k domu,
                        Vsem rebyatam neznakomyj.
                        I rebyata tut emu
                        Govoryat: - A vy k komu?

                        Dyadya Stepa obernulsya,
                        Podnyal ruku k kozyr'ku
                        I otvetil: - YA vernulsya.
                        Dali otpusk moryaku.

                        Noch' ne spal. Ustal s dorogi.
                        Ne privykli k sushe nogi.
                        Otdohnu. Nadenu kitel'.
                        Na divane polezhu.
                        Posle chaya zahodite -
                        Sto istorij rasskazhu!

                        Pro vojnu i pro bombezhku,
                        Pro bol'shoj linkor "Marat",
                        Kak ya ranen byl nemnozhko,
                        Zashchishchaya Leningrad.

                        I teper' gordy rebyata -
                        Pionery, oktyabryata, -
                        CHto znakomy s dyadej Stepoj,
                        S nastoyashchim moryakom.

                        On domoj idet s Arbata.
                        - Kak zhivesh'? - krichat rebyata.
                        I teper' zovut rebyata
                        Dyadyu Stepu "Mayakom".





                        Kto ne znaet dyadyu Stepu?
                        Dyadya Stepa vsem znakom!
                        Znayut vse, chto dyadya Stepa
                        Byl kogda-to moryakom.

                        CHto davno kogda-to zhil on
                        U zastavy Il'icha.
                        I chto prozvishche nosil on:
                        Dyadya Stepa - Kalancha.

                        I sejchas sred' velikanov
                        Teh, chto znaet vsya strana,
                        ZHiv-zdorov Stepan Stepanov -
                        Byvshij flotskij starshina.

                        On shagaet po rajonu
                        Ot dvora i do dvora,
                        I opyat' na nem pogony,
                        S pistoletom kobura.

                        On s kokardoj na furazhke,
                        On v shineli pod remnem,
                        Gerb strany blestit na pryazhke -
                        Otrazilos' solnce v nem!

                        On idet iz otdelen'ya,
                        I kakoj-to pioner
                        Rot raskryl ot izumlen'ya:
                        "Vot tak mi-li-ci-o-ner!"

                        Dyadyu Stepu uvazhayut
                        Vse, ot vzroslyh do rebyat.
                        Vstretyat - vzglyadom provozhayut
                        I s ulybkoj govoryat:

                        - Da-a! Lyudej takogo rosta
                        Vstretit' zaprosto ne prosto!
                        Da-a! Takomu molodcu
                        Forma novaya k licu!
                        Esli vstanet na postu,
                        Vse uvidyat za verstu!

                        Vozle ploshchadi zator -
                        Polomalsya svetofor:
                        Zagorelsya zheltyj svet,
                        A zelenogo vse net...

                        Sto mashin stoyat, gudyat -
                        S mesta tronut'sya hotyat.
                        Tri, chetyre, pyat' minut
                        Im proezda ne dayut.

                        Tut sotrudniku ORUDa
                        Dyadya Stepa govorit:
                        - CHto, bratishka, delo hudo?
                        Svetofor-to ne gorit!

                        Iz steklyannoj krugloj budki
                        Golos slyshitsya v otvet:
                        - Mne, Stepanov, ne do shutki!
                        CHto mne delat', daj sovet!

                        Rassuzhdat' Stepan ne stal -
                        Svetofor rukoj dostal,
                        V seredinku zaglyanul,
                        CHto-to gde-to podvernul...

                        V to zhe samoe mgnoven'e
                        Zagorelsya nuzhnyj svet.
                        Vosstanovleno dvizhen'e,
                        Nikakih zatorov net!

                        Nam rebyata rasskazali,
                        CHto Stepana s etih por
                        Malyshi v Moskve prozvali:
                        Ne "Mayak", a "Svetofor".

                        CHto sluchilos'?
                        Na vokzale
                        Plachet mal'chik let pyati.
                        Poteryal on mamu v zale.
                        Kak teper' ee najti?

                        Vse miliciyu zovut,
                        A ona uzh tut kak tut!

                        Dyadya Stepa ne spesha
                        Podnimaet malysha,
                        Podnimaet nad soboyu,
                        Nad soboj i nad tolpoyu
                        Pod vysokij potolok:
                        - Posmotri vokrug, synok!

                        I uvidel mal'chik: pryamo,
                        U aptechnogo lar'ka,
                        Utiraet slezy mama,
                        Poteryavshaya synka.

                        Slyshit mama golos Kolin:
                        - Mama! Mama! Vot gde ya! -
                        Dyadya Stepa byl dovolen:
                        "Ne raspalasya sem'ya!"

                        SHel iz shkoly uchenik -
                        Vsem izvestnyj ozornik.
                        On hotel sozornichat',
                        No ne znal, s chego nachat'.

                        SHli iz shkoly dve podruzhki -
                        V belyh fartukah boltushki.
                        V sumkah - knizhki i tetradki,
                        A v tetradkah vse v poryadke.

                        Vdrug navstrechu ozornik,
                        V rance - s dvojkami dnevnik,
                        Net emblemy na furazhke,
                        I remen' uzhe bez pryazhki.

                        Ne uspeli uchenicy
                        Ot nego postoronit'sya -
                        On stolknul ih pryamo v gryaz',
                        Nad kosichkami smeyas'.

                        Ni za chto on ih obidel
                        U prohozhih na vidu,
                        A potom tramvaj uvidel -
                        Pricepilsya na hodu.

                        Na podnozhku vstal nogoj,
                        Mashet v vozduhe drugoj!

                        On ne znal, chto dyadya Stepa
                        Vidit vse izdaleka.
                        On ne znal, chto dyadya Stepa
                        Ne prostit ozornika.

                        Ot dverej univermaga
                        Dyadya Stepa v tot zhe mig
                        Sdelal tri ogromnyh shaga
                        CHerez ploshchad' napryamik.

                        Na tramvajnom povorote
                        Snyal s podnozhki sorvanca:
                        - Otvechajte: gde zhivete?
                        Kak familiya otca?

                        S postovym takogo rosta
                        Sporit' zaprosto ne prosto.

                        Na reke i tresk i grom -
                        Ledohod i ledolom.

                        Poloskala po starinke
                        Babka v prorubi prostynki.
                        Tresnul led - reka poshla,
                        I babusya poplyla.

                        Babka ohaet i stonet:
                        - Oj, bel'e moe utonet!
                        Oj! Popala ya v bedu!
                        Oj, spasite! Propadu!

                        Dyadya Stepa na postu -
                        On dezhurit na mostu.

                        Dyadya Stepa skvoz' tuman
                        Smotrit vdal', kak kapitan.
                        Vidit - l'dina. A na l'dine
                        Plachet babka na korzine.

                        Ne opishesh', chto tut bylo!
                        Dyadya Stepa - ruki vniz,
                        Peregnuvshis' za perila,
                        Kak nad propast'yu povis.

                        On uspel shvatit' v ohapku
                        Perepugannuyu babku,
                        A staruha - za korzinu:
                        - YA bel'e svoe ne kinu!

                        Dyadya Stepa spas ee,
                        I korzinu, i bel'e.

                        SHli rebyata mimo zdan'ya,
                        CHto na ploshchadi Vosstan'ya,
                        Vdrug glyadyat - stoit Stepan,
                        Ih lyubimyj velikan!

                        Vse zastyli v udivlen'e:
                        - Dyadya Stepa! |to vy?
                        Zdes' ne vashe otdelen'e
                        I ne vash rajon Moskvy! -

                        Dyadya Stepa kozyrnul,
                        Ulybnulsya, podmignul:
                        - Poluchil ya post pochetnyj! -
                        I teper' na mostovoj,
                        Tam, gde dom stoit vysotnyj,
                        Est' vysotnyj postovoj!

                        Kak natyanutyj platok,
                        Gladko zalityj katok.
                        Na tribunah vse vstayut:
                        Kon'kobezhcam start dayut.

                        I oni begut po krugu,
                        A bolel'shchiki drug drugu
                        Govoryat: - Glyadi! Glyadi!
                        Samyj dlinnyj vperedi!
                        Samyj dlinnyj vperedi,
                        Nomer "8" na grudi!

                        Tut odin papasha strogij
                        Svoego sprosil synka:
                        - Veroyatno, eti nogi
                        U komandy "Spartaka"?

                        V razgovor vmeshalas' mama:
                        - |ti nogi u "Dinamo".
                        Ochen' zhal', chto nash "Spartak"
                        Ne dogonit ih nikak!

                        V eto vremya ob座avlyayut:
                        Sostyazaniyam konec.
                        Dyadyu Stepu pozdravlyayut:
                        - Nu, Stepanov! Molodec!

                        Dyadej Stepoyu gorditsya
                        Vsya miliciya stolicy:
                        Stepa smotrit sverhu vniz,
                        Poluchaet pervyj priz.

                        Dyade Stepe, kak narochno,
                        Na dezhurstvo nado srochno.
                        Kto sumel by po puti
                        Postovogo podvezti?

                        Govorit odin voditel',
                        Molodoj avtolyubitel':

                        - Vas podbrosit' k otdelen'yu
                        Poschital by ya za chest',
                        No, k bol'shomu sozhalen'yu,
                        Vam v "Moskvich" moj ne zalezt'!

                        - |j, Stepanov! YA podkinu, -
                        Tut drugoj shofer pozval. -
                        Zalezaj ko mne v mashinu,
                        V mnogotonnyj samosval!

                        V "Detskom mire" - magazine,
                        Gde igrushki na vitrine, -
                        Poyavilsya huligan.
                        On salazki oprokinul,
                        Iz karmana gvozdik vynul,
                        Prodyryavil baraban.

                        Prodavec emu: - Platite! -
                        On v otvet: - Ne zaplachu!
                        - V otdelenie hotite? -
                        Otvechaet: - Da, hochu!

                        Tol'ko vdrug u huligana
                        Serdce eknulo v grudi:
                        V svetlom zerkale Stepana
                        On uvidel pozadi.

                        - V otdelenie hotite?
                        - CHto vy! CHto vy! Ne hochu!
                        - Den'gi v kassu zaplatite!
                        - Skol'ko nuzhno? Zaplachu!

                        Postovoj Stepan Stepanov
                        Byl grozoj dlya huliganov.

                        Kak-to utrom, v voskresen'e,
                        Vyshel Stepa so dvora.
                        Stop! Ni s mesta!
                        Net spasen'ya:
                        Oblepila detvora.

                        Na nachal'stvo smotrit Vitya,
                        Ot smushchen'ya morshchit nos:
                        - Dyadya Stepa! Izvinite!
                        - CHto takoe?
                        - Est' vopros!
                        Pochemu, pridya s Baltflota,
                        Vy v miliciyu poshli?
                        Neuzheli vy rabotu
                        Luchshe etoj ne nashli?

                        Dyadya Stepa brovi hmurit,
                        Levyj glaz nemnogo shchurit,
                        Govorit: - Nu chto zh, druz'ya!
                        Na vopros otvechu ya!

                        YA skazhu vam po sekretu,
                        CHto v milicii sluzhu
                        Potomu, chto sluzhbu etu
                        Ochen' vazhnoj nahozhu!

                        Kto s zhezlom i s pistoletom
                        Na postu zimoj i letom?
                        Nash sovetskij postovoj -
                        |to tot zhe chasovoj!

                        Ved' nedarom storonitsya
                        Milicejskogo posta
                        I milicii boitsya
                        Tot, ch'ya sovest' ne chista.

                        K sozhaleniyu, byvaet,
                        CHto miliciej pugayut
                        Neposlushnyh malyshej.
                        Kak roditelyam ne stydno?
                        |to glupo i obidno!
                        I kogda ya slyshu eto,
                        YA krasneyu do ushej...

                        U rebyat vtorogo klassa
                        S dyadej Stepoj bol'she chasa
                        Prodolzhalsya razgovor.
                        I rebyata na proshchan'e
                        Prokrichali: - Do svidan'ya!
                        Do svidan'ya! Do svidan'ya,
                        Dyadya Stepa - Svetofor!





                        YA, druz'ya, skazhu vam srazu:
                        |ta knizhka - po zakazu.

                        YA priehal v detskij sad,
                        Vystupayu u rebyat.
                        "Prochitajte "Dyadyu Stepu", -
                        Horom prosit pervyj ryad.

                        Prochital rebyatam knizhku,
                        Ne uspel na mesto sest',
                        Podnimaetsya parnishka:
                        "A u Stepy deti est'?"

                        CHto skazhu emu v otvet?
                        Tyazhelo otvetit': net.



                        CHto stryaslos' v rodil'nom dome
                        V etot zimnij den' s utra!
                        |to s kem gostej znakomyat
                        Sestry, nyani, doktora?

                        V svetloj, solnechnoj palate,
                        Vozle mamy, na krovati,
                        Na vidu u prochih mam,
                        Spit rebenok nebyvalyj,
                        Ne malysh, a celyj malyj -
                        Polnyh vosem' kilogramm!

                        Po palatam slyshen shepot,
                        Slyshen gromkij razgovor:
                        - Rodilsya u dyadi Stepy
                        Syn po imeni Egor!

                        Na sed'moe otdelen'e
                        V adres papy-starshiny
                        Napravlyaet pozdravlen'ya
                        Vsya miliciya strany.

                        Postupayut telegrammy:
                        "CHTO ZA NOVYJ GERKULES?",
                        "UTOCHNITE KILOGRAMMY",
                        "PODTVERDITE TOCHNYJ VES".

                        Pozdravlyaet gorod Gor'kij -
                        Oktyabryata-malyshi:
                        "DYADE STPPE I EGORKE
                        NASH PRIVET OT VSEJ DUSHI".

                        Pozdravlyayut dyadyu Stepu
                        I Tashkent, i Sevastopol',
                        Malyshu podarok shlet
                        Boevoj Baltijskij flot.

                        Pozdravlen'ya v otdelen'e
                        Pochtal'on nosit' ustal.
                        Dyadya Stepa ot volnen'ya
                        Zaikat'sya dazhe stal.



                        Bogatyr', a ne rebenok!
                        Kak ne verit' chudesam?
                        Vyrastaet iz pelenok
                        Ne po dnyam, a po chasam.

                        Vot uzh est kisel' on s lozhki,
                        Govorit: "Agu, aga..."
                        Vot uzhe on vstal na nozhki,
                        Sdelal pervyh dva shaga.

                        Vot uzhe stoit Egorka
                        U doski s melkom v ruke,
                        Vot i pervaya "pyaterka"
                        U Egorki v dnevnike...

                        Po chasam on spat' lozhitsya,
                        Ukazaniya ne zhdet.
                        Esli dazhe chto-to snitsya -
                        V sem' utra Egor vstaet.

                        V znoj, v moroz li - vse ravno
                        Raskryvaet on okno.
                        Bystro delaet zaryadku,
                        Est na zavtrak yajca vsmyatku,
                        Pyat' kartofel'nyh kotlet,
                        Dva stakana prostokvashi
                        I tarelku mannoj kashi -
                        Kasha tozhe ne vo vred!



                        Pro Stepanova Egora
                        Sluh raznessya ochen' skoro:
                        Mal'chuganu desyat' let,
                        No u malogo rebenka
                        Ne po vozrastu silenka.
                        Ne rebenok, a atlet!

                        Sredi tysyach malyshej
                        Net podobnyh krepyshej.

                        Nazrevaet gde-to ssora,
                        Perehodit v draku spor -
                        Net ni draki, ni razdora,
                        Esli ryadyshkom Egor.

                        Hot' i rostom ne v otca -
                        Ne obidish' molodca:
                        On kladet na dve lopatki
                        V shkole luchshego borca -
                        CHempiona po bor'be
                        Iz sed'mogo klassa "B".

                        Dyadya Stepa rad i gord,
                        CHto synishka lyubit sport.



                        Raz v snegu zastryala "Volga",
                        Buksovala ochen' dolgo,
                        Buksovala b do sih por -
                        Ne zamet' ee Egor.

                        Za rulem voditel' koso
                        Smotrit s grust'yu pod kolesa,
                        Pro sebya bormochet zlo:
                        - Vot beda, kak zaneslo!

                        Podoshel Egorka szadi
                        I pomog chuzhomu dyade:
                        Upersya v zabor nogoj,
                        Podnazhal razok-drugoj...

                        Dyadya ochen' udivilsya,
                        Dal signal i pokatilsya!



                        Po trave skol'zyat botinki,
                        V sineve orly paryat.
                        Rastyanulsya po tropinke
                        Turisticheskij otryad.

                        Vsem v pohode trudnovato -
                        Vse idut ne nalegke,
                        I lezhat ne puh i vata
                        V pionerskom ryukzake.

                        V goru dvizhetsya gora
                        Vsevozmozhnogo dobra -
                        |to tashchit nash Egorka
                        Dve palatki, dva vederka
                        I drovishki dlya kostra.

                        Nagruzil on stol'ko kladi,
                        CHto ni speredi, ni szadi
                        Ne priznaete ego.
                        CHto podelat', raz v otryade
                        Net sil'nee nikogo!



                        Den' za dnem, iz goda v god
                        Dyadi Stepin syn rastet.
                        Krasnoshchek, shirok v plechah,
                        Hodit v pervyh silachah.
                        Korenast i muskulist
                        Vsemi priznannyj shtangist.

                        Pervyj den' sorevnovan'ya.
                        V zale slyshitsya: "Vniman'e!
                        Vystupaet "srednij ves"!"
                        Na pomost Egor vyhodit,
                        Lyudi glaz s nego ne svodyat,
                        Proyavlyayut interes.

                        V etom zale ne vpervye
                        B'yut rekordy mirovye -
                        I medali zolotye
                        Vydayutsya masteram.
                        V etot raz rekord Evropy
                        B'et synishka dyadi Stepy:
                        Podnimaet,
                        Vyzhimaet...
                        TRISTA TRIDCATX
                                     KILOGRAMM!

                        Ot takoj bol'shoj udachi
                        Dyadya Stepa chut' ne plachet,
                        SHepchet na uho zhene:
                        - YA, Marusya, kak vo sne...

                        CHempionu srazu dali
                        Zolotye dve medali.
                        Pozvonili iz gazet:
                        Srochno trebuyut portret.

                        Dva zamorskih reportera
                        Prosyat vezhlivo Egora
                        Na voprosy dat' otvet.
                        - Skol'ko let vam?
                        - Dvadcat' let.
                        - Vashe glavnoe zhelan'e?
                        - Poluchit' obrazovan'e.
                        - Kem zhe vy hotite stat'?
                        - Mezhdu zvezdami letat'!

                        Ulybnulis' reportery:
                        - Vy umeete mechtat'?
                        - Da! - skazal Egor. - Umeyu.
                        Otkazat' sebe ne smeyu!
                        Tak mechtaet vsya strana,
                        Vsya sem'ya bol'shaya nasha...
                        Poznakom'tes', moj papasha -
                        Milicejskij starshina!

                        Reportery poklonilis',
                        Po-anglijski izvinilis'
                        I, zakryv magnitofon,
                        Bystro vybezhali von.



                        Port otkryt mezhdunarodnyj -
                        Port vozdushnyj, a ne vodnyj.
                        Novyj aerovokzal.
                        Passazhirov polnyj zal.

                        CHerez kazhduyu minutu
                        Otletayut korabli -
                        Tot v Gavanu, tot v Kal'kuttu,
                        Na drugoj konec zemli.

                        Kak nebesnye princessy,
                        Probegayut styuardessy.

                        Pogranichnaya ohrana
                        Na svoih stoit postah:
                        Stavit shtampy v inostrannyh
                        I v sovetskih pasportah.

                        U lyudej v rukah bilety,
                        I bukety, i pakety.
                        Gromkij govor. SHutki. Smeh.
                        Tol'ko eto ne turisty,
                        A gimnasty, i shtangisty,
                        I, konechno, futbolisty -
                        My otlichno znaem vseh!
                        Vse oni po imenam
                        S detskih let znakomy nam.

                        Provozhayut mamy, papy,
                        Dyadi Koli, teti Kapy,
                        Vnuki, dochki, synov'ya -
                        Est' u kazhdogo sem'ya!
                        Na proshchan'e vse podryad
                        Vperemeshku govoryat:

                        - Pobezhish' - ne ostupis',
                        Pribezhish' - ne prostudis'!

                        - V kazhdom dele nuzhen opyt,
                        CHtoby zrya ne tratit' sil...

                        S synom shutit dyadya Stepa:
                        - SHtangu doma ne zabyl?

                        Minovali tri nedeli.
                        - Prileteli?
                        - Prileteli!
                        - Kak leteli? Ne ustali?
                        - Vse v poryadke!
                        - Gde medali? -
                        Golosa so vseh storon...

                        - Zdravstvuj, syn!
                        - Zdorovo, papa! -
                        Dyade Stepe kriknul s trapa
                        Olimpijskij chempion.



                        Est' u nas maloprimetnyj
                        Gorodok polusekretnyj,
                        Okruzhil ego zabor...

                        Sredi letchikov voennyh -
                        Ispytatelej otmennyh -
                        V gorodke zhivet Egor,
                        On po zvaniyu major.

                        Sil'nyj, smelyj i ser'eznyj,
                        On dostig svoej mechty
                        V izuchen'e dali zvezdnoj,
                        V pokoren'e vysoty.

                        CHtoby vypolnit' zadan'e
                        Na raketnom korable,
                        Nezemnye ispytan'ya
                        Prohodil on na Zemle.

                        I odnazhdy utrom rano
                        My uslyshim v tishine:
                        "Kosmonavt Egor Stepanov
                        S Marsa shlet privet Lune!"

                        To-to budet soobshchen'e:
                        "S MARSA SHLET PRIVET LUNE!"
                        To-to budet voshishchen'e!
                        I v sed'moe otdelen'e
                        Ot ministra pozdravlen'e
                        Dyade Stepe - starshine!









                        My s priyatelem vdvoem
                        Zamechatel'no zhivem!
                        My takie s nim druz'ya -
                        Kuda on,
                        Tuda i ya!

                        My imeem po karmanam:
                        Dve rezinki,
                        Dva kryuchka,
                        Dve bol'shih steklyannyh probki,
                        Dvuh zhukov v odnoj korobke,
                        Dva tyazhelyh pyatachka.

                        My zhivem v odnoj kvartire,
                        Vse sosedi znayut nas.
                        Tol'ko mne zvonit' - chetyre,
                        A emu - dvenadcat' raz.

                        I zhivut v kvartire s nami
                        Dva uzha
                        I dva ezha,
                        Celyj den' poyut nad nami
                        Dva priyatelya-chizha.

                        I pro nashih dvuh uzhej,
                        Dvuh ezhej
                        I dvuh chizhej
                        Znayut v nashem novom dome
                        Vse dvenadcat' etazhej.

                        My s priyatelem vdvoem
                        Prosypaemsya,
                        Vstaem,
                        Otkryvaem nastezh' dveri,
                        V shkolu s knizhkami bezhim...
                        I gulyayut nashi zveri
                        Po kvartiram po chuzhim.

                        Zabirayutsya uzhi
                        K inzheneram v chertezhi.

                        Upravdom v postel' lozhitsya
                        I vstaet s nee drozha:
                        Na podushke ne lezhitsya -
                        Pod podushkoj dva ezha!

                        Ran'she vseh chizhi vstayut
                        I do vechera poyut.
                        Dvornik radio vklyuchaet -
                        Pticy slushat' ne dayut!

                        Tashchat v shapkah inzhenery
                        K upravdomu
                        Dvuh uzhej,
                        A navstrechu inzheneram
                        Upravdom neset ezhej.

                        Pishet zhalobu sosed:
                        "Nikomu pokoyu net!
                        Zoopark otsyuda blizko.
                        Predlagayu: vseh zverej
                        Sdat' yunnatam pod raspisku
                        Po vozmozhnosti skorej".

                        My vernulis' iz kino -
                        Doma pusto i temno.
                        Zazhigayutsya ogni.
                        My lozhimsya spat' odni.

                        Ezh kolyuchij,
                        Uzh polzuchij,
                        CHizh pevuchij -
                        Gde oni?

                        My s priyatelem vdvoem
                        Prosypaemsya,
                        Vstaem,
                        Po doroge k zooparku
                        Ne smeemsya, ne poem.

                        Neuzheli zoosad
                        Ne vernet zverej nazad?

                        My prohodim mimo kletok,
                        Mimo strogih storozhej.
                        Sto chizhej sletayut s vetok,
                        Vybegayut sto ezhej.

                        Tol'ko razve otlichish',
                        Gde kakoj letaet chizh!
                        Tol'ko razve razberesh',
                        Gde kakoj svernulsya ezh!

                        Sto uzhej na dvuh rebyat
                        Podozritel'no shipyat,
                        Sto chizhej krugom poyut,
                        Sto chizhej zerno klyuyut.

                        Nashi pticy, nashi zveri
                        Nas uzhe ne uznayut.

                        Solnce selo.
                        Pozdnij chas.
                        Storozha vyvodyat nas.

                        - Ne pora li nam domoj? -
                        Govorit priyatel' moj.

                        My takie s nim druz'ya -
                        Kuda on,
                        Tuda i ya!





                        V odnom pereulke
                        Stoyali doma.
                        V odnom iz domov
                        ZHil upryamyj Foma.

                        Ni doma, ni v shkole,
                        Nigde, nikomu -
                        Ne veril
                        Upryamyj Foma
                        Nichemu.

                        Na ulicah slyakot',
                        I dozhdik,
                        I grad.
                        - Naden'te galoshi, -
                        Emu govoryat.

                        - Nepravda, -
                        Ne verit Foma, -
                        |to lozh'... -
                        I pryamo po luzham
                        Idet bez galosh.

                        Moroz.
                        Nadevayut rebyata kon'ki.
                        Prohozhie podnyali vorotniki.
                        Fome govoryat:
                        - Nastupila zima. -
                        V trusah
                        Na progulku vyhodit Foma.

                        Idet v zooparke
                        S ekskursiej on.
                        - Smotrite, - emu govoryat, -
                        |to slon. -
                        I snova ne verit Foma:
                        - |to lozh'.
                        Sovsem etot slon
                        Na slona ne pohozh.

                        Odnazhdy
                        Prisnilsya upryamomu son,
                        Kak budto
                        SHagaet po Afrike on.
                        S nebes
                        Afrikanskoe solnce pechet,
                        Reka, pod nazvaniem Kongo,
                        Techet.

                        Podhodit k reke
                        Pionerskij otryad.

                        Rebyata Fome
                        U reki govoryat:
                        - Kupat'sya nel'zya:
                        Alligatorov t'ma.
                        - Nepravda! -
                        Druz'yam otvechaet
                        Foma.

                        Trusy i rubashka
                        Lezhat na peske.
                        Upryamec plyvet
                        Po opasnoj reke.

                        Blizka
                        Alligatora hishchnaya past'.
                        - Spasajsya, neschastnyj,
                        Ty mozhesh' propast'!

                        No slyshen
                        Rebyatam
                        Znakomyj otvet:
                        - Proshu ne uchit',
                        Mne odinnadcat' let!

                        Uzhe krokodil
                        U Fomy za spinoj.
                        Uzhe krokodil
                        Poperhnulsya Fomoj:
                        Iz pasti u zverya
                        Torchit golova.

                        Do berega
                        Veter donosit slova:
                        - Nepra...
                        YA ne ve... -
                        Alligator vzdohnul
                        I, sytyj,
                        V zelenuyu vodu nyrnul.

                        Trusy i rubashka
                        Lezhat na peske.
                        Nikto ne plyvet
                        Po opasnoj reke.

                        Prosnulsya Foma,
                        Nichego ne pojmet...
                        Trusy i rubashku
                        So stula beret.

                        Foma udivlen,
                        Foma vozmushchen:
                        - Nepravda, tovarishchi,
                        |to ne son!

                        Rebyata,
                        Najdite takogo Fomu
                        I eti stihi
                        Prochitajte emu.





                        U menya opyat':
                        Tridcat' shest' i pyat'!

                        Ozabochenno i hmuro
                        YA na gradusnik smotryu:
                        Gde moya temperatura?
                        Pochemu ya ne goryu?
                        Pochemu ya ne bol'noj?
                        YA zdorovyj! CHto so mnoj?

                        U menya opyat':
                        Tridcat' shest' i pyat'!

                        ZHivot potrogal - ne bolit!
                        CHihayu - ne chihaetsya!
                        I kashlya net! I obshchij vid
                        Takoj, kak polagaetsya!
                        I zavtra rovno k devyati
                        Pridetsya v shkolu mne idti
                        I do obeda tam sidet' -
                        CHitat', pisat' i dazhe pet'!
                        I u doski stoyat', molchat',
                        Ne znaya, chto zhe otvechat'...

                        U menya opyat':
                        Tridcat' shest' i pyat'!

                        YA bystro gradusnik beru
                        I mezh ladonej dolgo tru,
                        YA na nego dyshu, dyshu
                        I pro sebya proshu, proshu:
                        "Rodnaya, milen'kaya rtut'!
                        Nu, podnimis' eshche chut'-chut'!
                        Nu, podnimis' hot' ne sovsem -
                        Ostanovis' na "tridcat' sem'"!"

                        Prekrasno! Tridcat' sem' i dva!
                        Uzhe kruzhitsya golova!
                        Pylayut shcheki (ot styda!)...
                        - Ty nezdorov, moj mal'chik?
                                               - Da...

                        YA opyat' lezhu v posteli -
                        Ne veleli mne vstavat'.
                        A u menya na samom dele -
                        Tridcat' shest' i pyat'!





                        YA nenavizhu slovo "spat'"!
                        YA ezhus' kazhdyj raz,
                        Kogda ya slyshu: "Marsh v krovat'!
                        Uzhe desyatyj chas!"

                        Net, ya ne sporyu i ne zlyus' -
                        YA chaj na kuhne p'yu.
                        YA nikuda ne toroplyus'.
                        Kogda nap'yus' - togda nap'yus'!
                        Napivshis', ya vstayu
                        I, zasypaya na hodu,
                        Lico i ruki myt' idu...

                        No vot donositsya opyat'
                        Nastojchivyj prikaz:
                        "A nu, sejchas zhe marsh v krovat'!
                        Odinnadcatyj chas!"

                        Net, ya ne sporyu, ne serzhus' -
                        YA ne spesha na stul sazhus'
                        I nachinayu koe-kak
                        S odnoj nogi snimat' bashmak.

                        YA, kak geroj, boryus' so snom,
                        CHtob vremya protyanut',
                        Mechtaya tol'ko ob odnom:
                        Podol'she ne zasnut'!

                        YA razdevayus' polchasa,
                        I gde-to v polusne
                        YA slyshu ch'i-to golosa,
                        CHto sporyat obo mne.

                        Skvoz' spor znakomyh golosov
                        Mne yasno slyshen boj chasov,
                        I papa mame govorit:
                        "Smotri, smotri! On sidya spit!"

                        YA nenavizhu slovo "spat'"!
                        YA ezhus' kazhdyj raz,
                        Kogda ya slyshu: "Marsh v krovat'!
                        Uzhe desyatyj chas!"

                        Kak horosho imet' prava
                        Lozhit'sya spat' hot' v chas! Hot' v dva!
                        V chetyre! Ili v pyat'!
                        A inogda, a inogda
                        (I v etom, pravo, net vreda!)
                        Vsyu noch' sovsem ne spat'!





                        ZHivet na svete Sasha.
                        Vo rtu u Sashi kasha -
                        Ne risovaya kasha,
                        Ne grechnevaya kasha,
                        Ne manka,
                        Ne ovsyanka
                        Na sladkom moloke.

                        S utra vo rtu u Sashi
                        Slova prostye nashi -
                        Slova prostye nashi
                        Na russkom yazyke.

                        No to, chto mozhno vnyatno
                        Skazat' dlya vseh ponyatno,
                        Krasivo,
                                chisto,
                                      yasno, -
                        Kak lyudi govoryat, -
                        Nash Sasha tak korezhit,
                        CHto sam ponyat' ne mozhet:
                        Proizneset slovechko -
                        I sam tomu ne rad!

                        On skazhet:
                                  "Do svidaniya!"
                        A slyshitsya:
                                    "Do zdaniya!"
                        On sprosit:
                                   "Gde galoshi?"
                        A slyshno:
                                   "|to loshad'?"

                        Kogda on vsluh chitaet,
                        Pojmesh' edva-edva:
                        I bukvy on glotaet,
                        I celye slova.

                        On tak speshit s naleta
                        Prochest',
                                 sprosit',
                                          skazat',
                        Kak budto tonet kto-to,
                        A on bezhit spasat'...

                        On mozhet, no ne hochet
                        Za rech'yu posledit'.
                        Nam nuzhen perevodchik
                        Ego perevodit'.





                        Pisat' krasivo ne legko:
                        "Da-et ko-ro-va mo-lo-ko".
                        Za bukvoj bukva,
                                        k slogu slog.
                        Nu hot' by kto-nibud'
                                             pomog!

                        Snachala "da", potom uzh "et".
                        Uzhe napisano "daet",
                        Uzhe napisano "daet",
                        No tut pero bumagu rvet.

                        Opyat' isporchena tetrad' -
                        Stranichku nado vyryvat'!
                        Stranichka vyrvana, i vot:
                        "Ko-ro-va mo-lo-ko da-et".

                        "Korova moloko daet",
                        A nuzhno vse naoborot:
                        "Daet korova moloko"!

                        Vzdohnem snachala gluboko,
                        Vzdohnem, stroku perecherknem
                        I delo zanovo nachnem.

                        "Da-et ko-ro-va mo-lo-ko".
                        Pero ceplyaetsya za "ko",
                        I klyaksa chernaya, kak zhuk,
                        S konca pera spolzaet vdrug.

                        Odnoj sekundy ne proshlo,
                        Kak skrylis' "ko" i "mo" i "lo"...

                        Eshche odnu stranichku von!
                        A za oknom so vseh storon:
                        I stuk myacha, i laj shchenka,
                        I zvon kakogo-to zvonka, -
                        A ya sizhu, v tetrad' glyazhu -
                        Za bukvoj bukvu vyvozhu:
                        "Da-et ko-ro-va mo-lo-ko"...

                        Da! Stat' uchenym ne legko!





                        YA ne znayu, kak mne byt' -
                        Nachal starshim ya grubit'.

                        Skazhet papa:
                                    - Dver' otkryta!
                        Pritvori ee, geroj! -
                        YA emu v otvet serdito
                        Otvechayu:
                                - Sam zakroj!

                        Za obedom skazhet mama:
                        - Hleb, lapusya, peredaj! -
                        YA v otvet shepchu upryamo:
                        - Ne mogu. Sama podaj! -

                        Ochen' babushku lyublyu,
                        Vse ravno - i ej grublyu.

                        Ochen' deda obozhayu,
                        No i dedu vozrazhayu...

                        YA ne znayu, kak mne byt' -
                        Nachal starshim ya grubit'.

                        A oni ko mne:
                                     - Golubchik,
                        Esh' skoree! Stynet supchik!.. -
                        A oni ko mne:
                                     - Synochek,
                        Polozhit' eshche kusochek? -
                        A oni ko mne:
                                     - Vnuchok,
                        Lyag, lapusya, na bochok!..

                        YA takoe obrashchen'e
                        Nenavizhu, ne terplyu,
                        YA kiplyu ot vozmushchen'ya
                        I poetomu grublyu.

                        YA ne znayu, kak mne byt' -
                        Nachal starshim ya grubit'.

                        Do togo ya raspustilsya,
                        CHto grublyu ya vsem vokrug.
                        Govoryat, ot ruk otbilsya.
                        Ot kakih, skazhite, ruk?!





                        Dlya bol'nogo cheloveka
                        Nuzhen vrach, nuzhna apteka.

                        Vhodish' - chisto i svetlo.
                        Vsyudu mramor i steklo.
                        Za steklom stoyat v poryadke
                        Sklyanki, banki i gorshki,
                        V nih pilyul'ki i oblatki,
                        Kapli,
                               mazi,
                                     poroshki -
                        Ot koklyusha, ot anginy,
                        Ot vesnushek na lice,
                        Rybij zhir,
                                  tabletki hiny
                        I, konechno, vitaminy -
                        Vitaminy:
                                 "A",
                                     "V",
                                         "S"!

                        Est' dushistoe vtiran'e
                        Ot ukusov komarov,
                        Est' mikstura ot chihan'ya -
                        Proglotil - i bud' zdorov!

                        Klejkij plastyr' ot mozolej
                        I nastojki na trave
                        Ot lomoty i ot bolej
                        V zhivote i v golove.
                        Est' mikstura ot migreni!
                        No nel'zya skazat' vrachu:
                        - Dajte sredstvo mne ot leni!
                        Ot "mogu", no "ne hochu"!

                        Horosho by eto sredstvo
                        Poskorej izobreli,
                        CHtoby vse lentyai s detstva
                        Prinimat' ego mogli:

                        Te rebyata, ch'i otmetki
                        Obnaruzhivayut len', -
                        Po odnoj, po dve tabletki
                        Tri-chetyre raza v den'!

                        Poyavis' lekarstvo eto,
                        YA kupil by dva paketa,
                        Net, ne dva, a celyh tri!
                        Nuzhno, chto ni govori!..





                        My priehali na rechku
                        Voskresen'e provesti,
                        A svobodnogo mestechka
                        Vozle rechki ne najti!

                        Tut sidyat i tam sidyat:
                        Zagorayut i edyat,
                        Otdyhayut, kak hotyat,
                        Sotni vzroslyh i rebyat!

                        My po berezhku proshli
                        I polyanochku nashli.

                        No na solnechnoj polyanke
                        Tut i tam - pustye banki
                        I, kak budto nam nazlo,
                        Dazhe bitoe steklo!

                        My po berezhku proshli,
                        Mesto novoe nashli.

                        No i zdes' do nas sideli;
                        Tozhe pili, tozhe eli,
                        ZHgli koster, bumagu zhgli -
                        Nasorili i ushli!

                        My proshli, konechno, mimo...
                        - |j, rebyata! - kriknul Dima. -
                        Vot mestechko hot' kuda!
                        Rodnikovaya voda!
                        CHudnyj vid!
                        Prekrasnyj plyazh!
                        Raspakovyvaj bagazh!

                        My kupalis',
                        Zagorali,
                        ZHgli koster,
                        V futbol igrali -
                        Veselilis', kak mogli!
                        Pili kvas,
                        Konservy eli,
                        Horovye pesni peli...
                        Otdohnuli - i ushli!

                        I ostalis' na polyanke
                        U potuhshego kostra:
                        Dve razbityh nami sklyanki,
                        Dve razmokshie baranki -
                        Slovom, musora gora!

                        My priehali na rechku
                        Ponedel'nik provesti,
                        Tol'ko chistogo mestechka
                        Vozle rechki ne najti!





                        Ah ty, moya dushechka,
                        Belaya podushechka!
                        Na tebya shchekoj lozhus',
                        Za tebya rukoj derzhus'...
                        Esli zhit' s toboyu druzhno -
                        I v kino hodit' ne nuzhno:
                        Leg, zasnul - smotri kino!
                        Ved' pokazhut vse ravno.

                        Bez ekrana, bez bileta
                        YA smotryu i to i eto...
                        Naprimer, vchera vo sne
                        CHto pokazyvali mne?

                        Vseh rodnyh ostaviv doma,
                        YA podnyalsya s kosmodroma
                        I, poslav privet Zemle,
                        Uletel na korable.
                        YA vokrug Zemli vrashchalsya -
                        Sdelal mnozhestvo vitkov -
                        I pri etom nazyvalsya
                        Pochemu-to Tereshkov.
                        YA krutilsya, ya krutilsya,
                        A potom ya "prizemlilsya"
                        Ot krovati v dvuh shagah
                        I s podushechkoj v rukah...

                        Ah ty, moya dushechka,
                        Belaya podushechka!





                        U menya pechal'nyj vid, -
                        Golova s utra bolit,
                        YA chihayu, ya ohrip.
                        CHto takoe?
                                  |to - gripp!
                        Ne rumyanyj grib
                                       v lesu,
                        A poganyj gripp
                                       v nosu!
                        V pyat' minut menya razdeli,
                        Stali vse vokrug zhalet'.
                        YA lezhu v svoej posteli -
                        Mne polozheno bolet'.

                        Podnyalas' temperatura.
                        YA lezhu i ne ropshchu -
                        P'yu solenuyu miksturu,
                        Kisloj gorlo poloshchu.

                        Stavyat mne na grud' gorchichnik,
                        Govoryat: "Terpi, otlichnik!"
                        Posle banok na bokah
                        Kozha v sinih pyatakah.

                        Kot Antoshka pryg s okoshka
                        Na krovat' odnim pryzhkom.
                        - Hochesh', ya tebe, Antoshka,
                        Nos zasyplyu poroshkom?

                        Kot Antoshka vygnul spinu
                        I murlychet mne v otvet:
                        "Pribegat' k penicillinu?
                        Mne? Kotu? S takih-to let?!"

                        YA kotu ne vozrazhayu -
                        Bespolezno vozrazhat',
                        YA lezhu, soobrazhayu,
                        Skol'ko mne eshche lezhat'?

                        Den' lezhu, vtoroj lezhu,
                        Tretij - v shkolu ne hozhu.
                        I druzej ne podpuskayut, -
                        Govoryat, chto zarazhu!..

                        |h, podnyat'sya by sejchas
                        I vojti v chetvertyj klass:
                        "Zoya Pavlovna, otvet'te,
                        CHto tut novogo u vas?
                        Zoya Pavlovna, otvet'te!.."
                        Zoya Pavlovna molchit...

                        YA na Mars lechu v rakete...
                        Na menya medved' rychit...

                        - Kak dela, neugomonnyj?
                        Kak zdorov'e? Spish', bol'noj? -
                        |to - lechashchij, rajonnyj
                        Vrach sklonilsya nado mnoj.





                        Moj vernyj drug Andrej Hrabrov,
                        Zayadlyj ekskursant,
                        Po chasti lovli komarov
                        Imel bol'shoj talant.

                        Ih bylo na ego schetu
                        Sem'sot semnadcat' shtuk,
                        On bil ih pryamo na letu
                        Posredstvom dlinnyh ruk.

                        Letit otkuda-to komar,
                        Zvenit kak durachok,
                        Vdrug neozhidannyj udar -
                        I on uzhe molchok!

                        Kuda b, na chto b komar ni sel,
                        Nash snajper tut kak tut, -
                        Vzyat komarishka na pricel,
                        I vmig emu kaput...

                        V tishi iyun'skih vecherov,
                        Svoih vragov gubya,
                        Naotmash' bil Andrej Hrabrov
                        I samogo sebya.

                        Komar usyadetsya na lob,
                        Priladitsya na nos,
                        Hrabrov po lbu ladon'yu - hlop!
                        I po nosu - do slez!

                        Nikto po vyderzhke svoej
                        Sravnit'sya s nim ne mog.
                        No vse zh iskusan byl Andrej
                        Ot golovy do nog.





                        Tanya s Manej - dve podruzhki -
                        Lyubyat v "klassiki" igrat',
                        A u Nadi postirushki:
                        Ej by tol'ko postirat'!

                        CHut' platochek zamaraet -
                        Uzh ona ego stiraet.

                        Vse na rechku zagorat',
                        A ona tuda - stirat'.

                        Lenta pod ruki popala -
                        Namochila, postirala.

                        I stiraet, i stiraet,
                        Poloskaet, ottiraet,
                        Otzhimaet dvadcat' raz.
                        Mokryh tryapok polon taz!

                        Na perednichkah ot stirki
                        Poyavilis' dazhe dyrki.

                        Novyj babushkin platok
                        Celyj den' v koryte mok.

                        Pochemu babusya plachet,
                        Poroshok stiral'nyj pryachet?
                        Stoit mylo ne ubrat' -
                        Vnuchka primetsya stirat'.

                        Esli sprosite u Nadi:
                        - CHto kupit' tebe, druzhok? -
                        To ona, v glaza ne glyadya,
                        Vam otvetit: - Utyuzhok!

                        YA eshche takih devchushek,
                        V myl'noj pene do loktej,
                        Hlopotushek-"postirushek",
                        Ne vstrechal sredi detej!





                        Na dvuh kolesah
                        YA kachu.
                        Dvumya pedalyami
                        Verchu.
                        Za rul' derzhus',
                        Glyazhu vpered -
                        YA znayu:
                        Skoro povorot.

                        Mne predskazal
                        Dorozhnyj znak:
                        SHosse
                        Spuskaetsya v ovrag.

                        Kachus'
                        Na holostom hodu,
                        U peshehodov
                        Na vidu.

                        Lechu ya
                        Na svoem kone.
                        Nasos i klej
                        Vsegda pri mne.
                        Sluchitsya
                        S kameroj beda -
                        YA pochinyu ee
                        Vsegda!

                        Svernu s dorogi,
                        Posizhu,
                        Gde nado -
                        Latki polozhu,
                        CHtob dazhe krepche,
                        CHem byla,
                        Pod shinu
                        Kamera legla.

                        I ya opyat'
                        Vpered kachu,
                        Opyat'
                        Pedalyami verchu.
                        I snova
                        Umen'shayu hod -
                        Opyat'
                        Nalevo povorot!





                        YA karandash s bumagoj vzyal,
                        Narisoval dorogu,
                        Na nej byka narisoval,
                        A ryadom s nim korovu.

                        Napravo dozhd', nalevo sad,
                        V sadu pyatnadcat' tochek,
                        Kak budto yabloki visyat
                        I dozhdik ih ne mochit.

                        YA sdelal rozovym byka,
                        Oranzhevoj - dorogu,
                        Potom nad nimi oblaka
                        Podrisoval nemnogo.

                        I eti tuchi ya potom
                        Protknul streloj. Tak nado,
                        CHtob na risunke vyshel grom
                        I molniya nad sadom.

                        YA chernym tochki zacherknul,
                        I oznachalo eto,
                        Kak budto veter vdrug podul -
                        I yablok bol'she netu.

                        Eshche ya dozhdik udlinil -
                        On srazu v sad vorvalsya,
                        No ne hvatilo mne chernil,
                        A karandash slomalsya.

                        I ya postavil stul na stol,
                        Zalez kak mozhno vyshe
                        I tam risunok prikolol,
                        Hotya on ploho vyshel.





                        Pes lopouhij u pekarya zhil.
                        Dvor, kladovuyu i dom storozhil.
                        Letom pod grushej valyalsya v teni,
                        Pryatalsya v budku v dozhdlivye dni.
                        Dazhe sosedyam hvostom ne vilyal,
                        Redko pogladit' sebya pozvolyal.
                        Layal trevozhno na skrip i na stuk,
                        Hleba ne bral u prohozhih iz ruk.

                        Pekar' v izbe pod perinoj lezhit -
                        Pes pod oknom ego son storozhit.
                        Pekar' prosnulsya, v pekarnyu idet -
                        Pes provozhaet ego do vorot.

                        Pekar' prishel cherez vosem' chasov,
                        V beloj muke ot sapog do usov, -
                        Pes na poroge, hozyainu rad.
                        "CHto za sobaka!" - krugom govoryat.

                        Tol'ko odnazhdy byl den' vyhodnoj,
                        Pekar', shatayas', vernulsya domoj.
                        Pes na kryl'ce emu ruku liznul -
                        Pekar' ego sapogom ottolknul.
                        Pes shevel'nul dobrodushno hvostom -
                        Pekar' na psa zamahnulsya shestom,
                        Pekar' butylkoj v nego zapustil.

                        |togo pekaryu pes ne prostil...

                        Pekar' v pekarne stoit u pechi,
                        Pesni poet i pechet kalachi
                        I, nad kotlom podnimaya lotok,
                        Syplet baranki v krutoj kipyatok.
                        V dome u pekarya sharyat v uglah,
                        Vory posudu vynosyat v uzlah
                        I govoryat: - Povezlo v etot raz!
                        CHto za sobaka? Ne laet na nas...





                        CHtoby hodiki
                        Hodili,
                        A budil'niki budili
                        I vsegda lyuboj iz nas
                        Tochno znal,
                        Kotoryj chas,
                        Po kakim chasam
                        Vstavat',
                        Po kakim chasam
                        V krovat', -
                        V chasovoj masterskoj
                        CHinyat vremya den'-den'skoj.

                        Vhodit s zhaloboj starushka:
                        - Kak zhe mne ne gorevat'!
                        Iz moih chasov
                        Kukushka
                        Perestala kukovat'...

                        Vse ponyatno stariku,
                        Stariku chasovshchiku.
                        Iz okoshechka reznogo
                        Snova slyshitsya: "Ku-ku!"

                        My v chasy myachom popali,
                        So stola chasy upali.
                        Pod stolom razdalsya zvon,
                        I pruzhina vyshla von.

                        My skazali:
                        - Dyadya Vanya,
                        My davno znakomy s vami.
                        Neuzheli v etot raz
                        Vy ne vyruchite nas?

                        SHCHurya glaz
                        I hmurya brovi,
                        Povorchav sebe v usy,
                        CHasovshchik Ivan Petrovich
                        Ostorozhno vzyal chasy.

                        Vse ponyatno stariku,
                        Stariku chasovshchiku.
                        My teper' prihodim v klass
                        Ran'she vseh na celyj chas.





                        Holodnyj sapozhnik
                        U nashih vorot
                        Dyryavuyu obuv'
                        V pochinku beret.

                        Ves' den'
                        Produvaet ego veterkom.
                        On pesni poet
                        I stuchit molotkom.

                        Nesut emu tufli,
                        Nesut sapogi:
                        - Sapozhnik, sapozhnik,
                        Skorej pomogi!

                        Podmetki podbej -
                        Prohudilis' oni.
                        Zaplatu postav'
                        I kabluk pochini.

                        I tonkuyu dratvu
                        Sapozhnik voz'met,
                        I shilo dostanet,
                        I shilom kol'net.

                        Pochineny tufli,
                        Pochinen sapog.
                        Prohozhij dovolen:
                        Sapozhnik pomog.

                        YA tozhe snimayu
                        Botinok s nogi:
                        - Sapozhnik, sapozhnik,
                        I mne pomogi!

                        YA pervenstvo shkoly
                        Voz'mu po kon'kam.
                        Pribejte plastinki
                        K moim kablukam.

                        Sapozhnik smeetsya:
                        - Begite domoj,
                        Voz'mite plastinki,
                        Pridete zimoj!





                        Stoyal sredi snega brevenchatyj dom,
                        I zhili tri druga-polyarnika v nem.

                        Eshche sobachonka v tom dome zhila,
                        Ona ozornoj sobachonkoj byla.
                        Ej skazhesh': "Lezhi!" - a ona ne lezhit.
                        Prikazhesh' sidet', a ona ubezhit.

                        Sluchilos', chto kak-to polyarnoj vesnoj,
                        V voskresnyj i solnechnyj den' vyhodnoj,
                        Sobralsya odin iz druzej pogulyat' -
                        Na lyzhah projtis', iz ruzh'ya postrelyat'.

                        Ohotnik s soboj sobachonku ne vzyal.
                        - Ty zhdi menya doma! - on ej prikazal.
                        No vot, nesmotrya na takoj razgovor,
                        SHmygnula za nim sobachonka vo dvor.

                        Medvedica v snezhnoj berloge zhila.
                        V tot den' i ona na ohotu poshla.
                        Ee medvezhonok, edinstvennyj syn,
                        Ostalsya v berloge bez mamy, odin.
                        Ne stal on v berloge medvedicu zhdat',
                        Reshil on bez sprosu pojti pogulyat'.

                        Osypannyj chistym polyarnym snezhkom,
                        SHazhkom i vpripryzhku i snova shazhkom -
                        Speshil medvezhonok i vstretilsya vdrug
                        S nevidannym zverem. "Ty vrag ili drug?"
                        I ot neozhidannoj vstrechi takoj
                        Vdrug zamerli srazu i tot i drugoj.

                        Byla sobachonka sovsem ne strashna -
                        Igrat', a ne drat'sya hotela ona.
                        Byl malen'kij mishka pushist i smeshon,
                        Nashel v sobachonke tovarishcha on.

                        I vot uzh oni obnyalis', kak druz'ya.
                        Shvatilis', upali. Kusat'sya nel'zya!
                        Oni i sopyat, i rychat, i vizzhat,
                        To lyagut, to vskochat, to snova lezhat...

                        No tut vozle doma sidyashchie psy
                        Vse srazu na shum povernuli nosy.
                        Podumali psy i reshili: "Pora!" -
                        I brosilis' s laem oni so dvora.

                        Vse blizhe sobaki, vse gromche ih laj.
                        "Proshchaj, medvezhonok!" -
                        "Sobachka, proshchaj!"

                        CHto delat'? Do doma bezhat' daleko.
                        Ustal medvezhonok. Spastis' nelegko!
                        Sobaki pojmat' medvezhonka hotyat,
                        Sobaki sejchas medvezhonka s容dyat!

                        I vdrug na puti medvezhonka - skala!
                        Tut nechego dumat', byla ne byla!
                        Uspel na skalu medvezhonok zalezt' -
                        Hotya by na vremya ubezhishche est'!
                        Drozhit medvezhonok - boitsya upast',
                        V otkrytye pasti k sobakam popast'.

                        Ohotnik v to vremya dorogoj pryamoj
                        S ohoty k sebe vozvrashchalsya domoj.
                        Vdrug slyshit, chto layut sobaki vdali -
                        Kakogo-to zverya, kak vidno, nashli.
                        Uskoril ohotnik na lyzhah svoj beg,
                        Na pomoshch' medvedyu prishel chelovek.

                        Ot gibeli lyutoj on spas malysha,
                        Kotoryj sidel na skale ne dysha.
                        Ohotnik sobak ot nego otognal,
                        Dostal apparat i spasennogo snyal.

                        Ohotnik horoshim fotografom byl,
                        I redkie snimki on ochen' lyubil.





                        - Ohotnik, ohotnik!
                        Pechal'nyj tvoj vid
                        O tom, chto ty perezhil,
                        Nam govorit.

                        Ty na den' i na noch'
                        Iz doma propal.
                        Skazhi, chto ty delal,
                        Gde byl i gde spal?

                        - Brodil po lesam ya,
                        Brodil po lugam,
                        Ves' den' ne daval ya
                        Pokoya nogam.

                        YA vymok, i vysoh,
                        I snova promok -
                        Vsyu noch' do rassveta
                        Sogret'sya ne mog.

                        - Ohotnik, ohotnik!
                        A chto ty ubil?
                        - Domashnyuyu utku
                        Na rynke kupil...





                        Na svete mnozhestvo sobak
                        I na cepi i prosto tak:
                        Sobak sluzhebnyh - pogranichnyh,
                        Dvorovyh "sharikov" obychnyh,
                        I molodyh puglivyh shavok,
                        CHto tyavkat' lyubyat iz-pod lavok,
                        I teh iznezhennyh bolonok,
                        CHej nos kurnos, a golos tonok,
                        I ni na chto uzhe ne godnyh -
                        Brodyachih psov, vsegda golodnyh.

                        V lyuboj moment gotovy k drake
                        Psy - drachuny i zabiyaki.
                        Psy - gordecy i nedotrogi
                        Spokojno dremlyut na poroge.
                        A sladkoezhki-lizoblyudy
                        Vse lizhut iz lyuboj posudy.

                        Sredi sobak lyuboj porody
                        Est' i krasavcy i urody,
                        Est' velikany, eto - dogi!
                        Korotkonogie bul'dogi
                        I zhestkosherstnye ter'ery.
                        Odni - cherny, drugie - sery,
                        A na inyh smotret' obidno -
                        Tak zarosli, chto glaz ne vidno!

                        Izvestny vsem sobach'i svojstva:
                        I um, i chutkost', i gerojstvo,
                        Lyubov' i vernost', i kovarstvo,
                        I otvratitel'noe barstvo,
                        I s poluslova poslushan'e,
                        I eto vse - ot vospitan'ya!

                        Leniva sytaya hozyajka,
                        I taksa Knopochka - lentyajka!

                        Besstrashen pogranichnik-voin,
                        I pes Ruslan ego dostoin!

                        Hozyain psa - kulak i skryaga,
                        Pod stat' emu Repej-dvornyaga.

                        Ne zrya sobaka teh kusaet,
                        Kto kamen' zrya v nee brosaet.

                        No esli kto s sobakoj druzhit,
                        Tomu sobaka verno sluzhit.

                        A vernyj pes - horoshij drug -
                        Zavisit ot horoshih ruk!

                        Moi stihi dlya pionerov,
                        A ne dlya taks i fokster'erov.









                        Otcy o svobode i schast'e mechtali,
                        Za eto srazhalis' ne raz.
                        Po leninskim planam oni sozdavali,
                        Otechestvo nashe dlya nas.

                           Gotov'sya v dorogu na dolgie gody,
                           Beri s kommunistov primer,
                           Rabotaj, uchis' i zhivi dlya naroda,
                           Sovetskoj strany pioner!

                        My yunye lenincy! Nas milliony,
                        Veselyh i druzhnyh rebyat!
                        Slova zolotye na nashih znamenah
                        Zavetnym prizyvom zvuchat.

                           Gotov'sya v dorogu na dolgie gody,
                           Beri s kommunistov primer,
                           Rabotaj, uchis' i zhivi dlya naroda,
                           Sovetskoj strany pioner!

                        My cenim otvazhnyh, my lyubim zadornyh,
                        My krepkoyu druzhboj sil'ny!
                        Dlya nas net ni belyh, ni zheltyh, ni cherny -
                        Dlya nas vse rebyata ravny!

                           Gotov'sya v dorogu na dolgie gody,
                           Beri s kommunistov primer,
                           Rabotaj, uchis' i zhivi dlya naroda,
                           Sovetskoj strany pioner!





                        Po ulicam shagaet
                        Veseloe zveno,
                        Nikto krugom ne znaet,
                        Kuda idet ono.
                        Druz'ya shagayut v nogu,
                        Nikto ne otstaet,
                        I pesni vsyu dorogu
                        Tot, kto hochet, tot poet.

                           Esli pesenka vsyudu poetsya,
                           Esli pesenka vsyudu slyshna,
                           Znachit, s pesenkoj legche zhivetsya,
                           Znachit, pesenka eta nuzhna!

                        Druz'ya idut kupat'sya -
                        I plavat' i nyryat',
                        Na plyazhe kuvyrkat'sya,
                        Igrat' i zagorat'.
                        I mozhno vse dorogi
                        Na svete obojti, -
                        Druzhnej zvena ne vstretit'
                        I schastlivej ne najti.

                           Esli pesenka vsyudu poetsya,
                           Esli pesenka vsyudu slyshna,
                           Znachit, s pesenkoj legche zhivetsya,
                           Znachit, pesenka eta nuzhna!

                        Takim druz'yam na svete
                        Ne strashno nichego:
                        Odin za vseh v otvete,
                        I vse za odnogo.
                        A esli kto spotknetsya,
                        V doroge upadet,
                        On vstanet, ulybnetsya
                        I po-prezhnemu spoet!

                           Esli pesenka vsyudu poetsya,
                           Esli pesenka vsyudu slyshna,
                           Znachit, s pesenkoj legche zhivetsya,
                           Znachit, pesenka eta nuzhna!





                        V Kazani on - tatarin,
                        V Alma-Ate - kazah,
                        V Poltave - ukrainec
                        I osetin - v gorah.

                        On v tundre - na olenyah,
                        V stepi - na skakune,
                        On ezdit na mashinah,
                        On hodit po strane.

                        ZHivet on v kazhdom dome,
                        V kibitke i v izbe,
                        Ko mne prihodit v gosti,
                        YAvlyaetsya k tebe.

                        On s kompasom v karmane
                        I s globusom v rukah,
                        S linejkoyu pod myshkoj,
                        So zmeem v oblakah.

                        On letom - na kachelyah,
                        Zimoyu - na kon'kah,
                        On hodit na hodulyah
                        I mozhet na rukah.

                        On lovko udit rybu
                        I v more i v reke -
                        V Baltijskom i v Kaspijskom,
                        V Amure i v Oke.

                        On letchik-ispytatel'
                        Stremitel'nyh strekoz,
                        On fizik i botanik,
                        Mehanik i matros.

                        Ego dvorcy v stolicah,
                        Ego Artek v Krymu.
                        Vse budushchee mira
                        Prinadlezhit emu!

                        On chesten i besstrashen
                        Na sushe i v vode -
                        Tovarishcha i druga
                        Ne brosit on v bede.

                        On gnezd ne razoryaet,
                        Ne kurit i ne vret,
                        Ne visnet na podnozhkah,
                        CHuzhogo ne beret.

                        On krasnyj galstuk nosit,
                        Rebyatam vsem v primer.
                        On - devochka, on - mal'chik,
                        On - yunyj pioner!

                        V tramvaj vojdet kaleka,
                        Starik vojdet v vagon -
                        I starcu i kaleke
                        Ustupit mesto on.





                        Belyj listik s cifroj krasnoj!
                        |to znachit - vyhodnoj!
                        |to - solnechnyj i yasnyj,
                        Pervomajskij den' vesnoj!

                        Mnogo dnej takih zhelannyh
                        V fevrale i v noyabre,
                        Krasnyh chisel dolgozhdannyh
                        V otryvnom kalendare!

                        |tim dnyam rebyata rady,
                        |tih chisel zhdut oni,
                        Potomu chto vse parady
                        Proishodyat v eti dni.

                        No sred' mnogih voskresenij
                        I osobyh dnej v godu
                        Est' obychnyj den' osennij
                        V slavnom prazdnichnom ryadu.

                        Krasnoj cifroj ne otmechen
                        |tot den' v kalendare
                        I flazhkami ne rascvechen
                        Vozle doma, na dvore.

                        Po odnoj prostoj primete
                        Uznaem my etot den':
                        Po idushchim v shkolu detyam
                        Gorodov i dereven',

                        Po veselomu volnen'yu
                        Na lice uchenikov,
                        Po osobomu smushchen'yu
                        Semiletnih novichkov...

                        I puskaj nemalo slavnyh
                        Raznyh dnej v kalendare,
                        No odin iz samyh glavnyh -
                        Samyj pervyj v sentyabre!





                        V snegu stoyala elochka -
                        Zelenen'kaya chelochka,
                        Smolistaya,
                        Zdorovaya,
                        Polutorametrovaya.

                        Proizoshlo sobytie
                        V odin iz zimnih dnej:
                        Lesnik reshil srubit' ee -
                        Tak pokazalos' ej.

                        Ona byla zamechena,
                        Byla okruzhena...
                        I tol'ko pozdno vecherom
                        Prishla v sebya ona.

                        Kakoe chuvstvo strannoe!
                        Ischez kuda-to strah...
                        Fonariki steklyannye
                        Goryat v ee vetvyah.

                        Sverkayut ukrasheniya -
                        Kakoj naryadnyj vid!
                        Pri etom, bez somneniya,
                        Ona v lesu stoit.

                        Nesrublennaya! Celaya!
                        Krasiva i krepka!..
                        Kto spas, kto razodel ee?
                        Synishka lesnika!





                        To bylo mnogo let nazad.
                        YA tozhe v pervyj raz
                        S tolpoyu sverstnikov-rebyat
                        YAvilsya v shkol'nyj klass.

                        Mne tozhe zadali urok
                        I vyzvali k doske,
                        I ya reshal ego kak mog,
                        Derzha melok v ruke.

                        Umchalis' shkol'nye goda,
                        I ne dogonish' ih.
                        No ya vstrechayu inogda
                        Tovarishchej svoih.

                        Odin - moryak, drugoj - tankist,
                        A tretij - inzhener,
                        CHetvertyj - cirkovoj artist,
                        A pyatyj - zemlemer,

                        SHestoj - polyarnyj kapitan,
                        Sed'moj - iskusstvoved,
                        Vos'moj - nash diktor, Levitan,
                        Devyatyj - ya, poet.

                        I my, vstrechayas', vsyakij raz
                        O shkole govorim...
                        - Ty pomnish', kak uchili nas
                        I kak ne znal ya, gde Kavkaz,
                        A ty ne znal, gde Krym?

                        Kak ya staralsya podskazat',
                        CHtob vyruchit' druzhka,
                        CHto pyat'yu vosem' - sorok pyat'
                        I chto |l'brus - reka?

                        My stali vzroslymi teper',
                        Nam detstva ne vernut'.
                        Nam shkola v zhizn' otkryla dver'
                        I ukazala put'.

                        No, provozhaya v shkol'nyj klass
                        Teper' svoih detej,
                        My vspominaem kazhdyj raz
                        O yunosti svoej,

                        O nashej shkole nad rekoj,
                        O klasse v dva okna.
                        Na svete ne bylo takoj
                        Horoshej, kak ona!





                        Govoryat: pod Novyj god
                        CHto ni pozhelaetsya -
                        Vse vsegda proizojdet,
                        Vse vsegda sbyvaetsya.

                        Mogut dazhe u rebyat
                        Sbyt'sya vse zhelaniya,
                        Nuzhno tol'ko, govoryat,
                        Prilozhit' staraniya.

                        Ne lenit'sya, ne zevat'
                        I imet' terpenie,
                        I uchen'e ne schitat'
                        Za svoe muchenie.

                        Govoryat: pod Novyj god
                        CHto ni pozhelaetsya -
                        Vse vsegda proizojdet,
                        Vse vsegda sbyvaetsya.

                        Kak zhe nam ne zagadat'
                        Skromnoe zhelanie -
                        Na "otlichno" vypolnyat'
                        SHkol'nye zadaniya,

                        CHtoby tak ucheniki
                        Stali zanimat'sya,
                        CHtoby dvojka v dnevniki
                        Ne smogla probrat'sya!





                        Ty ne spish',
                        Podushka smyata,
                        Odeyalo na vesu...
                        Nosit veter zapah myaty,
                        Zvezdy padayut v rosu.
                        Na berezah spyat sinicy,
                        A vo rzhi perepela...

                        Pochemu tebe ne spitsya?
                        Ty zhe sonnaya legla!

                        Ty zhe vyrosla bol'shaya,
                        Ne boish'sya temnoty...
                        Mozhet, zvezdy spat' meshayut?
                        Mozhet, vynesti cvety?

                        Pod kustom lezhit zajchiha,
                        Spat' i my s toboj dolzhny.
                        Drug za druzhkoj
                        Tiho-tiho
                        Po kvartiram hodyat sny.

                        Gde-to pleshchut okeany,
                        Spyat meduzy na volne.
                        V zooparke pelikany
                        Vidyat Afriku vo sne.
                        CHerepaha ryadom dremlet,
                        Slon stoit, zakryv glaza.
                        Snyatsya im rodnye zemli
                        I nad zemlyami groza.

                        Vetry k yugu povernuli,
                        V pereulkah - ni dushi,
                        Sonno na reke Amure
                        SHevel'nulis' kamyshi,
                        Tonkie kachnulis' travy,
                        Les kak vkopannyj stoit...

                        U dalekoj
                        U zastavy
                        CHasovoj v lesu ne spit.
                        On stoit -
                        Nad nim zarnicy,
                        On glyadit na oblaka:
                        Nad ego ruzh'em granicu
                        Perehodyat oblaka.
                        Na zverej oni pohozhi,
                        Tol'ko ih nel'zya pojmat'...

                        Spi. Tebya ne potrevozhat.
                        Ty spokojno mozhesh' spat'.
                        YA tebya budit' ne stanu:
                        Ty do utrennej zari
                        V temnoj komnate,
                        Svetlana,
                        Sny veselye smotri.

                        Ot bol'shih dorog ustalyj,
                        Teplyj veter leg v stepi.
                        Nakryvajsya odeyalom,
                        Spi...





                        YA vybezhal na ulicu,
                        Po mostovoj poshel,
                        Svernul nalevo za ugol
                        I koshelek nashel.

                        CHetyre otdeleniya
                        V tyazhelom koshel'ke.
                        I v kazhdom otdelenii
                        Pyatak na pyatake.

                        I vdrug po toj zhe ulice,
                        Po toj zhe mostovoj
                        Idet navstrechu devochka
                        S ponikshej golovoj.

                        I grustno smotrit pod nogi,
                        Kak budto po puti
                        Ej nuzhno chto-to vazhnoe
                        Na ulice najti.

                        Ne znaet eta devochka,
                        CHto u menya v ruke
                        Ee bogatstvo mednoe
                        V tyazhelom koshel'ke.

                        No tut beda sluchaetsya,
                        I ya stoyu drozha:
                        Ne nahozhu v karmane ya
                        Lyubimogo nozha.

                        CHetyre ostryh lezviya
                        Raboty ne prostoj,
                        Da malen'kie nozhnicy,
                        Da shtopor zavitoj.

                        I vdrug ya vizhu: devochka
                        Idet po mostovoj,
                        Moj nozhik derzhit devochka
                        I sprashivaet: - Tvoj?

                        YA nozh beru uverenno,
                        Kladu v karman ego.
                        Prohodit mimo devochka,
                        Ne znaet nichego.

                        I grustno smotrit pod nogi,
                        Kak budto po puti
                        Ej nuzhno chto-to vazhnoe
                        Na ulice najti.

                        Ne znaet eta devochka,
                        CHto u menya v ruke
                        Ee bogatstvo mednoe
                        V tyazhelom koshel'ke.

                        YA brosilsya za devochkoj,
                        I ya dognal ee,
                        I ya sprosil u devochki:
                        - Tvoe? Skazhi, tvoe?

                        - Moe, - skazala devochka. -
                        YA shla, razinya rot.
                        Otdaj! YA tak i dumala,
                        CHto kto-nibud' najdet.





                        Den' byl vesennij,
                        Solnechnyj,
                        YAsnyj.
                        Mchalis' mashiny
                        Po ploshchadi Krasnoj.
                        Mchalis' mashiny
                        K nevidimoj celi,
                        V kazhdoj iz nih
                        Passazhiry sideli.

                        V "ZILe-110", v mashine zelenoj,
                        Ryadom s voditelem - staryj uchenyj.
                        V "CHajke" - sedoj general-lejtenant,
                        Ryadom s shoferom - ego ad座utant.
                        V bezhevoj "Volge" - shahter iz Donbassa,
                        Znatnyj zabojshchik vysokogo klassa.
                        V seroj "Pobede" - izvestnyj skripach
                        I v "Moskviche" - vrach.

                        SHiny mashin
                        Po bruschatke shurshat.
                        Vremya ne zhdet.
                        Passazhiry speshat:
                        Kto v akademiyu
                        Na zasedanie,
                        Kto na futbol'noe sostyazanie,
                        Kto posmotret' iz mashiny stolicu,
                        Kto na koncert,
                        Kto na sluzhbu v bol'nicu.

                        Vdrug vperedi
                        Tormoza zavizzhali -
                        |to shofery pedali nazhali:
                        CHernye,
                        Belye,
                        ZHeltye,
                        Sinie
                        Ostanovilis' mashiny u linii.
                        Ostanovilis'.
                        Stoyat.
                        Ne gudyat.
                        A iz mashin passazhiry glyadyat.
                        ZHdut passazhiry,
                        Voditeli zhdut -
                        Mimo mashin rebyatishki idut!

                        Po peshehodnoj
                        Svobodnoj
                        Dorozhke
                        Topayut,
                        Topayut,
                        Topayut nozhki -
                        Malen'kim grazhdanam
                        Detskogo sada
                        Zdes' perejti
                        |tu ulicu nado.

                        Deti prohodyat,
                        A vzroslye zhdut -
                        ZHdut uzhe pyat' s polovinoj minut!
                        ZHdut.
                        Ne shumyat.
                        Nikogo ne rugayut -
                        |to zhe nashi rebyata shagayut!
                        Nashi zashchitniki dela Sovetov!
                        Nashi rabochie!
                        Nashi poety!
                        Uchitelya,
                        Agronomy,
                        Artisty!
                        Voiny!
                        Lenincy!!
                        Kommunisty!!!
                        Kazhdomu yasno:
                        Nu kak zhe ne zhdat',
                        Budushchej smene dorogu ne dat'!

                        Deti proshli.
                        Postovoj obernulsya:
                        - Dobraya smena! -
                        I sam ulybnulsya.
                        - Smena! -
                        Kivnul postovomu shofer.

                        - Smena! -
                        Promolvil s ulybkoj shahter.
                        - Sila naroda! -
                        Uchenyj skazal.
                        "Slava!" -
                        Podumal sedoj general.





                                   (Byl')

                        Tri devochki - tri shkol'nicy
                        Kupili etu vazu.
                        Iskali,
                        Vybirali,
                        Nashli ee ne srazu -
                        Oval'nuyu,
                        Hrustal'nuyu,
                        CHudesnogo stekla.
                        Iz teh, chto v magazine
                        Stoyali na vitrine,
                        Oval'naya,
                        Hrustal'naya -
                        Ona odna byla.

                        Sperva, ot magazina,
                        Nesla pokupku Zina,
                        A do ugla bul'vara
                        Nesla ee Tamara.
                        Vot u Tamary ZHenya
                        Beret ee iz ruk,
                        Nelovkoe dvizhenie -
                        I vdrug...
                        V glazah podrug
                        Tumanom zastilayutsya
                        I nebo, i zemlya,
                        A solnce otrazhaetsya
                        V oskolkah hrustalya.

                        Tri devochki - tri shkol'nicy
                        Stoyat na mostovoj.
                        K trem devochkam - k trem shkol'nicam
                        Podhodit postovoj:

                        - Skazhite, chto sluchilos'?
                        - Razbi... razbi... razbilas'!

                        Tri shkol'nicy rydayut
                        U Kirovskih vorot.
                        Podruzhek okruzhaet
                        Vzvolnovannyj narod:

                        - Skazhite, chto sluchilos'?
                        - Razbi... razbi... razbilas'!
                        - Skazhite, chto sluchilos'?
                        CHto zdes' proizoshlo?
                        - Da, govoryat, razbilos'
                        Kakoe-to steklo!

                        - Net! Ne steklo, a vaza! -
                        Vse tri skazali srazu. -
                        Podarok my kupili.
                        Nas vybral pyatyj klass.
                        Podarok my kupili,
                        Kupili i... razbili!
                        I vot teper' ni vazy,
                        Ni deneg net u nas!

                        - Tak vot kakoe delo! -
                        Tolpa tut zagudela.
                        - Ne skleish' eti chasti! -
                        Skazal odin shofer.
                        - Dejstvitel'no, neschast'e! -
                        Zametil staryj master.
                        I, na oskolki glyadya,
                        Vzdohnul ogromnyj dyadya -
                        Zasluzhennyj bokser.

                        V tom samom magazine,
                        Gde vazy na vitrine,
                        V gromadnom magazine
                        Lyudej polnym-polno.

                        Ot letchika-majora
                        Do znatnogo shahtera -
                        Kogo tam tol'ko netu!
                        A nuzhno vsem odno.

                        Pod zvonkim ob座avleniem
                        "STEKLO, HRUSTALX, FARFOR"
                        Bol'shoe ozhivlenie -
                        Idet goryachij spor:

                        - Pozhalujsta, granenuyu!
                        - Ne etu, a zelenuyu!
                        - Ne luchshe li, tovarishchi,
                        Iz krasnogo stekla?
                        - Vot etu, chto poblizhe,
                        Kotoraya ponizhe!
                        - CHto skazhete, tovarishchi?
                        Ne slishkom li mala?

                        SHoferu vaza nravitsya -
                        Zelenaya krasavica.
                        A letchiku - prozrachnaya,
                        Kak goluboj prostor.
                        - A ya by vybral etu,
                        Krasivej vazy netu! -
                        Skazal majoru vezhlivo
                        Zasluzhennyj bokser.

                        Tri yunyh pyatiklassnicy
                        Sidyat, perezhivaya,
                        CHto ih vezet trehtonnaya
                        Mashina gruzovaya.

                        Daet proezd mashine
                        Znakomyj postovoj,
                        Tamare, ZHene, Zine
                        Kivaet golovoj.

                        A devochki v volnenii,
                        Odna blednej drugoj:
                        V kabine, na sidenii, -
                        Podarok dorogoj!

                        - Nel'zya li chut' potishe,
                        Tovarishch dyadya Grisha! -
                        Voditelyu podrugi
                        V okoshechko stuchat.

                        SHofer v otvet smeetsya:
                        - U nas ne razob'etsya!
                        U nas drugoj poryadok -
                        Ne kak u vas, devchat!

                        Uchitel'nice skromnoj
                        Za trud ee ogromnyj
                        K shestidesyatiletiyu -
                        V bol'shoe torzhestvo -
                        V prostornom shkol'nom zale
                        Tri shkol'nicy vruchali
                        Podarok dragocennyj.
                        Podarok?
                        Ot kogo?

                        Ot shtatskih i voennyh -
                        Lyudej obyknovennyh,
                        Prostyh sovetskih grazhdan,
                        CHto mezh soboj druzhny.
                        Ot nashego naroda,
                        CHto krepnet god ot goda.
                        Ot pionerov,
                        SHkol'nikov -
                        Ot vseh detej strany!





                        YA poznakomit' s nim mogu -
                        On celyj den' na beregu.

                        My k moryu spustimsya s toboj
                        Znakomoj mne tropoj,
                        I my sojdem na kraj zemli,
                        SHershavyj i ryaboj.

                        Ty smelo na bereg stupi
                        I za skalu zajdi.
                        CHetyre shlyupki na cepi
                        Uvidish' vperedi.
                        CHetyre shlyupki na cepi -
                        Smotri nogoj ne zacepi!

                        Ty obeshchaesh' nichego
                        Ne sprashivat' ego,
                        Ne lezt' k setyam i parusam,
                        Ko vsem drugim snastyam.

                        On vse tebe pokazhet sam,
                        On vse tebe rasskazhet sam,
                        Kak vsem svoim gostyam.

                        A chto on mozhet pokazat'?
                        On mozhet pokazat',
                        Kak dva konca kanata vzyat',
                        Morskim uzlom svyazat',
                        Kak lovyat krabov mezhdu skal,
                        Kotoryh ty iskal,
                        I kak v vode derzhat' veslo,
                        CHtoby v Stambul ne uneslo.

                        On spustit shlyupku na volnu,
                        Iz chetyreh odnu,
                        I tol'ko kriknet: "|j, smotri
                        Vody ne naberi!
                        Rovnej sidi, pravej beri,
                        Pod solncem ne sgori!"

                        A esli shlyupku uneset
                        I ty hlebnesh' vody
                        I esli on tebya spaset -
                        Dvuhsotym budesh' ty!
                        Sto devyanosto devyat' raz
                        On govoril: "Nu vot,
                        Kakoe delo! Spas tak spas!
                        I chelovek zhivet!"

                        Postoj! Mne kazhetsya, sejchas
                        On sam syuda idet.
                        K nemu ya pervyj podojdu,
                        A ty uzhe za mnoj...
                        Ty slyshish', kak u nas v sadu
                        Zapahlo vdrug volnoj?





                        Lyubimyh detskih knig tvorec
                        I vernyj drug rebyat,
                        On zhil, kak dolzhen zhit' boec,
                        I umer, kak soldat.

                        Ty povest' shkol'nuyu otkroj -
                        Gajdar ee pisal:
                        Pravdiv toj povesti geroj
                        I smel, hot' rostom mal.

                        Prochti gajdarovskij rasskaz
                        I oglyanis' vokrug:
                        ZHivut segodnya sredi nas
                        Timur, i Gek, i CHuk.

                        Ih po postupkam uznayut.
                        I eto ne beda,
                        CHto po-gajdarovski zovut
                        Geroev ne vsegda.

                        Stranicy chestnyh, chistyh knig
                        Strane ostavil v dar
                        Boec, Pisatel', Bol'shevik
                        I Grazhdanin - Gajdar...





                        SHel tramvaj desyatyj nomer
                        Po bul'varnomu kol'cu.
                        V nem sidelo i stoyalo
                        Sto pyatnadcat' chelovek.

                        Lyudi vhodyat i vyhodyat,
                        Prodvigayutsya vpered.
                        Pioneru Nikolayu
                        Ehat' ochen' horosho.

                        On sidit na luchshem meste -
                        Vozle samogo okna.
                        U nego kon'ki pod myshkoj:
                        On sobralsya na katok.

                        Vdrug na pyatoj ostanovke,
                        Opirayas' na klyuku,
                        Babka dryahlaya vlezaet
                        V perepolnennyj vagon.

                        Lyudi vhodyat i vyhodyat,
                        Prodvigayutsya vpered.
                        Nikolaj sidit skuchaet,
                        Babka ryadyshkom stoit.

                        Vot vagon ostanovilsya
                        Vozle samogo katka,
                        I iz etogo vagona
                        Vylezaet pioner.

                        Na svobodnoe mestechko
                        Zahotelos' babke sest',
                        Oglyanut'sya ne uspela -
                        Mesto zanyato drugim.

                        Pioneru Valentinu
                        Ehat' ochen' horosho,
                        On sidit na luchshem meste,
                        Vozvrashchaetsya s katka.

                        Lyudi vhodyat i vyhodyat,
                        Prodvigayutsya vpered.
                        Valentin sidit skuchaet,
                        Babka ryadyshkom stoit.

                        |tot sluchaj pro starushku
                        Mozhno dal'she prodolzhat',
                        No davajte skazhem v rifmu:
                        - Starost' nuzhno uvazhat'!





                        Krutymi tropinkami v gory,
                        Vdol' bystryh i medlennyh rek,
                        Minuya bol'shie ozera,
                        Veselyj shagal chelovek.

                        CHetyrnadcat' let emu bylo,
                        I nes on dorozhnyj meshok,
                        A v nem polotence i mylo
                        Da belyj zubnoj poroshok.

                        On vstretit' v puti ne boyalsya
                        Ni zmej, ni bykov, ni sobak,
                        A esli vstrechal, to smeyalsya
                        I sam prigovarival tak:

                        - YA vyshel iz komnaty tesnoj,
                        I veselo dyshitsya mne.
                        Vse videt', vse znat' interesno,
                        I vot ya hozhu po strane.

                        On shel bez ruzh'ya i bez palki
                        Vysokoj zelenoj travoj.
                        Letali kukushki da galki
                        Nad samoj ego golovoj.

                        I dazhe byki-zabiyaki
                        Mychali po-druzheski: "M-mu!"
                        I dazhe cepnye sobaki
                        Vilyali hvostami emu.

                        On shel po tropam i dorogam,
                        Volkov i medvedej vstrechal,
                        No zver' cheloveka ne trogal,
                        A izdali tol'ko rychal.

                        On slyshal i zverya i pticu,
                        V kolyuchie lazil kusty.
                        On trogal rukami pshenicu,
                        CHudesnye nyuhal cvety.

                        I tucha nad nim vmesto kryshi,
                        A vmesto budil'nika - grom.
                        I vse, chto on videl i slyshal,
                        V tetradku zapisyval on.

                        A chtoby eshche interesnej
                        I legche kazalos' idti,
                        On pel, i veselaya pesnya
                        Emu pomogala v puti.

                        I okna v domah otkryvali,
                        Uslyshav - on mimo idet,
                        I lyudi emu podpevali
                        V kvartirah, sadah, u vorot.

                        I veselo hlopali dver'yu
                        I vdrug pokidali svoj dom.
                        I samye hishchnye zveri
                        Im byli v puti nipochem.

                        SHli lyudi, i bylo ih mnogo,
                        I ne bylo lyudyam chisla.
                        Za nimi po raznym dorogam
                        Korotkaya pesenka shla:

                        "Nam put' neznakomyj ne strashen,
                        My smelo projdem ledniki,
                        S veseloyu pesenkoj nashej
                        Lyubye pod容my legki".

                        I ya etu pesnyu uslyshal,
                        Priyatelya golos uznal,
                        Bez shapki na ulicu vyshel
                        I pesenku etu dognal.





                        Kak nitka-pautinochka,
                        Sredi drugih dorog
                        Bezhit, bezhit tropinochka,
                        I put' ee dalek.
                        Bezhit, ne obryvaetsya,
                        V gustoj trave teryaetsya,
                        Gde v goru podnimaetsya,
                        Gde pod goru spuskaetsya
                        I putnika ustalogo -
                        I starogo i malogo -
                        Vedet sebe, vedet...

                        V zharu takoj tropinkoyu
                        Idesh', idesh', idesh',
                        Umorish'sya, namaesh'sya -
                        Prisyadesh', otdohnesh';
                        Zelenuyu bylinochku
                        V razdum'e pozhuesh'
                        I snova na tropinochku
                        Vstaesh'.

                        Tropinka prodolzhaetsya,
                        Opyat' v trave teryaetsya,
                        Opyat' v ovrag spuskaetsya,
                        Bezhit cherez mostok
                        I v pole vybiraetsya,
                        I v pole vdrug konchaetsya -
                        V rodnoj bol'shak vlivaetsya,
                        Kak v reku rucheek.

                        Asfal'tovoe, novoe,
                        CHerez lesa sosnovye,
                        CHerez luga medovye,
                        CHerez polya pshenichnye,
                        Polyanki zemlyanichnye, -
                        Vo vsej svoej krase, -
                        Dozhdem umyto, rosami,
                        Ukatano kolesami,
                        Raskinulos' shosse!

                        Idet ono ot goroda,
                        Vedet ono do goroda,
                        Ot goroda do goroda
                        Idi sebe, idi,
                        Po storonam poglyadyvaj,
                        Nazvan'ya sel ugadyvaj,
                        CHto budut vperedi.

                        Ustanesh' - mesto vyberesh',
                        Prisyadesh' otdohnut',
                        Glyadish' - dorogoj dal'neyu
                        I katit kto-nibud'.
                        Privstanesh', chtob uvideli,
                        Poprosish' podvezti.
                        |h, tol'ko b ne obideli
                        I vzyali po puti!..

                        I starymi i novymi
                        Kolesami, podkovami
                        I tysyachami nog
                        Ukatannyh, ishozhennyh,
                        Po vsej strane prolozhennyh
                        Nemalo ih, dorog -
                        Tropinok i dorog!

                        Veselye, pechal'nye,
                        To blizhnie, to dal'nie,
                        I legkie, i tornye,
                        Izvilistye gornye,
                        Pryamye peshehodnye,
                        Vozdushnye i vodnye,
                        ZHeleznye puti...
                        Leti!..
                        Plyvi!..
                        Kati!..





                        ZHil na bol'shom aerodrome
                        Pernatyj malen'kij plebej -
                        V motornom rokote i grome
                        Poznavshij schast'e Vorobej.

                        Po raspisaniyu poletov
                        Vse samolety on vstrechal
                        I drug ot druga vseh pilotov
                        Po prizemlen'yu razlichal.

                        Uzhe s utra na letnom pole
                        Sredi vozdushnyh korablej,
                        On ne mechtal o luchshej dole,
                        Aerodromnyj Vorobej.

                        On zhil v rodnom, privychnom mire,
                        I vdrug na um vzbrelo emu
                        Na korable "TU-104"
                        V polet pustit'sya samomu.

                        Byl rejs kak rejs. No s rejsom etim
                        Sredi drugih letel v Kair,
                        Vne spiska, vosem'desyat tretij
                        Na bort popavshij passazhir.

                        On bez bileta i bez vizy
                        V kraya dalekie letel,
                        Brosaya etim derzkij vyzov
                        Vsem ministerstvam raznyh del.

                        Strast' k puteshestviyam - otrava!
                        Moskva - Parizh, Moskva - Bombej,
                        Moskva - Kabul, Moskva - Varshava
                        Teper' letaet Vorobej.

                        Ego ne kormyat styuardessy,
                        Za nim ne chislitsya bagazh,
                        V puti ego zhivogo vesa
                        Ne oshchushchaet ekipazh.

                        O tom, chto nashi samolety,
                        Kak zajca, vozyat Vorob'ya,
                        Ne znaet shtat Aeroflota,
                        No, kak ni stranno, znayu ya!





                        Skvorec letel k sebe domoj,
                        Letel dorogoyu pryamoj.
                        On izuchil za mnogo let
                        Ee po mnozhestvu primet.

                        CHetyre dnya letet' skvorcu.
                        Lish' na poslednij den', k koncu,
                        Uvidet' dolzhen on s nebes
                        Izognutyj podkovoj les,
                        Za lesom rechki berega.
                        A tam znakomye luga,
                        A za lugami tot kolhoz,
                        Gde on ptencom kogda-to ros,
                        I v tom kolhoze, v tom sele,
                        Ego skvorechnya na vetle...

                        I den' i noch' skvorec letel.
                        Ustal bednyaga, pohudel.
                        CHetvertyj den' idet k koncu -
                        Pora i doma byt' skvorcu.
                        No chto za chudo iz chudes?
                        On pod soboyu vidit les,
                        No les, chto tak emu znakom,
                        Stoit na beregu morskom,
                        I v bereg pleshchetsya priboj
                        Vody prozrachno-goluboj...

                        Skvorec nad morem sdelal krug:
                        Zdes' dolzhen byt' kolhoznyj lug!
                        Skvorec tuda, skvorec syuda -
                        Voda!..
                        Voda!..
                        Voda!..
                        Beda!..
                        Krugom - voda! Kuda letet'?
                        Kuda letet'? Gde zhit'? Gde pet'?..
                        "V rodnye ya letel kraya -
                        Ne mog s dorogi sbit'sya ya!"

                        I vdrug skvorec uslyshal: "Kryak!
                        Ty zrya volnuesh'sya, zemlyak!
                        CHem tratit' stol'ko lishnih sil,
                        Ty nas by luchshe rassprosil.
                        Net, ne oshibsya ty v puti,
                        Ty tol'ko dal'she proleti.
                        Tam, za vodoj, sredi berez
                        Najdesh' ty svoj rodnoj kolhoz,
                        I novyj dom, i novyj sad.
                        Skvorcy teper' tuda letyat.
                        A zdes' - prostor! I put' gotov
                        Dlya nas i dlya morskih sudov..."

                        Skvorec doslushal dvuh chirkov
                        I vzvilsya vyshe oblakov...
                        Vot cherez more, nakonec,
                        Pereletel vesny gonec
                        I uvidal sredi berez
                        Na novom meste svoj kolhoz.

                        I zhdal skvorca v kolhoze tom
                        V lyubom dvore gotovyj dom.
                        I ne skvorechnyu, a... dvorec
                        Oblyuboval sebe skvorec!





                        Oblaka,
                        Oblaka -
                        Kucheryavye boka,
                        Oblaka kudryavye,
                        Celye,
                        Dyryavye,
                        Legkie,
                        Vozdushnye -
                        Veterku poslushnye...
                        Na polyanke ya lezhu,
                        Iz travy na vas glyazhu.
                        YA lezhu sebe - mechtayu:
                        Pochemu ya ne letayu
                        Vrode etih oblakov,
                        YA - pisatel' Mihalkov?!

                        |to bylo by chudesno,
                        CHrezvychajno interesno,
                        Esli b oblako lyuboe
                        YA uvidel nad soboyu
                        I - dvizheniem odnim
                        Okazalsya ryadom G nim!

                        |to vam ne samolet,
                        CHto letaet "do" i "ot" -
                        "Ot" Moskvy "do" Erevana
                        Rejsom dvesti dvadcat' pyat'...

                        Oblaka v lyubye strany
                        CHerez gory, okeany
                        Mogut zaprosto letat':
                        Vyshe, nizhe - kak ugodno!
                        Temnoj noch'yu - bez ognya!
                        Nebo - vse dlya nih svobodno
                        I v lyuboe vremya dnya.

                        Skazhem, oblako reshilo
                        Posmotret' Vladivostok
                        I - poplylo,
                        I poplylo...
                        Dul by v spinu veterok!..

                        Ploho tol'ko, chto byvaet
                        Vdrug takaya erunda:
                        V nebe oblako letaet,
                        A potom voz'met rastaet,
                        Ne ostaviv i sleda!

                        YA ne veryu chudesam,
                        No takoe videl sam!
                        Lichno!
                              Lezha na spine.
                        Dazhe strashno stalo mne!





                        Tri Vetra - tri brata
                        Po svetu gulyali,
                        Po svetu gulyali -
                        Pokoya ne znali.
                        Ne znali pokoya
                        Sebe na zabavu,
                        No raznye byli
                        Po sile i nravu.

                        Byl mladshij iz brat'ev
                        I laskov i tih,
                        I byl on slabee
                        Dvuh brat'ev svoih.
                        On celymi dnyami
                        Na vole rezvilsya,
                        On pyl'yu dorozhnoj
                        Na travy lozhilsya,
                        Sduval oduvanchiki,
                        Trogal bylinki
                        I v el'nike chastom
                        Kachal pautinki.
                        I bylo bespechnym
                        Ego dunoven'e,
                        I bylo neslyshnym
                        Ego poyavlen'e.

                        U srednego brata
                        Raboty hvatalo,
                        Upryamstva i sily
                        V nem bylo nemalo.
                        Lyubil potrepat' on
                        Bumazhnogo zmeya
                        I shapku sorvat'
                        S golovy rotozeya.

                        On dul-zaduval,
                        Rashodilsya na vole,
                        I mel'nicy v pole
                        Pshenicu mololi,
                        Stoletnih derev'ev
                        Kachalis' vershiny,
                        Na vodnuyu glad'
                        Nabegali morshchiny,
                        I parusnoj lodke
                        Daval on dvizhen'e,
                        I bylo zametnym
                        Ego poyavlen'e.

                        Byl tretij, byl starshij
                        Iz brat'ev Vetrov
                        V svoem udal'stve
                        I zhestok i surov.
                        On znojnym peskom
                        Zasypal karavany,
                        Nazlo moryakam
                        Volnoval okeany.
                        I bylo, kak vidno,
                        Emu ne vpervye
                        Lomat', kak trostinki,
                        Duby vekovye
                        I, kryshi sryvaya,
                        Vryvat'sya v zhilishcha.
                        Ego nazyvali
                        Vetrilo! Vetrishche!
                        Vladel im bessmyslennyj
                        Duh razrushen'ya,
                        I bylo vnezapnym
                        Ego poyavlen'e.

                        Tri Vetra, tri brata,
                        Gulyali po svetu,
                        No raz na rassvete
                        Popalis' poetu.
                        I mladshego Vetra,
                        Najdya ego v pole,
                        Poet podchinil
                        Svoej mysli i vole:
                        Zastavil ego
                        Nad rekoyu spustit'sya,
                        Projti kamyshami,
                        Ostyt', ohladit'sya,
                        CHtob lyudyam ustavshim,
                        Za trud ih v nagradu,
                        Nesti na privaly
                        ZHivuyu prohladu.

                        I srednemu bratu
                        Prishlos' pokorit'sya.
                        On dolzhen byl v put'
                        Nad zemleyu pustit'sya,
                        V puti sobirat'
                        Oblaka dozhdevye,
                        Vesti ih na yug,
                        Za hrebty snegovye,
                        V kraya, gde kolos'ya,
                        Zerno nalivaya,
                        Nedvizhno stoyali,
                        Tomyas', iznyvaya.

                        A starshego Vetra,
                        Poslednego brata,
                        Poet nash osilil
                        Uporstvom soldata.

                        I, kak on ni rvalsya
                        I chem ni grozilsya,
                        Za brat'yami sledom
                        I on podchinilsya.
                        Poet emu dal
                        Napravlen'e, zadan'e,
                        Vselil v nego radostnyj
                        Duh sozidan'ya
                        I k lyudyam zastavil
                        Pojti v podchinen'e...

                        Vot tak
                        Poluchaetsya
                        Stihotvoren'e.





                        Sneg kruzhitsya,
                        Sneg lozhitsya -
                        Sneg! Sneg! Sneg!
                        Rady snegu zver' i ptica,
                        I, konechno, chelovek!
                        Rady serye sinichki:
                        Na moroze merznut ptichki.
                        Vypal sneg - upal moroz!

                        Koshka snegom moet nos.
                        U shchenka na chernoj spinke
                        Tayut belye snezhinki.
                        Trotuary zamelo,
                        Vse vokrug belym-belo:
                        Snego-snego-snegopad!
                        Hvatit dela dlya lopat,
                        Dlya lopat i dlya skrebkov,
                        Dlya bol'shih gruzovikov.

                        Sneg kruzhitsya,
                        Sneg lozhitsya -
                        Sneg! Sneg! Sneg!
                        Rady snegu zver' i ptica,
                        I, konechno, chelovek!

                        Tol'ko dvornik, tol'ko dvornik
                        Govorit: - YA etot vtornik
                        Ne zabudu nikogda!
                        Snegopad dlya nas - beda!
                        Celyj den' skrebok skrebet,
                        Celyj den' metla metet.
                        Sto potov s menya soshlo,
                        A krugom opyat' belo!
                        Sneg! Sneg! Sneg!





                        YAnvar' vryvalsya v poezda,
                        Dvernye kocheneli skoby.
                        Vysokoj polnochi zvezda
                        Skvoz' tuchi padala v sugroby.
                        I veter, v el'nikah gudya,
                        Svodil nad gorodami tuchi
                        I, cherdakami prohodya,
                        Sushil ryady prostyn' treskuchih.

                        On pticam skashival polet,
                        Podolgu bilsya pod mostami
                        I uhodil.
                        Byl temnyj led
                        Do bleska vymeten mestami.

                        I tol'ko po utram gustym
                        Lozhilsya sneg, ustav kruzhit'sya.
                        Moroz.
                        I vertikal'nyj dym
                        Stoit nad kryshami stolicy.

                        I den' idet so vseh storon.
                        I ot zastavy do zastavy
                        Prosvechivayut solncem travy
                        Morozom shvachennyh okon.





                        YA shel po snezhnoj celine,
                        Legko i trudno bylo mne,
                        I za spinoyu u menya
                        Lozhilas' svezhaya lyzhnya.
                        CHerez polyanki, po kustam,
                        Na gorku zdes', pod gorku tam -
                        YA shel na lyzhah polchasa.
                        I vdrug uslyshal golosa!

                        I vizhu: sprava ot menya -
                        Drugaya svezhaya lyzhnya...
                        I ya podumal:
                                    "Dogonyu!"
                        I pereshel na tu lyzhnyu.

                        YA vstal na novuyu lyzhnyu -
                        I vyshel ya k bol'shomu pnyu...

                        Opyat' begu ya po kustam,
                        Na gorku zdes', pod gorku tam -
                        I vyhozhu k tomu zhe pnyu,
                        Na tu zhe samuyu lyzhnyu...
                        I tak ves' den',
                                      i tak ves' den':
                        Lyzhnya i pen'!
                                      Lyzhnya i pen'!

                        Nu chto za hitraya lyzhnya:
                        Ves' den' durachila menya!





                        Tyazhelye rosli sady
                        I v znoj vynashivali slivy,
                        Kogda vorvalsya v polden' liven'
                        So vsej stremitel'nost'yu molnij
                        V paden'e groma i vody.

                        Berya nachalo u gory,
                        On shel, perekosiv prostranstva;
                        Ros i svoe nepostoyanstvo,
                        Perecherknuv stvoly derev'yam,
                        Nes nad pletnyami vo dvory.

                        On shel, kasayas' topolej,
                        Na zemli pred座avlyaya pravo,
                        I pered nim lozhilis' travy,
                        I lyudi otvoryali okna,
                        I lyudi govorili: "Liven',
                        Neobhodimyj dlya polej!"

                        On shel kachayas'.
                        Pered nim
                        Bezhali pyl'nye dorogi,
                        Vstavali vedra na poroge;
                        Hozyajka vynosila fikus,
                        V pyli kazavshijsya sedym.

                        Rozhdennyj pod kosym uglom,
                        On shel kak budto v nastuplenie
                        Na mir,
                        Na kazhdoe selen'e,
                        I kazhdoe ego dvizhen'e
                        Soprovozhdal vesomyj grom.

                        Davila plotnost' oblakov,
                        Dymilis' teplye bolota,
                        Polyami prohodila rota,
                        I za spinoj u pehotincev
                        Voda stekala so shtykov.

                        On shel na pastbishcha, i tut
                        On vdrug issyak, i stalo slyshno,
                        Kak s topolej sperva na kryshi
                        Sozrevshie sletayut kapli,
                        Prosvechivaya na letu.

                        I livnya ne vernut' nazad,
                        I snova na zaborah pticy,
                        I tol'ko v nebe nad stanicej
                        Na fyuzelyazhe samoleta
                        Eshche ne vysohla groza.





                        Govorilo More Tuche,
                        Toj, chto liven' prolila:
                        - |j ty, Tucha! CHto zh ty luchshe
                        Mesta vybrat' ne mogla?

                        Otvechala Moryu Tucha:
                        - YA u vseh morej v dolgu!
                        I segodnya vypal sluchaj:
                        Rasplatilas' chem mogu!





                        ZHivet u nas pod kryshej
                        Nepriznannyj artist,
                        I celyj den' my slyshim
                        Hudozhestvennyj svist.

                        Eshche v polyah tumany,
                        Eshche rosa blestit,
                        A on, prosnuvshis' rano,
                        Uzhe vovsyu svistit.

                        Svistit ne slavy radi,
                        Ne radi vsyakih blag,
                        A prosto v nebo glyadya,
                        Ot serdca! Prosto tak!

                        Vyvodit on rulady
                        Po neskol'ku minut...
                        Ne trebuya nagrady
                        Za svoj talant i trud.





                        V lesu murashki-murav'i
                        ZHivut svoim trudom,
                        U nih obychai svoi
                        I muravejnik - dom.

                        Mirolyubivye zhil'cy
                        Bez dela ne sidyat:
                        S utra na post begut bojcy,
                        A nyan'ki v detskij sad.

                        Rabochij muravej speshit
                        Tropinkoj trudovoj,
                        S utra do vechera shurshit
                        V trave i pod listvoj.

                        Ty s palkoj po lesu gulyal
                        I murav'inyj dom,
                        SHutya, do dna raskovyryal
                        I podpalil potom.

                        Pokoj i trud bol'shoj sem'i
                        Narushila beda.
                        V dymu metalis' murav'i,
                        Spasayas' kto kuda.

                        Treshchala hvoya. Tiho tlel
                        Suhoj, opavshij list.
                        Spokojno sverhu vniz smotrel
                        ZHestokij egoist...

                        Za to, chto tak tebya nazval,
                        Sebya ya ne vinyu, -
                        Ved' ty togo ne sozdaval,
                        CHto predaval ognyu.

                        ZHivesh' ty v atomnyj nash vek
                        I sam - ne muravej,
                        Bud' CHelovekom, chelovek,
                        Ty na zemle svoej!





                        SHiroka i gluboka
                        Pod mostom tekla reka.
                        Pod koryagoj
                        Pod mostom
                        ZHil v reke usatyj som.

                        On lezhal na dne
                        CHasami,
                        SHevelil vo sne
                        Usami.

                        A na beregu reki
                        ZHili-byli rybaki.
                        V dozhd' i v solnechnye dni
                        Seti stavili oni.

                        I sproson'ya
                        Na rassvete
                        Zahodila ryba v seti.
                        Popadalsya karp gorbatyj,
                        Popadalsya - propadal.

                        Tol'ko som,
                        Bol'shoj,
                        Usatyj,
                        Nikogda ne popadal.

                        On lezhal,
                        I, krome ila,
                        Krome vsyacheskoj edy,
                        Nad ego koryagoj bylo
                        Metrov pyat' rechnoj vody.

                        Govorit odin rybak:
                        - Ne pojmat' soma nikak.
                        Ili snasti ne krepki?
                        Ili my ne rybaki?
                        Neuzheli v etot raz
                        On opyat' ujdet ot nas?

                        Za rekoj stada mychat,
                        Petuhi k dozhdyu krichat.
                        Set' lezhit na beregu,
                        Iz nee usy torchat.

                        Govorit odin rybak:
                        - Nu, pojmali koe-kak.
                        SHevel'nuv soma nogoj,
                        - Ne ujdet, - skazal drugoj.

                        No svernulsya kolesom
                        I hvostom udaril som.
                        Vspomnil rechku golubuyu,
                        Vspomnil rybku moloduyu
                        Da koryagu pod mostom -
                        I ushel.





                        ZHuzhzhit pchela - ona letit
                        Na svoj medovyj lug.
                        Peredvigaetsya, kryahtit,
                        Polzet kuda-to zhuk.

                        Visyat na nitke pauchki,
                        Hlopochut murav'i,
                        Gotovyat na noch' svetlyachki
                        Fonariki svoi.

                        Ostanovis'! Prisyad'!
                                            Nagnis'
                        I pod nogi vzglyani!
                        ZHivoj zhivomu udivis':
                        Oni zh tebe srodni!

                        Ne tak li shchepochku svoyu
                        My tashchim v obshchij dom
                        I shepchem bratu-murav'yu:
                        - Krepis', bratok! Dojdem!

                        Inoj, chto set' svoyu pletet,
                        Ne shozh li s paukom?
                        Vot etot polzaet, a tot
                        Porhaet motyl'kom.

                        A ty mezh nih i mimo nih,
                        A inogda po nim
                        SHagaesh' na svoih dvoih,
                        Unylyj grazhdanin...





                        Mnogo let, za godom god,
                        Iz glubin solenyh vod
                        Kak zatvornica-monashka
                        Vyplyvala CHerepashka.

                        Dvesti let zhila ona
                        Odineshen'ka-odna:
                        Dvesti let bez papy s mamoj.
                        (Rezul'tat semejnoj dramy!)

                        Papa zhil u cherepah
                        Na Kanarskih ostrovah,
                        Mama s mladsheyu sestrenkoj
                        Daleko, za Amazonkoj.

                        Na ishode dvuh stoletij,
                        A tochnej - pod Novyj god
                        CHerepashku kak-to vstretil
                        Odinokij Begemot.

                        Begemot vpolne prilichnyj -
                        V meru tolstyj i bol'shoj,
                        |nergichnyj, simpatichnyj
                        I s otzyvchivoj dushoj.

                        CHerepashka na pesochke
                        Spit za kameshkom, v tenechke,
                        Begemot vblizi lezhit -
                        CHerepashku storozhit.

                        CHerepashka zaboleet -
                        Begemot ee zhaleet.
                        Zahvoraet Begemot -
                        CHerepashka slezy l'et.

                        Bylo chutkoe vniman'e,
                        Nezhnost', predannost' byla...
                        No odnazhdy na svidan'e
                        CHerepashka ne prishla.

                        I nazavtra ne yavilas' -
                        Kak skvoz' zemlyu provalilas'!

                        Begemot v glubokom gore
                        Sredi zaroslej i skal -
                        I na sushe, i na more -
                        Vse mestechki obyskal.

                        Ne byl tol'ko v buhte dal'nej,
                        Gde volnoyu shtormovoj
                        Okean na bereg skal'nyj
                        Vynes pancir' rogovoj.





                        Ona shosse pereletala.
                        Voditel' ne zatormozil,
                        I ptichka bednaya popala
                        Pod tyazhelo gruzhennyj ZIL.

                        Voz'mi ona chut'-chut' povyshe -
                        Ona b sebya uberegla:
                        Ona ne tol'ko chto nad kryshej,
                        Nad lesom proletet' mogla!

                        Byl majskij vecher tih i svetel,
                        V sirenyah peli solov'i.
                        I etot sluchaj ne otmetil
                        Dezhurnyj mestnogo GAI.





                        "Ty gora moya,
                        Zabura moya,
                        V tebe serdca net,
                        V tebe dvercy net!"

                        |to vydumala devochka
                        CHetyreh ot rodu let.
                        |to vydumala Katen'ka,
                        Povtorila,
                        Spat' legla.
                        Tol'ko ya sidel do polnochi
                        Na kuhne u stola.

                        Tol'ko ya sidel do polnochi
                        Pod shorohi myshej.
                        Vse sidel i vse oblamyval
                        Ostriya karandashej.

                        A potom ya ih ottachival
                        I oblamyval opyat',
                        Nichego ne v silah vydumat',
                        CHtoby lech' spokojno spat'...





                        YA priehal na Kavkaz,
                        Sel na loshad' v pervyj raz.

                        Lyudi vyshli na krylechko,
                        Lyudi smotryat iz okna -
                        YA shvatilsya za uzdechku,
                        Nogi sunul v stremena.

                        - Otojdite ot konya
                        I ne bojtes' za menya!

                        Mne navstrechu gonyat stado.
                        Ovcy bleyut,
                        Byk mychit.
                        - Ustupat' dorogu nado! -
                        Pastushonok mne krichit.

                        Ushi vroz', dugoyu nogi,
                        Loshad' stala na doroge.
                        YA tyanu ee napravo -
                        Loshad' pyatitsya v kanavu.

                        YA galopom ne hochu,
                        No prihoditsya -
                        Skachu.

                        A ona raskovana,
                        Na nej skakat' riskovanno.

                        Doskakali do vorot,
                        Vstali zadom napered.

                        - On zhe ezdit' ne umeet! -
                        Udivlyaetsya narod. -
                        Loshad' sbrosit sedoka,
                        Hvastuna i chudaka.

                        - Otojdite ot konya
                        I ne bojtes' za menya!

                        Po doroge v tuchah pyli
                        Mne navstrechu dve arby.
                        Loshad' v pene,
                        Loshad' v myle,
                        Loshad' vstala na dyby.

                        Mne s arby krichat: - CHudak,
                        Ty sletish' v kanavu tak!

                        YA v kanavu ne hochu,
                        No prihoditsya -
                        Lechu.
                        Ne shvatilsya ya za grivu,
                        A shvatilsya za krapivu.

                        - Otojdite ot menya,
                        YA ne syadu bol'she na etu loshad'!





                        YA priehal na Kavkaz,
                        Vylez v gory pervyj raz.

                        Mne skazali: - Vyjdi v gory -
                        Budesh' k vecheru nazad.
                        Polyubujsya na ozera,
                        Poglyadi na vodopad.
                        Tam sovsem drugoe nebo,
                        Ryadom snezhnye hrebty,
                        Ty zhe tam ni razu ne byl,
                        Ty ne videl krasoty!

                        YA otveta ne nashel,
                        Ubedili - ya poshel.

                        "Ty pustilsya v put' opasnyj, -
                        Serdce mechetsya v grudi. -
                        Syad' na kameshek, neschastnyj,
                        Obrazum'sya, ne hodi!

                        Umnyj v goru ne pojdet,
                        Umnyj goru obojdet".

                        "CHem by ty ni ugrozhalo,
                        Kak by ya ni ustaval,
                        YA ne videl perevala,
                        YA uvizhu pereval!"

                        CHas shagayu, dva shagayu,
                        Na shestom v glazah krugi,
                        YA s trudom peredvigayu
                        Dve natertye nogi.

                        Utomlennyj, odinokij,
                        YA k potoku podhozhu,
                        No v bushuyushchem potoke
                        Krasoty ne nahozhu.

                        Serdce b'etsya: "YA ustalo,
                        Ty bezumec. YA pravo:
                        Ne uvidish' perevala -
                        Ne sluchitsya nichego".

                        "Kak by ty ni ustavalo,
                        Kak by ya ni ustaval,
                        YA ne videl perevala,
                        YA uvizhu pereval!"

                        Vot uzhe na chetveren'kah
                        YA polzu po ledniku,
                        SHag - stupen'ka, dva - stupen'ka,
                        Pot struitsya po visku.

                        YA karabkayus' na skaly,
                        Lezu, padayu, vstayu,
                        Mne v puti grozyat obvaly,
                        Kamni metyat v zhizn' moyu.

                        Nakonec-to ya u celi!
                        Vse pod容my za spinoj,
                        Vse doliny, vse ushchel'ya
                        Rasprosterty podo mnoj!

                        Samyj vidnyj vybrav kamen',
                        Iz karmana vynuv mel,
                        YA drozhashchimi rukami
                        Nacarapal, kak sumel:

                        "Umnyj v goru ne pojdet,
                        Umnyj goru obojdet.
                        Kak priedu v Teberdu,
                        Tak opyat' syuda pridu!"





                        Dyatel Dyatlu govorit:
                        - Do chego zh bashka bolit!
                        Namotalsya vkrug stvolov,
                        Tak ustal, chto netu slov!

                        Celyj den' dolblyu, dolblyu,
                        A kak den' konchaetsya,
                        Raven moj ulov nulyu.
                        Vot chto poluchaetsya!
                        Nadoelo zrya dolbit'!
                        Prisovetuj, kak mne byt'?

                        Otvechaet Dyatlu Dyatel:
                        - Ty s uma, dolzhno byt', spyatil:
                        "Nadoelo zrya dolbit'"!
                        CHto za nastroenie?
                        Nado vyderzhannej byt'
                        I imet' terpenie!
                        Bez nastojchivoj dolbezhki
                        Ne dobyt' zhuchka i moshki!..

                        Dyatel s Dyatlom govoril,
                        Dyatel Dyatla podbodril.
                        I opyat' my slyshim stuk:
                        Tuk-tuk-tuk...
                        Tuk-tuk...
                        Tuk-tuk...





                        Kak-to noch'yu k telefonu
                        Caplya vyzvala Voronu:
                        - Srochno vyshlite vracha
                        Dlya zaletnogo Gracha!

                        - Kr-ra! - otvetila Vorona. -
                        Grach ne nashego rajona.
                        Obratites' v tot rajon,
                        Gde sejchas propisan on.

                        - Povtoryayu: on zaletnyj!
                        Mimoletnyj! Pereletnyj!
                        Polomal sebe krylo!
                        Nuzhen vrach!.. Allo!.. Allo!..

                        Otoshla ot telefona
                        Ravnodushnaya Vorona:
                        "CHej-to Grach slomal krylo?
                        Ochen' zhal'. Ne povezlo!"





                        Na vechernej zor'ke
                        Utochku ubili,
                        Utochku ubili -
                        Metko podstrelili:
                        Lish' odna drobinka
                        V serdce ej popala -
                        Za kustom v boloto
                        Utochka upala.

                        Kak ona upala -
                        Klyuvom v vodu tknulas',
                        Tak ona lezhala,
                        Ne poshevel'nulas',
                        I ee po vetru
                        Otneslo v osoku.
                        Ne nyryat' ej bol'she,
                        Ne letat' vysoko.

                        Ne nashel ohotnik
                        Utochki ubitoj,
                        Za kustom bolotnym
                        Kamyshami skrytoj,
                        Ne dostal dobychi,
                        Zrya iskal, branilsya...
                        Dolgo nad bolotom
                        Selezen' kruzhilsya...





                        Otkryt v biblioteke
                        Bol'nichnyj knizhnyj zal.
                        Kakie tut kaleki!..
                        Ah, kto by tol'ko znal!
                        Lezhat oni, bednyagi,
                        Na polkah vdol' steny,
                        I v sheleste bumagi
                        Ih zhaloby slyshny:

                        - Vchera moi stranicy
                        Listal odin student;
                        Mne vyrezal tablicy
                        Kakoj-to instrument!
                        Byla ya chetvert' veka
                        CHitatelyam verna,
                        A bez tablic - kaleka.
                        Komu teper' nuzhna?!

                        - YA zhertva aspiranta! -
                        Pechal'nyj slyshen ston. -
                        V nauku bez talanta
                        Reshil prorvat'sya on:
                        Snachala on po strochkam
                        Menya perepisal,
                        Potom, postaviv tochku,
                        Vdrug vzyal i iskromsal!
                        Nemalo dissertacij,
                        CHto u menya v dolgu...
                        No zhit' bez illyustracij
                        YA prosto ne smogu...

                        - A mne kak byt', sosedka? -
                        Vzdohnul tyazhelyj Tom, -
                        YA vydavalsya redko,
                        Da i ne vsem pritom!
                        Nedavno v zal chital'nyj
                        Prishel odin docent.
                        On pred座avil nahal'no
                        CHuzhoj abonement!
                        YA vydan byl nahalu -
                        On vzyal menya, kak zver'...
                        A chto so mnoyu stalo,
                        Vy vidite teper'...

                        Raskrylsya Tom starinnyj
                        (On, k schast'yu, byl spasen!),
                        I strashnoyu kartinoj
                        Byl kazhdyj potryasen:
                        Pod stat' tatuirovke
                        S polej ego stranic
                        Glyadeli zarisovki:
                        I zhenskie golovki,
                        I klyuvy raznyh ptic...

                        Stoyat v biblioteke
                        Na polkah vdol' steny
                        Te knigi, chto naveki
                        Lyud'mi oskorbleny.
                        Ne temi, chto nad knigoj
                        Zadumchivo sidyat,
                        A temi, chto na knigu
                        Kak hishchniki glyadyat.
                        Ni dolzhnost'yu, ni zvan'em -
                        Ni tem i ni drugim
                        Ni na odnom sobran'e
                        Ne opravdat'sya im!





                        "Otec! My zdes' zhivem v Krymu,
                        Pokorny slovu tvoemu,
                        No my hotim pojti tuda... " -
                        "Kuda?" -
                        "Na Karadag vstrechat' rassvet".

                        "Net!"

                        "Otec! Ty vidish' sklony gor,
                        Tam horosho razzhech' koster,
                        On budet sverhu viden vsem..."

                        "Zachem?"

                        "Otec! Otec! Ty obeshchal,
                        CHto my uvidim pereval,
                        Ty govoril, chto my pojdem..."

                        "Potom!"

                        "Otec! Est' buhta za goroj,
                        Takoj na svete net vtoroj.
                        I nas v pohod zovut druz'ya..."

                        "Nel'zya!"

                        "Otec! Otec! Skazhi, kogda
                        Ty nam otvetish' slovom "da",
                        I chto nam delat' nakonec,
                        Skazhi, otec!"

                        "Vy - deti! Vy dolzhny menya
                        Ne razdrazhat' v techen'e dnya...
                        I ponimat', v konce koncov,
                        CHto ya pohozh na vseh otcov!"

                        "Otec! Ty prav. Vse eto tak.
                        No my idem na Karadag,
                        Tvoim sovetam vopreki..."

                        "Da kak vy smeete, shchenki?!
                        L tozhe mnogogo hochu
                        I v myslyah daleko lechu,
                        No chasto slyshu ya v otvet:
                        "Zachem?", "Potom!", "Ne nado". "Net".
                        A vprochem... Ladno, ne beda,
                        Valyajte, bratcy!" -
                        "Mozhno?" -
                        "Da!"





                        Nel'zya vospityvat' shchenkov
                        Posredstvom krika i pinkov.

                        SHCHenok, vospitannyj pinkom,
                        Ne budet predannym shchenkom.

                        Ty posle grubogo pinka
                        Poprobuj podzovi shchenka!





                        Mal'chik s devochkoj druzhil,
                        Mal'chik druzhboj dorozhil.

                        Kak tovarishch, kak znakomyj,
                        Kak priyatel', on ne raz
                        Provozhal ee do doma,
                        Do kalitki v pozdnij chas.

                        Ochen' chasto s neyu vmeste
                        On hodil na stadion.
                        I o nej kak o neveste
                        Nikogda ne dumal on.

                        No roditeli-meshchane
                        Govorili tak pro nih:
                        "Poglyadite! K nashej Tane
                        Stal zahazhivat' zhenih!"

                        Otvoryayut dver' sosedi,
                        Ulybayutsya: "Privet!
                        Esli ty za Tanej, Fedya,
                        To nevesty doma net!"

                        Dazhe v shkole! Dazhe v shkole
                        Razgovory shli poroj:
                        "CHto tam smotryat v komsomole?
                        |ta druzhba - oj-oj-oj!"

                        Stoit vmeste poyavit'sya,
                        Za spinoj uzhe: "Hi-hi!
                        Ivanov reshil zhenit'sya,
                        Zapisalsya v zhenihi!"

                        Mal'chik s devochkoj druzhil,
                        Mal'chik druzhboj dorozhil.

                        I ne dumal on vlyublyat'sya
                        I ne znal do etih por,
                        CHto on budet nazyvat'sya
                        Glupym slovom "uhazher"!

                        CHistoj, chestnoj i otkrytoj
                        Druzhba mal'chika byla.
                        A teper' ona zabyta!
                        CHto s nej stalo? Umerla!

                        Umerla ot ploskih shutok,
                        Zlyh smeshkov i shepotkov,
                        Ot meshchanskih pribautok
                        Durakov i poshlyakov.





                        Sosna skripela na vetru:
                        "Pom-rru... Pom-rru... Pom-rru...
                                                  Pom-rru..."
                        A chelovek, chto ryadom byl,
                        Vdrug vzyal i elochku srubil.
                        Sosna, chto smerti tak zhdala,
                        Uzhasno mnitel'noj byla!





                        Umiral v bol'nice kloun,
                        Staryj kloun cirkovoj.
                        Na obmanchivyh ukolah
                        On derzhalsya chut' zhivoj.

                        Znali nyan'ki, sestry znali,
                        Znali mudrye vrachi:
                        Polozhen'e beznadezhno,
                        Hot' lechi, hot' ne lechi!

                        I, sud'boj prigovorennyj,
                        Sam artist, konechno, znal,
                        CHto teper' uzhe bessilen
                        Medicinskij personal.

                        Navestit' ego v palatu
                        Prihodili cirkachi:
                        Akrobaty i zhonglery,
                        Pryguny i silachi.

                        Prihodili, ulybalis',
                        Lish' by tol'ko pravdu skryt'.
                        O zhit'e-byt'e negromko
                        Nachinali govorit'.

                        On vstrechal sobrat'ev shutkoj,
                        Staroj bajkoj obodryal -
                        Ne smeshnuyu klounadu
                        Pered nimi on igral.

                        I v poslednee mgnoven'e,
                        V skorbnyj mig proshchal'nyj svoj,
                        On v glazah druzej uvidel
                        Svet areny cirkovoj.





                        Prostoj bumagi svezhij list!
                        Ty bel kak mel. Ne smyat i chist.
                        Tvoej poverhnosti poka
                        Nich'ya ne tronula ruka.

                        CHem stanesh' ty? Kogda, kakoj
                        Ispisan budesh' ty rukoj?

                        Komu i chto ty prinesesh':
                        Lyubov'? Razluku? Pravdu? Lozh'?
                        Proshchen'em lyazhesh' li na stol?
                        Il' obratish'sya v protokol?
                        Ili somnet tebya poet,
                        Besplodno vstretivshij rassvet?

                        Net, zhdet tebya udel inoj!
                        Odnazhdy karandash cvetnoj
                        Projdetsya po vsemu listu,
                        Ego zapolniv pustotu.

                        I sinim budet nebosvod,
                        I krasnym budet parohod,
                        I chernym budet v nebe dym,
                        I solnce budet zolotym!









                        Moj syn! Poslushaj moj rasskaz
                        O nashej Rodine, o nas,
                        O teh, kto mnogo let nazad,
                        Podnyav Moskvu i Petrograd,
                        Pod krasnym znamenem v boyu
                        Svobodu otstoyal svoyu
                        I otdal molodost' bor'be,
                        CHtob horosho zhilos' tebe!

                        Ty hodish' v shkolu, v tretij klass,
                        Kak tysyachi detej.
                        Nemalo shkol'nikov u nas,
                        I kazhdyj - gramotej!

                        A ran'she, mnogo let nazad,
                        Stranoyu pravil car'.
                        I byli ne u vseh rebyat
                        Tetradki i bukvar'.

                        Uchilis' deti bogachej:
                        Synki kupcov, dvoryan.
                        Ne mnogo v shkoly shlo detej
                        Rabochih i krest'yan.

                        Iz goda v god muzhik pahal,
                        I seyal, i molol,
                        A hleb muzhickij popadal
                        K pomeshchiku na stol.

                        Trudilsya iz poslednih sil,
                        Nedoedal bednyak,
                        A barin dosyta kormil...
                        Ohotnich'ih sobak.

                        Na sotni verst - lesa, palya,
                        Ravniny i luga,
                        A vse - pomeshchich'ya zemlya,
                        Gde ni stupi noga!

                        V lugah - gospodskaya trava,
                        V lesah - gospodskie drova,
                        Na vsem lezhit zapret.
                        A barin znaj sebe zhivet
                        Na svoj pomeshchichij dohod,
                        I sladko est, i sladko p'et -
                        Emu i gorya net!

                        A v gorodah iz goda v god,
                        Do groba, ves' svoj vek,
                        Rabotal takzhe na gospod
                        Rabochij chelovek.

                        Stoit rabochij u stanka,
                        U domennoj pechi,
                        Stoit stolyar u verstaka -
                        Rabotaj i molchi!

                        A esli stanet nevterpezh,
                        V serdcah sozhmesh' kulak,
                        Pribavki trebovat' pojdesh',
                        Podnimesh' krasnyj flag -
                        ZHandarmy shvatyat, izob'yut,
                        Uznaesh', gde ostrog
                        I kak kolodniki poyut,
                        Kogda ih put' dalek...

                        No byli lyudi na zemle,
                        CHto dumali o teh,
                        Komu zhivetsya v kabale
                        Na svete huzhe vseh.

                        Oni bezhali iz tyur'my,
                        CHtob svoj narod vesti,
                        CHtob vekovoe carstvo t'my
                        S lica zemli smesti.

                        Oni hoteli, chtob narod
                        Byl syt, obut, odet
                        I ne rabotal na gospod,
                        Kak bylo sotni let.

                        CHtob i svobodna i sil'na,
                        Sredi sosedej-stran,
                        Stoyala pervaya strana
                        Rabochih i krest'yan!

                        Nichto - ni ssylka, ni ostrog,
                        Ni tyazhkij gnet okov, -
                        Nikto ne mog - ni car', ni bog -
                        Slomit' bol'shevikov!

                        I tot, kto zhizn' v bor'be provel,
                        Kto ispytal nuzhdu,
                        Na shturm dvorcov narod povel
                        V semnadcatom godu.

                        Vse to, chto grezitsya drugim,
                        U nas v strane sbylos',
                        I eto nam s toboj samim
                        Uvidet' dovelos'.

                        Ty posmotri po storonam.
                        Vse eto - nashe, eto - nam:
                        I gory, i luga...
                        Na sotni verst - lesa, polya,
                        I vse - narodnaya zemlya,
                        Gde ni stupi noga!

                        Cvetut sady ne dlya gospod -
                        Oni dlya nas cvetut!
                        I vo dvorce ne graf zhivet,
                        A shkol'niki zhivut.

                        I iz meshkov zerno bezhit
                        Ne v zakroma kupcu.
                        I Dneproges prinadlezhit
                        Ne chastnomu licu.

                        My seem hleb, bronyu kuem,
                        My v shahtah ugol' dostaem,
                        V doma provodim gaz,
                        I etot ugol', eta rozh',
                        I gaz, i dom, gde ty zhivesh',
                        I vse vokrug - dlya nas!

                        Vse to, chto delaet zavod,
                        Vse to, chto fabrika daet,
                        CHem Rodina gorda,
                        CHem my sil'ny na strah vragam,
                        Vse eto - nashe, eto - nam
                        Navechno! Navsegda!

                        Smotri, shagaet general!
                        Sluzhit' narodu rad,
                        On vozle Smol'nogo stoyal,
                        Vernuvshis' s barrikad.

                        On byl yuncom v tot groznyj chas,
                        On byl bezus, no smel,
                        I revolyucii prikaz
                        On vypolnit' sumel.

                        Smotri, vyhodit iz vorot
                        Moskovskogo Kremlya,
                        Po Krasnoj ploshchadi idet
                        Znakomaya moya.

                        Ona professor, deputat
                        Ot goroda Orla,
                        Gde ran'she, mnogo let nazad,
                        Kuharkoyu byla.

                        Smotri, tri shkol'nika idut!
                        Ih letom zhdet Artek.
                        Odin - latysh, drugoj - yakut,
                        A tretij drug - uzbek.

                        Oni ravny, oni druzhny,
                        U nih odin otryad.
                        Srazhalis' ryadom v dni vojny
                        Otcy troih rebyat.

                        Velikij Lenin nash narod
                        V odnu sem'yu splotil.
                        I nash narod teper' ne tot,
                        Kakim on ran'she byl!

                        Ne soschitat' vseh groz, vseh bed,
                        CHto my perenesli,
                        No den' za dnem my stol'ko let
                        Borolis' i rosli.

                        V pustynyah stroil goroda
                        Sovetskij chelovek;
                        Emu poslushnaya, voda
                        Menyala rusla rek.

                        V trude ne pokladaya ruk
                        On chudesa tvoril.
                        A skol'ko on postig nauk!
                        A skol'ko tajn otkryl!

                        On prevrashchal rudu v metall
                        Dlya slavnyh, chestnyh del.
                        Svoj trud, svoj dom on zashchishchal
                        I zashchitit' sumel.

                        I v bitvah ne bylo pregrad,
                        Kotoryh by ne bral
                        Sovetskoj Armii soldat,
                        Sovetskij general!

                        ZHivi, uchis', gordis', moj syn,
                        CHto ty sovetskij grazhdanin,
                        I, v zhizni vybrav put',
                        Vezde: v srazhen'yah i v trude,
                        Vsegda: i v schast'e i v bede,
                        Otchizne veren bud'!

                        Ne zabyvaj, chto ty rozhden,
                        Tovarishch molodoj,
                        Pod sen'yu leninskih znamen,
                        Pod krasnoyu zvezdoj.

                        Nas nasha Partiya vedet,
                        I s nej narod edin,
                        Sovetskoj Rodiny narod -
                        Moguchij ispolin.

                        My daleko vpered glyadim,
                        My vidim cel' svoyu,
                        I to, chto my sozdat' hotim,
                        My obshchej volej sozdadim
                        V svoem rodnom krayu!





                        Rodilsya mal'chik v tihom gorodke -
                        V Simbirske,
                        CHto na Volge na reke...

                        Eshche nikto ne znal v tot den' i chas,
                        Kem budet on.
                        Kem vyrastet dlya nas...

                        Prostye derevyannye doma.
                        Oni dlya nas - istoriya sama,
                        Oni dlya nas kak pamyatnik stoyat -
                        Zdes' Lenin zhil sto let tomu nazad.

                        Dom s mezoninom. Malen'kij muzej.
                        Syuda prihodit mnozhestvo gostej,
                        I zdes' dlya nih uzhe ne pervyj raz
                        Zvuchit prostoj volnuyushchij rasskaz -

                        Rasskaz o Lenine, mechtavshem s yunyh let
                        Dat' lyudyam pravdu, dat' im hleb i svet,
                        CHtob s plech svoih naveki sbrosil gnet
                        Na vsej zemle trudyashchijsya narod.

                        My vhodim v dom, dyhan'e zataya,
                        V dom, gde zhila Ul'yanovyh sem'ya...

                        Vot spal'nya materi. Vot kabinet otca.
                        Vospityvaya yunye serdca,
                        Ul'yanovy staralis' detyam dat',
                        CHto tol'ko mogut dat' otec i mat'.

                        Zdes' zhili skromno, v strogoj prostote,
                        Zdes' byli Trud i CHest' na vysote,
                        I kazhdyj znal, chto est' Dobro i Zlo,
                        I chto zhivetsya bednym tyazhelo,
                        I chto dlya bednyh Pravda est' - odna,
                        No u carej ne v milosti ona.

                        Stoyat na tom zhe meste do sih por
                        Podsvechnik, lampa, pis'mennyj pribor.
                        CHasy v stolovoj.
                        Globus raspisnoj.

                        Eshche togda ne vedal mir zemnoj,
                        CHto slovo LENIN prozvuchit v vekah
                        Na vsej zemle na raznyh yazykah.

                        Brat Aleksandr s Volodej ryadom zhil.
                        So starshim bratom mladshij brat druzhil.
                        Rodnil dvuh brat'ev yunosheskij pyl,
                        I starshij brat vo vsem primerom byl.

                        Dva stula. Stol. ZHeleznaya krovat'.
                        Volodya zdes' lyubil odin byvat'.
                        Tut byl ego zavetnyj ugolok,
                        Gde on mechtal i povtoryal urok...

                        Iz etogo raskrytogo okna
                        Tropinka v sad byla emu vidna.
                        On s knizhnoj polki eti knigi bral
                        I shahmatami etimi igral...

                        S tetradkami i knizhkami v svoj klass
                        Po etoj ulice shagal on mnogo raz.

                        My vhodim v shkolu.
                        V klasse parta est',
                        Sidet' za nej - osobennaya chest':
                        Sidel za nej Ul'yanov-gimnazist,
                        Ul'yanov-Lenin, russkij kommunist.

                        Rodilsya Lenin v tihom gorodke -
                        V Simbirske,
                        CHto na Volge na reke.

                        Teper' uzhe ne tot Simbirsk, ne tot!
                        On vshir' i vvys' rastet iz goda v god.
                        I v chest' Ul'yanova,
                        CHto zhil i vyros tut,
                        Ego teper' Ul'yanovskom zovut.





                        V voskresnyj den' s sestroj moej
                        My vyshli so dvora.
                        - YA povedu tebya v muzej! -
                        Skazala mne sestra.

                        Vot cherez ploshchad' my idem
                        I vhodim nakonec
                        V bol'shoj, krasivyj krasnyj dom,
                        Pohozhij na dvorec.

                        Iz zala v zal perehodya,
                        Zdes' dvizhetsya narod.
                        Vsya zhizn' velikogo vozhdya
                        Peredo mnoj vstaet.

                        YA vizhu dom, gde Lenin ros,
                        I tot pohval'nyj list,
                        CHto iz gimnazii prines
                        Ul'yanov-gimnazist.

                        Zdes' knizhki vystroilis' v ryad -
                        On v detstve ih chital,
                        Nad nimi mnogo let nazad
                        On dumal i mechtal.

                        On s detskih let mechtal o tom,
                        CHtob na rodnoj zemle
                        ZHil chelovek svoim trudom
                        I ne byl v kabale.

                        Za dnyami dni, za godom god
                        Prohodyat cheredoj,
                        Ul'yanov uchitsya, rastet,
                        Na shodku tajnuyu idet
                        Ul'yanov molodoj.

                        Semnadcat' minulo emu,
                        Semnadcat' let vsego,
                        No on - borec! I potomu
                        Boitsya car' ego!

                        Letit v policiyu prikaz:
                        "Ul'yanova shvatit'!"
                        I vot on vyslan v pervyj raz,
                        V derevne dolzhen zhit'.

                        Prohodit vremya. I opyat'
                        On tam, gde zhizn' kipit:
                        K rabochim edet vystupat',
                        Na shodkah govorit.

                        Idet li on k svoim rodnym,
                        Idet li na zavod -
                        Vezde policiya za nim
                        Sledit, ne otstaet...

                        Opyat' donos, opyat' tyur'ma
                        I vysylka v Sibir'...
                        Dolga na severe zima,
                        Tajga i vdal' i vshir'.

                        V izbe mercaet ogonek,
                        Vsyu noch' gorit svecha.
                        Ispisan ne odin listok
                        Rukoyu Il'icha.

                        A kak umel on govorit',
                        Kak verili emu!
                        Kakoj prostor on mog otkryt'
                        I serdcu i umu!

                        Ne malo smelyh eta rech'
                        Na zhiznennom puti
                        Smogla uvlech', smogla zazhech',
                        Podnyat' i povesti.

                        I te, kto slushali vozhdya,
                        Te shli za nim vpered,
                        Ni sil, ni zhizni ne shchadya
                        Za pravdu, za narod!..

                        My perehodim v novyj zal,
                        I gromko, v tishine:
                        - Smotri, Svetlana, -
                                       ya skazal, -
                        Kartina na stene!

                        I na kartine - tot shalash
                        U finskih beregov,
                        V kotorom vozhd' lyubimyj nash
                        Skryvalsya ot vragov.

                        Kosa, i grabli, i topor,
                        I staroe veslo...
                        Kak mnogo let proshlo s teh por,
                        Kak mnogo zim proshlo!

                        Uzh v etom chajnike nel'zya,
                        Dolzhno byt', vodu gret',
                        No kak nam hochetsya, druz'ya,
                        Na chajnik tot smotret'!

                        My vidim gorod Petrograd
                        V semnadcatom godu:
                        Bezhit matros, bezhit soldat,
                        Strelyayut na hodu.

                        Rabochij tashchit pulemet.
                        Sejchas on vstupit v boj.
                        Visit plakat: "Doloj gospod!
                        Pomeshchikov doloj!"

                        Nesut otryady i polki
                        Polotna kumacha,
                        I vperedi - bol'sheviki,
                        Gvardejcy Il'icha.

                        Oktyabr'! Naveki svergli
                                             vlast'
                        Burzhuev i dvoryan.
                        Tak v Oktyabre mechta sbylas'
                        Rabochih i krest'yan.

                        Dalas' pobeda nelegko,
                        No Lenin vel narod,
                        I Lenin videl daleko,
                        Na mnogo let vpered.

                        I pravotoj svoih idej -
                        Velikij chelovek -
                        On vseh trudyashchihsya lyudej
                        Ob容dinil navek.

                        Kak dorog nam lyuboj predmet,
                        Hranimyj pod steklom!
                        Predmet, kotoryj byl sogret
                        Ego ruki teplom!

                        Podarok zemlyakov svoih,
                        Krasnoarmejcev dar -
                        SHinel' i shlem. On prinyal ih
                        Kak pervyj komissar.

                        Pero. Ego on v ruki bral
                        Podpisyvat' dekret.
                        CHasy. Po nim on uznaval,
                        Kogda idti v Sovet.

                        My vidim kreslo Il'icha
                        I lampu na stole.
                        Pri etoj lampe po nocham
                        Rabotal on v Kremle.

                        Zdes' ne odin rassvet vstrechal,
                        CHital, mechtal, tvoril,
                        Na pis'ma s fronta otvechal,
                        S druz'yami govoril.

                        Krest'yane iz dalekih sel
                        Syuda za pravdoj shli,
                        Sadilis' s Leninym za stol,
                        Besedu s nim veli.

                        I vdrug vstrechaem my rebyat
                        I uznaem druzej.
                        To yunyh lenincev otryad
                        Prishel na sbor v muzej.

                        Pod znamya Lenina oni
                        Torzhestvenno vstayut,
                        I klyatvu Partii oni
                        Torzhestvenno dayut:

                        "Klyanemsya tak na svete zhit',
                        Kak vozhd' velikij zhil,
                        I tak zhe Rodine sluzhit',
                        Kak Lenin ej sluzhil!

                        Klyanemsya leninskim putem -
                        Pryamee net puti! -
                        Za mudrym i rodnym vozhdem -
                        Za Partiej idti!"





                        Slava borcam, chto za pravdu vstavali,
                        Znamya svobody vysoko nesli,
                        Partiyu nashu oni sozdavali,
                        K celi zavetnoj veli.

                        Dolgie, tyazhkie gody carizma
                        ZHil nash narod v kabale.
                        Leninskoj pravdoj zarya kommunizma
                        Nam zasiyala vo mgle.

                           Pod solncem Rodiny my krepnem god ot goda,
                           My bezzavetno delu Lenina verny.
                           Zovet na podvigi sovetskie narody
                           Kommunisticheskaya partiya strany!

                        Partiya nasha narody splotila
                        V bratskij, edinyj soyuz trudovoj.
                        Partiya - nasha nadezhda i sila,
                        Partiya - nash rulevoj!

                        Dumy narodnye v zhizn' voploshchaya,
                        B buryah krepka, kak skala,
                        V groznyh srazhen'yah vragov sokrushaya,
                        Partiya nasha rosla.

                           Pod solncem Rodiny my krepnem god ot goda,
                           My bezzavetno delu Lenina verny.
                           Zovet na podvigi sovetskie narody
                           Kommunisticheskaya partiya strany!

                        Nas ne strashat ni bor'ba, ni srazhen'ya -
                        YArko gorit putevodnyj mayak!
                        I pomeshat' nam v pobednom dvizhen'e
                        Pust' ne pytaetsya vrag.

                        S nami segodnya idut milliony,
                        Nashe edinstvo rastet.
                        Mudrost'yu partii put' ozarennyj
                        Nas k kommunizmu vedet.

                           Pod solncem Rodiny my krepnem god ot goda,
                           My bezzavetno delu Lenina verny.
                           Zovet na podvigi sovetskie narody
                           Kommunisticheskaya partiya strany!





                        Ispanskij mal'chishka
                        V Ispanii zhil.
                        Otec u mal'chishki
                        Na flote sluzhil.
                        On byl moryakom
                        Na bol'shom korable,
                        I pesni on pel
                        O Sovetskoj zemle.

                        Mal'chishka s druz'yami
                        Na ulice ros,
                        Byl chesten i goloden,
                        Vesel i bos.
                        I ne bylo v gorode
                        Ni u kogo
                        Tak mnogo tovarishchej,
                        Kak u nego...

                        Odnazhdy vernulsya
                        Moryak s korablya
                        I synu skazal:
                        - |to nasha zemlya!
                        Na nej vinogradniki
                        I goroda...
                        Fashistam ne videt' ee
                        Nikogda!

                        I syn, kak tovarishch,
                        Otca provozhal
                        I ruku emu,
                        Kak tovarishch, pozhal.
                        - Na severe boj!..
                        I na zapade boj!..
                        Otec, ty voz'mi menya luchshe
                        S soboj!
                        I, esli vintovku
                        Ty vyronish' vdrug,
                        Vintovku podnimet
                        Tvoj syn i tvoj drug!..

                        Tyazhelye tanki
                        Po pastbishcham shli,
                        Snaryady vragov
                        Vinogradniki zhgli.
                        I lopalis' bomby
                        S fashistskim znachkom,
                        S predatel'skim, chernym
                        Znachkom-pauchkom...

                        V Moskvu iz Bil'bao
                        Nedelyu nazad
                        Priehal
                        Pyatnadcatiletnij soldat,
                        CHtob v lagere s nami
                        Uchit'sya i zhit'.
                        Rebyata, my budem
                        S ispancem druzhit'!







                        V sinem more na prostore
                        Hodyat volny kruglyj god.

                        Den' i noch', s volnami sporya,
                        SHel sovetskij parohod.
                        Kapitan - starik usatyj,
                        Molodye moryaki...
                        V temnom tryume gruz bogatyj:
                        Bochki, yashchiki, tyuki.

                        Parohod vintami krutit
                        Daleko ot beregov.
                        V chistoj malen'koj kayute
                        Edet Misha Korol'kov.

                        Misha slushaet, ne spit:
                        |to - paluba skripit,
                        |to - sil'nye mashiny
                        S nepogodoj spor vedut.

                        Provodila mama syna:
                        Mama - tam,
                        A Misha - tut.

                        Mama nochi ne spala:
                        SHila, shtopala, pekla.
                        Sobrala i ulozhila,
                        Nichego ne pozabyla.
                        I na pristan' privela
                        I skazala: - Vot synishka.
                        Dovezite. Dobryj put'! -
                        Kapitan skazal: - Parnishku
                        Dovezem uzh kak-nibud'! -

                        Mama vynula platok:
                        - Do svidaniya, synok! -
                        Parohod uvozit Mishu
                        V slavnyj port Vladivostok.

                        V nebe veter gonit tuchi,
                        V nebe - molniya i grom.
                        S kazhdym chasom volny kruche:
                        Vot odna idet, kak dom,
                        A za nej uzhe drugaya
                        Iz morskih glubin vstaet,
                        Kak igrushku, podnimaya,
                        Kak igrushku, opuskaya
                        Nastoyashchij parohod.

                        I po palube shirokoj
                        Ne projti, ne propolzti -
                        Tam volnoj, kak dom, vysokoj
                        Vse smyvaetsya s puti.
                        I v stolovoj i v gostinoj
                        Perekosheny kartiny.
                        CHaj ne derzhitsya v stakane,
                        I obed ne lezet v rot.

                        Gde-to v Tihom okeane
                        Tak i nosit parohod.

                        Misha slushaet, ne spit:
                        |to - paluba skripit,
                        CHto-to stonet pod nogami,
                        CHto-to voet, kak v trube.
                        Misha dumaet o mame
                        I nemnozhko o sebe.

                        Mishe kazhetsya, kak budto
                        Hodyat steny, hodit pol.
                        Dver' otkrylas', i v kayutu
                        S fonarem moryak voshel,
                        Odeyalo sdernul s Mishi:
                        - Odevajsya i ne trus'! -
                        Otvechaet Misha: - Slyshu.
                        Odevayus', ne boyus'!

                        Vot kak budto vse gotovo,
                        Krasnyj galstuk leg na grud'.
                        Kapitan skazal surovo:
                        - Zastegnut'sya ne zabud'!

                        Misha dumaet: "Beda!
                        Propadem! Krugom voda!"
                        Kapitan skazal: - Spokojno!
                        Vse v poryadke. Erunda!
                        My nigde ne propadali,
                        Huzhe v shtormy popadali!



                        S kazhdym chasom volny nizhe,
                        Veter tishe, dal'she grom.

                        S kazhdym chasom bereg blizhe,
                        Razlichaemyj s trudom.
                        Nad pritihsheyu vodoj
                        Svetit mesyac molodoj.

                        Kapitan, kak vidno, ochen'
                        CHem-to vazhnym ozabochen.

                        Kapitan stoit s binoklem
                        I trevozhno vdal' glyadit...
                        Vse ustali, vse promokli.
                        CHto-to budet vperedi?

                        Mishe srazu stalo strashno:
                        Zdes' yaponskaya voda,
                        Zdes' chuzhie, zdes' ne nashi
                        Lyudi, gory, goroda.

                        "My spaslis' ot nepogody,
                        My voshli v chuzhie vody,
                        My dolzhny k zemle pristat',
                        U zemli na yakor' stat'.
                        Neuzheli v etu noch'
                        Nam otkazhutsya pomoch'?"

                        Na torgovom parohode
                        Nad kormoj sovetskij flag.
                        Parohod v zaliv zahodit.
                        Gde-to slyshen laj sobak.

                        Na sovetskom parohode
                        Pod ruzh'em chuzhoj otryad.
                        Po kayutam lyudi hodyat,
                        Po-yaponski govoryat.

                        V tryume, shchelkaya zamkami,
                        Otpirayut sunduki.
                        Tam yaponskimi shtykami
                        Rvut sovetskie tyuki,
                        Bochki, yashchiki vskryvayut,
                        Dokumenty proveryayut.

                        Ves', kak smorshchennaya sliva,
                        I na vse na svete zol,
                        Sam polkovnik Murasiva
                        Sostavlyaet protokol.
                        Moryaki stoyat surovy
                        Pered novoyu bedoj.

                        Ryadom s Mishej Korol'kovym
                        Kapitan - starik sedoj.
                        Murasiva guby vyter,
                        Podborodok pochesal.
                        - Zdes' po-russki podpishite!

                        Kapitan
                        Ne podpisal...

                        Misha slushaet, molchit,
                        Serdce Mishino stuchit.

                        Pod tuzhurkoyu u Mishi
                        Krasnyj galstuk na grudi.
                        Serdce, tishe, tishe, tishe...
                        CHto-to budet vperedi?

                        Vot ego k stolu podvodyat,
                        I uzhe izdaleka
                        Murasiva glaz ne svodit
                        S pionerskogo znachka.

                        - CHto za ptica?
                        - YA - otlichnik.
                        - CHto takoe? Kto otec?
                        - Na zastave pogranichnik,
                        Krasnoj Armii boec!

                        Dva zhandarma poshatnulis',
                        Dva drugih pereglyanulis',
                        Murasiva pobelel,
                        Vstal so stula, snova sel.

                        - Snyat' s nego proklyatyj galstuk!
                        Ruki za spinu emu! -
                        Pioner ne ispugalsya:
                        - Krasnyj galstuk ne snimu!

                        Dva zhandarma poshatnulis',
                        Dva drugih pereglyanulis'.
                        Murasiva pripodnyalsya,
                        Spotyknulsya sgoryacha.
                        I sorvali s Mishi galstuk
                        Dva zhandarma-silacha.

                        V oblakah chuzhoe solnce.
                        Za tyur'moj sady cvetut.
                        Dva soldata - dva yaponca -
                        Mishu po dvoru vedut.

                        Skrip stupenek. Lyazg zatvorov.
                        Vizg nesmazannoj petli.
                        Proveli po koridoru,
                        Molcha v komnatu vveli,
                        Po komande podtyanulis',
                        Povernulis', vyshli von...

                        Oficer sidit na stule.
                        Sprava, sleva - telefon.

                        On sidit, pohozh na kraba,
                        Policejskij chin iz shtaba,
                        I za steklami ochkov
                        CHto-to vrode chervyachkov.

                        On vstaet navstrechu Mishe
                        (Dazhe Misha rostom vyshe):
                        - Zdravstvuj, Misha Korol'kov
                        Iz strany bol'shevikov!

                        Smotrit hitrymi glazami.
                        Za stenoj soldaty zhdut.
                        Misha vspomnil vdrug o mame:
                        Mama - tam,
                        A Misha - tut.

                        Tam - rodnye les i gory,
                        Nad poselkom vozduh chist.
                        Zdes' - opushchennye shtory
                        I stoit zhivoj fashist.

                        Oficer podhodit k Mishe,
                        Pryamo v uho Mishe dyshit:

                        - Esli budem my druz'yami,
                        Esli budesh' molodcom,
                        Ty opyat' vernesh'sya k mame,
                        Snova vstretish'sya s otcom...

                        Nachinaetsya dopros.
                        Misha slushaet vopros:
                        - Ty zhivesh' na Sahaline,
                        Na sovetskoj polovine.

                        Skol'ko vas, uchenikov, -
                        Sledopytov i strelkov?
                        - SHest'yu vosem' - sorok vosem',
                        Pyat'yu devyat' - sorok pyat'...
                        Umnozhaem, perenosim -
                        Nevozmozhno soschitat'!

                        Oficer podhodit k Mishe,
                        Stisnuv zuby. Misha slyshit:

                        - Za horoshie otvety
                        V pravom yashchike stola
                        Prigotovleny konfety,
                        SHokolad i pastila.
                        Za takie zhe, kak eti,
                        Prinesut remni i pleti!

                        Prodolzhaetsya dopros,
                        Misha slushaet vopros:

                        - Esli kazhdyj pioner
                        Konchit shkolu, naprimer,
                        Kem zahochet mal'chik byt'? -
                        Misha bystro otvechaet:
                        - V Krasnoj Armii sluzhit'!

                        - Esli noch'yu mesyac v tuchah
                        I dorogi ne najti,
                        Po kakoj tropinke luchshe
                        Nam k zastave podojti?
                        Ty rasskazhesh' - my zapishem.
                        Nas ne slyshat - my vdvoem.

                        I togda otvetil Misha:
                        - My svoih ne vydaem!

                        Oficer zovet soldat,
                        Sam s容daet shokolad.

                        - My pod rozgami zastavim
                        Pionera dat' otvet!
                        - Ne skazhu puti k zastave!
                        Net! Net! Net!



                        Krysy vozyatsya v solome,
                        Dver' kakaya-to skripit.
                        Daleko v znakomom dome
                        Mama bednaya ne spit.

                        Na dalekom Sahaline
                        Mama dumaet o syne:
                        "Gde on? CHto s nim? Otchego
                        Netu pisem ot nego?"

                        Rybaki vyhodyat v more,
                        Veter gonit rybakov,
                        Na postu stoit v dozore
                        Pogranichnik Korol'kov.

                        Zvezdy yarche. Mesyac vyshe.
                        Papa dumaet o Mishe:
                        "Gde on? CHto s nim? Pochemu
                        Ne priehal syn k nemu?"

                        V etot chas po koridoru
                        Mishu za ruki veli.
                        Gluho shchelknuli zatvory.
                        Mishu brosili. Ushli.

                        Suho v gryaznom kuvshine:
                        Net ni kapel'ki na dne.
                        V pautine dver' i steny,
                        Pod nogami pol, kak led...
                        "Kto spaset menya iz plena?
                        Kto domoj menya vernet?"



                        Otdyhayut mostovye,
                        I tramvai ne zvenyat.
                        Tihoj noch'yu postovye
                        Nash nochnoj pokoj hranyat.

                        Pod Moskvoj, u samoletov,
                        Na postu stoit boec.
                        Vot kremlevskie vorota,
                        Za vorotami - dvorec.

                        Na stole voda v grafine,
                        Lampy svetlye goryat.
                        O dalekom Sahaline
                        Zdes' segodnya govoryat.

                        O sovetskom parohode,
                        O komande moryakov
                        I o tom, chto na svobode
                        Budet Misha Korol'kov.

                        Ne sluchitsya s nim neschast'ya,
                        Pioner domoj pridet:
                        Na glazah Sovetskoj vlasti
                        CHelovek ne propadet!

                        Duet veter, sushit seti
                        Na peschanom beregu.
                        Drovoseki na rassvete
                        Probivayutsya v tajgu.

                        CHajki nosyatsya nad penoj
                        Golubyh solenyh vod.
                        Vozvrashchaetsya iz plena
                        Nash sovetskij parohod.

                        V chisto ubrannoj kayute
                        Tiho tikayut chasy.
                        Parohod vintami krutit.
                        Kapitan za chaem shutit,
                        Ulybaetsya v usy.
                        Bocman shutkoj otvechaet,
                        Bocman radio vklyuchaet...

                        Misha dumaet: "ZHivu!
                        I na Rodinu plyvu!"
                        Serdce, tishe, tishe, tishe...
                        Misha slushaet Moskvu.

                        S kazhdym chasom blizhe, blizhe
                        Slavnyj port Vladivostok.
                        Tam priboj volnami lizhet
                        Zolotoj morskoj pesok.

                        Ottopyrivaya guby,
                        V truby duyut trubachi.
                        V zolotyh ot solnca trubah
                        Otrazhayutsya luchi.

                        Gorod flagami ukrashen -
                        Moryaki vernulis' nashi.
                        Pryamo v port valit narod
                        Posmotret' na parohod.

                        Vse v poryadke. Vse zdorovy.
                        Vse priehali domoj!
                        Ryadom s Mishej Korol'kovym
                        Kapitan stoit sedoj.

                        Misha shodit vniz po trapu,
                        Vidit mamu, vidit papu.

                        Misha vidit: mama plachet,
                        Ne stesnyayas' nikogo.
                        Misha znaet: eto znachit -
                        Mama rada za nego.

                        Vid u papy boevoj:
                        Srazu vidno - chasovoj!

                        A krugom - rodnye gory,
                        Sopki, reki i polya.
                        Zdravstvuj, nash sovetskij gorod
                        I sovetskaya zemlya!







                        Trava umoetsya rosoj,
                        I prokrichit petuh,
                        Vstaet golodnyj i bosoj
                        Batrackij syn - pastuh.
                        Dudit v rozhok i gonit skot:
                        Korov, bykov, ovec.

                        Mihas' na svete tak zhivet,
                        Kak zhil ego otec.

                        Bogat lesami tihij kraj:
                        Bereza, el', duby.
                        Nagnis' v lesu i sobiraj
                        Brusniku da griby.

                        No esli po griby pojdesh'
                        I naberesh' na grosh,
                        To luchshe popadis' volkam,
                        CHem panskim lesnikam.

                        No esli zabredesh' na prud,
                        Pojmaesh' okun'ka,
                        Tebe i ushi naderut
                        I otob'yut boka.

                        Gribov ne trogaet Mihas',
                        Ne lovit okunej:
                        Vsemu hozyain - pan i knyaz',
                        Net nikogo sil'nej!
                        Na vseh lugah - ego trava,
                        Vo vseh lesah - ego drova,
                        Vsya dich' v lesu i na polyah,
                        Reka, i most, i pyl'nyj shlyah -
                        Vse, vse prinadlezhit emu,
                        I tol'ko odnomu!

                        On derzhit vseh v svoih rukah:
                        Mihas' u knyazya v batrakah,
                        I brat, i dyadya Mihasya,
                        Derevnya vsya, i volost' vsya.
                        I on vsegda byvaet prav,
                        Kogda beret nalog i shtraf.

                        A dom na knyazheskom dvore
                        Stoit, kak krepost', na gore...

                        Pod vecher gnal korov Mihas'.
                        Mesilo stado gryaz'.
                        I vdrug, otkuda ni voz'mis',
                        Verhom navstrechu knyaz'!

                        Mihas' ot straha v zemlyu vros,
                        S knutom v ruke zastyl.
                        Ochnulsya - stado razbrelos',
                        A knyazya sled prostyl.

                        I noch' proshla.
                        Vstrechaya den',
                        Opyat' propel petuh.
                        No v etu noch' do dereven'
                        Doshel nadezhnyj sluh
                        O tom, chto ot svoej viny
                        Begut vezde pany:
                        Odin verhom, drugoj peshkom,
                        Ostaviv zamok, brosiv dom,
                        CHto v etu noch' byla strel'ba
                        U pogranichnogo stolba.

                        Voshli v bednyackoe selo
                        Sovetskie polki,
                        I s mosta v goru tyazhelo
                        Vpolzli broneviki.
                        I vsya derevnya sobralas' -
                        Prishli so vseh koncov.
                        V hudyh laptyah stoit Mihas'
                        I smotrit na bojcov.

                        Vot ruku podnyal komandir
                        I kriknul: - Zemlyaki!
                        Vam ne vojnu nesut, a mir
                        Sovetskie polki!
                        Soldat ne dralsya protiv nas,
                        Soldat domoj idet sejchas,
                        I nam ne vrag soldat-polyak,
                        Soldat - batrak, bednyak!

                        YA vizhu pole, les i lug,
                        Na pastbishchah stada.
                        Vladejte vsem, chto est' vokrug,
                        Navechno, navsegda!

                        V lugah - narodnaya trava,
                        V lesah - narodnye drova,
                        Narodnyj hleb shumit v polyah,
                        K nemu vedet narodnyj shlyah.
                        I vashu vlast' ni pan, ni knyaz'
                        Nazad ne otberet!

                        I tut reshaetsya Mihas',
                        On otkryvaet rot:
                        - A Lenin s vami, pan soldat?
                        Skazhite, pan soldat?

                        Sprosil. I lyudi molcha vdrug
                        Eshche tesnej splotilis' v krug.
                        - On s nami! Zdes'! - skazal tankist.
                        On vsyudu, gde narod!

                        I veter vzyal gazetnyj list
                        I dunul v razvorot.
                        I veter "Pravdu" razvernul,
                        I Lenin ruku protyanul!







                        |tu byl' pishu ya detyam...



                        Letnej noch'yu, na rassvete,
                        Gitler dal vojskam prikaz
                        I poslal soldat nemeckih
                        Protiv vseh lyudej sovetskih -
                        |to znachit - protiv nas.

                        On hotel lyudej svobodnyh
                        Prevratit' v rabov golodnyh,
                        Navsegda lishit' vsego.
                        A upornyh i vosstavshih,
                        Na koleni ne upavshih,
                        Istrebit' do odnogo!

                        On velel, chtob razgromili,
                        Rastoptali i sozhgli
                        Vse, chto druzhno my hranili,
                        Pushche glaza beregli,
                        CHtoby my nuzhdu terpeli,
                        Nashih pesen pet' ne smeli
                        Vozle doma svoego,
                        CHtoby bylo vse dlya nemcev,
                        Dlya fashistov-inozemcev,
                        A dlya russkih i dlya prochih,
                        Dlya krest'yan i dlya rabochih -
                        Nichego!

                        "Net! - skazali my fashistam, -
                        Ne poterpit nash narod,
                        CHtoby russkij hleb dushistyj
                        Nazyvalsya slovom "brot".

                        My zhivem v strane Sovetskoj,
                        Priznaem yazyk nemeckij,
                        Ital'yanskij, datskij, shvedskij
                        I tureckij priznaem,
                        I anglijskij, i francuzskij,
                        No v rodnom krayu po-russki
                        Pishem, dumaem, poem.

                        My togda lish' vol'no dyshim,
                        Esli rech' rodnuyu slyshim,
                        Rech' na russkom yazyke,
                        I v svoej stolice drevnej,
                        I v poselke, i v derevne,
                        I ot doma vdaleke.

                        Gde najdetsya v mire sila,
                        CHtoby nas ona slomila,
                        Pod yarmom sognula nas
                        V teh krayah, gde v dni pobedy
                        Nashi pradedy i dedy
                        Pirovali stol'ko raz?"

                        I ot morya i do morya
                        Podnyalis' bol'sheviki,
                        I ot morya i do morya
                        Vstali russkie polki.
                        Vstali, s russkimi ediny,
                        Belorusy, latyshi,
                        Lyudi vol'noj Ukrainy,
                        I armyane, i gruziny,
                        Moldavane, chuvashi -

                        Vse sovetskie narody
                        Protiv obshchego vraga,
                        Vse, komu mila svoboda
                        I Rossiya doroga!

                        I, kogda Rossiya vstala
                        V etot trudnyj groznyj chas,
                        "Vse - na front!" - Moskva skazala.
                        "Vse dadim!" - skazal Kuzbass.

                        "Nikogda, - skazali gory, -
                        Ne byval Ural v dolgu!" -
                        "Hvatit nefti dlya motorov,
                        Pomogu!" - skazal Baku.

                        "YA bogatstvami vladeyu,
                        Ih ne schest', hot' vek schitaj!
                        Nichego ne pozhaleyu!" -
                        Tak otkliknulsya Altaj.

                        "My ostavshihsya bez krova
                        V dom k sebe prinyat' gotovy,
                        Budet krov sirotam dan!" -
                        Obezdolennyh vstrechaya,
                        Kazahstanu otvechaya,
                        Poklyalsya Uzbekistan.

                        "Budet kazhdyj vernyj voin
                        I nakormlen i napoen,
                        Vsej stranoj obut, odet". -
                        "Vse - na front!" - Moskva
                                                skazala.
                        "Vse! - strana ej otvechala. -
                        Vse - dlya budushchih pobed!"



                        Dni bezhali i nedeli,
                        SHel vojne ne pervyj god.
                        Pokazal sebya na dele
                        Bogatyrskij nash narod.

                        Ne rasskazhesh' dazhe v skazke,
                        Ni slovami, ni perom,
                        Kak s vragov leteli kaski
                        Pod Moskvoj i pod Orlom.

                        Kak, na zapad nastupaya,
                        Bilis' krasnye bojcy -
                        Nasha armiya rodnaya,
                        Nashi brat'ya i otcy.

                        Kak srazhalis' partizany. -
                        Imi Rodina gorda!
                        Kak zalechivayut rany
                        Boevye goroda.

                        Ne opishesh' v etoj byli
                        Vseh boev, kakie byli.
                        Nemcev bili tam i tut,
                        Kak pobili - tak salyut!

                        Iz Moskvy salyuty eti
                        Byli slyshny vsem na svete,
                        Slyshal ih i drug i vrag.
                        Raz salyut, to znachit eto -
                        Nad kakoj-to kryshej gde-to
                        Snova vzvilsya krasnyj flag.

                        Posmotri po shkol'noj karte,
                        Gde my byli v fevrale?
                        Skol'ko verst proshli my v marte
                        Po rodnoj svoej zemle?

                        Zdes' v aprele my stoyali,
                        Zdes' vojska vstrechali maj,
                        Tut my stol'ko plennyh vzyali,
                        CHto poprobuj podschitaj!

                        Slava nashim generalam,
                        Slava nashim admiralam
                        I soldatam ryadovym -
                        Peshim, plavayushchim, konnym,
                        V zharkih bitvah zakalennym!
                        Slava pavshim i zhivym,
                        Ot dushi spasibo im!

                        Ne zabudem teh geroev,
                        CHto lezhat v zemle syroj,
                        ZHizn' otdav na pole boya
                        Za narod - za nas s toboj.



                        Gde by my vraga ni bili,
                        Gde by vrag ni otstupal,
                        Vspominal vsegda o tyle
                        Nash soldat i general:

                        "Da!
                        Nel'zya dobit' fashistov
                        I ochistit' mir ot nih
                        Bez moskovskih traktoristov,
                        Bez ivanovskih tkachih,
                        Bez togo, kto dnem i noch'yu
                        V shahtah ugol' dostaet,
                        Seet hleb, snaryady tochit,
                        Plavit stal', bronyu kuet".

                        Ne rasskazhesh' v etoj byli
                        Vseh chudes o nashem tyle,
                        Vidno, vremechko pridet,
                        I o truzhenikah chestnyh,
                        Znamenityh, neizvestnyh
                        Slozhit pesni nash narod.

                        Bez ruzh'ya i bez granaty
                        I ot fronta v storone
                        |ti lyudi, kak soldaty,
                        Tozhe byli na vojne.

                        Nikogda my ne zabudem
                        Ih gerojskie dela.
                        CHest' i slava etim lyudyam
                        I velikaya hvala!



                        Drug za druzhkoj, peshim stroem,
                        Po kamnyam i po trave
                        Gonyat plennyh pod konvoem,
                        Gonyat k matushke Moskve.

                        Ih ne desyat' i ne dvadcat',
                        Ih ne dvesti pyat'desyat -
                        Mozhet armiya nabrat'sya
                        Oficerov i soldat.

                        Oblakami pyl' klubitsya
                        Nad dorogoj frontovoj...
                        CHto neveselo vam, fricy?
                        CHto ponikli golovoj?

                        Vy ne zhdali, ne gadali
                        Ni vo sne, ni nayavu -
                        Tol'ko tak, kak my skazali,
                        Popadete vy v Moskvu.

                        Mimo vas vezut trofei
                        V nashi russkie muzei,
                        CHtoby lyudyam pokazat',
                        CHem vy nas hoteli vzyat'.

                        A navstrechu mchat mashiny
                        Nashih doblestnyh polkov.
                        - Daleko li do Berlina? -
                        Vam krichat s gruzovikov.

                        Oblakami pyl' klubitsya...
                        Po dorogam, tam i tut,
                        Dusheguby i ubijcy
                        Pod konvoem v plen idut...

                        Pyl'... Pyl'... Pyl'... Pyl'...

                        Prodolzhayu detyam byl'!

                        Pod pobednyj grohot pushek
                        V grozovye eti dni
                        V more, v nebe i na sushe
                        My srazhalis' ne odni.

                        Ruki zhal bojcam anglijskim
                        Russkoj armii soldat,
                        A dalekij San-Francisko
                        Okazalsya tak zhe blizko,
                        Kak Moskva i Leningrad.

                        S nami ryadom, s nami vmeste,
                        Kak potok, lomaya led,
                        Radi vol'nosti i chesti
                        I svyatoj narodnoj mesti
                        Za narodom vstal narod.

                        - My, - skazali yugoslavy, -
                        Ne ustupim nashej slavy!
                        Nam pod igom ne byvat'! -
                        I slovaki zayavili:
                        - Nashu volyu zadavili!
                        Kak zhe nam ne voevat'! -
                        Otkololis' ot Berlina
                        Ital'yancy i rumyny:
                        - Hvatit drat'sya za Berlin! -
                        Neohota i bolgaram
                        Pogibat' za nemca darom:
                        - Pust' ko dnu idet odin!

                        Budet zhit' francuz v Parizhe,
                        V Prage - cheh, v Afinah - grek.
                        Ne obizhen, ne unizhen
                        Budet gordyj chelovek!

                        Goroda vzdohnut svobodno -
                        Ni naletov, ni trevog!
                        Poezzhaj kuda ugodno
                        Po lyuboj iz vseh dorog!..



                        Spat' legli odnazhdy deti -
                        Okna vse zatemneny,
                        A prosnulis' na rassvete -
                        V oknah svet i net vojny!

                        Mozhno bol'she ne proshchat'sya,
                        I na front ne provozhat',
                        I naletov ne boyat'sya,
                        I nochnyh trevog ne zhdat'.

                        Otmenili zatemnen'e,
                        I teper' na mnogo let
                        Lyudyam tol'ko dlya lechen'ya
                        Budet nuzhen sinij svet.

                        Lyudi prazdnuyut Pobedu!
                        Vest' letit vo vse koncy:
                        S fronta edut, edut, edut
                        Nashi brat'ya i otcy!

                        Na grudi u vseh medali,
                        A u mnogih - ordena.
                        Gde oni ne pobyvali
                        I v kakie tol'ko dali
                        Ne brosala ih vojna!

                        Ne rasskazhesh' v etoj byli,
                        CHto za zhizn' oni veli:
                        Kak oni v Karpatah styli,
                        Gde rekoj, gde morem plyli,
                        Kak v vos'mi stolicah zhili,
                        Skol'ko stran peshkom proshli.

                        Kak na ulicah Berlina
                        V chas boev nashli rejhstag,
                        Kak nad nim dva vernyh syna -
                        Russkij syn i syn gruzina -
                        Vodruzili krasnyj flag.

                        Ot Berlina do Amura,
                        A potom do Port-Artura,
                        CHto lezhit u teplyh vod,
                        Pobyvali na Hingane,
                        CHto vsegda stoit v tumane,
                        I na Tihom okeane
                        Svoj zakonchili pohod.

                        Govorit sosed sosedu:
                        - Kak domoj k sebe priedu,
                        Srazu v shkolu zaglyanu
                        I kolhoznyh rebyatishek -
                        Tanek, Manek, Fedek, Grishek -
                        YA opyat' uchit' nachnu!

                        - Nu, a ya domoj priedu, -
                        Govorit sosed sosedu, -
                        Posle fronta otdohnu,
                        Ponoshu eshche s nedel'ku
                        Gimnasterku i shinel'ku,
                        Stroit' v gorode nachnu,
                        CHto razrusheno v vojnu!

                        - A po mne kolhoz skuchaet, -
                        Tretij s polki otvechaet, -
                        Moj kolhoz pod Kostromoj.
                        Edu ya vos'mye sutki
                        Da schitayu vse minutki -
                        Skoro, skoro li domoj!

                        Den' i noch' begut vagony,
                        Po shosse idut kolonny
                        Frontovyh gruzovikov,
                        I poyut akkordeony
                        O delah frontovikov...



                        Ne opishesh' v etoj byli
                        (Ne pomozhet dazhe stih!),
                        Kak gordy soldaty byli,
                        CHto narod vstrechaet ih,
                        Ih - zashchitnikov svoih!

                        I smeshalis' na platformah
                        S shumnoj radostnoj tolpoj:
                        Synov'ya v voennyh formah,
                        I muzh'ya v voennyh formah,
                        I otcy v voennyh formah,
                        CHto s vojny prishli domoj.

                        Zdravstvuj, voin-pobeditel',
                        Moj tovarishch, drug i brat,
                        Moj zashchitnik, moj spasitel' -
                        Krasnoj Armii soldat!

                        Vsyu vojnu v lyubom selen'e,
                        V kazhdom dome i v izbe
                        Lyudi dumali s volnen'em,
                        Vspominali s voshishchen'em
                        I s lyubov'yu o tebe.

                        I vezde toboj gordilis',
                        I nel'zya najti sem'i,
                        Doma net, gde b ne hranilis'
                        Fotografii tvoi:

                        V skromnyh ramkah nad postel'yu,
                        Na komode, na stene,
                        Gde ty snyat v svoej shineli,
                        Peshim snyat il' na kone,

                        Snyat odin li, s ekipazhem
                        V obstanovke boevoj -
                        Oficer ty ili, skazhem,
                        Pehotinec ryadovoj.

                        Nakonec-to v chas zhelannyj
                        Nashej sbyvshejsya mechty -
                        V chas pobedy dolgozhdannoj
                        V otchij dom vernulsya ty!

                        No eshche takih ne malo
                        Oficerov i soldat,
                        Smert' kotoryh minovala,
                        No zadel v boyu snaryad.

                        Esli vstretish' ty takogo,
                        Molodogo, no sedogo,
                        Veterana boevogo
                        (Znak ranen'ya na grudi),
                        Okazhi emu uslugu,
                        Pomogi emu, kak drugu,
                        Ravnodushno ne projdi!..



                        Za dela berutsya smelo
                        Molodcy-frontoviki,
                        I v strane lyuboe delo
                        Im spodruchno, im s ruki!

                        Nuzhno vseh sovetskih grazhdan
                        Nakormit', odet', obut',
                        CHtoby byl dovolen kazhdyj
                        Ot dushi, ne kak-nibud'!

                        Esli ran'she "samohodki"
                        Postavlyal inoj zavod,
                        To segodnya skovorodki
                        Zapustil na polnyj hod.

                        I begut platformy s lesom,
                        Tam - s rudoj, a tam - s uglem,
                        Ot Donbassa k Dneprogesu
                        Noch' za noch'yu, den' za dnem.

                        Da! U nas odna zabota
                        I mechta u vseh odna,
                        CHtoby k solnechnym vysotam
                        Podnyalas' opyat' strana -
                        Sil'noj, slavnoj i moguchej
                        Ot stolicy do sela,
                        Mnogo krashe, mnogo luchshe,
                        CHem kogda-nibud' byla.

                        Dni srazhenij minovali,
                        My neploho voevali -
                        Kak soldaty, vypolnyali
                        Nashej Rodiny prikaz.
                        I segodnya, v mirnyj chas,
                        Dorogaya mat'-Otchizna,
                        Polozhis' opyat' na nas!



                        Vsem, chto Rodina imeet,
                        Soobshcha narod vladeet,
                        Schet vedet polyam, lesam,
                        Nivam, pastbishcham i vodam,
                        SHahtam, kopyam i zavodam
                        I v primer drugim narodam
                        Upravlyaet imi sam!

                        I u nas stoyat u vlasti
                        Ne pomeshchik, ne bankir,
                        A prostoj rabochij - master
                        I kolhoznyj brigadir.
                        Vybiraemyj narodom
                        Nash sovetskij deputat
                        Ne dvoryanskim znaten rodom
                        I ne zolotom bogat.

                        On bogat svoej svobodoj
                        I soznaniem togo,
                        CHto ot imeni naroda
                        On vershit sud'bu ego!

                        On bogat svoej lyubov'yu
                        K toj zemle, chto v groznyj chas,
                        Okropiv svoeyu krov'yu,
                        On, kak mat' rodnuyu, spas.

                        Soberutsya dve palaty,
                        Syadut ryadom deputaty:
                        Belorus i armyanin,
                        Ukrainec, moldavanin,
                        Osetin, kazah, tatarin,
                        I estonec, i gruzin -
                        Vse narody, kak odin!

                        Ih ne malo soberetsya,
                        Synovej i docherej:
                        I soldat, i polkovodcev,
                        I drugih bogatyrej!..

                        S nashej partiej lyubimoj
                        My nigde ne razdelimy.
                        Za narod stoit ona,
                        S neyu Rodina sil'na.

                        Kto segodnya neizvesten,
                        No besstrashen, smel i chesten,
                        Tot, kto lyubit svoj narod
                        I za partiej idet,
                        Kto hot' chto-to delat' mozhet,
                        Tot strane svoej pomozhet
                        V tom krayu, gde on zhivet!

                        Tak pomozhem nashej vlasti
                        V gorodah i na sele
                        Dobyvat' narodu schast'e
                        Na rodnoj svoej zemle!







                        Po bol'shaku, pravee polustanka,
                        Idti pyat' verst - derevnya Hutoryanka.
                        Spervonachalu byli hutora,
                        Da razroslis'. I stali god za godom
                        Druzhnee zhit', bogache byt' narodom -
                        Derevnej stali. Sorok dva dvora.

                        Vokrug luga - est' chem kormit' skotinu.
                        Gusty lesa - oreshnik da malina.
                        Vsego hvataet: i gribov i drov.
                        Sojdesh' pod gorku, tut tebe rechushka,
                        A tam, glyadish', drugaya derevushka,
                        No v toj uzhe pomenee dvorov...

                        ZHivet narod, drugih ne obizhaya,
                        Ot urozhaya i do urozhaya,
                        Ot snega do zasushlivoj pory.
                        I u sosedej hlebushka ne prosit.
                        I v poru seet. V poru seno kosit.
                        I v poru chinit starye dvory.

                        I zemlyu pod ozimye boronit,
                        Gulyaet svad'by, starikov horonit,
                        I pesni molodezhnye poet,
                        CHitaet vsluh gazetnye stranicy...
                        Za tridevyat' zemel' Moskva-stolica,
                        I dal'nij poezd do nee vezet...

                        V rodnoj derevne, tret'ya hata s krayu,
                        Drugoj sud'by sebe ne vybiraya,
                        Polveka chestnoj zhizni prozhila
                        Hohlova Grusha. V tihoj Hutoryanke
                        Proshla v trude krest'yanskom zhizn'
                                                       krest'yanki,
                        I ne primetish', kak ona proshla.

                        Zdes' v devkah begala, zdes' v horovodah pela,
                        Zdes' na gulyankah parnya prismotrela,
                        Voshla k nemu hozyajkoj v bednyj dom.
                        Zdes' nazyvalas' Grusheyu-soldatkoj,
                        Zdes' toskovala, plakala ukradkoj,
                        Zdes' vynyanchila chetveryh s trudom.

                        Ona poroj sama nedoedala,
                        CHtob tol'ko detyam dosyta hvatalo,
                        CHtob sytymi vstavali ot stola.
                        Ona s utra k sosedyam uhodila,
                        Bel'e stirala i poly skoblila -
                        V chuzhih domah podenshchinu brala.

                        Ona poroj sama nedosypala,
                        Lozhilas' pozdno i chut' svet vstavala,
                        CHtob tol'ko chetverym hvatalo sna.
                        I vyrosli horoshie rebyata,
                        I stala im tesna rodnaya hata,
                        I uzok dvor, i ulica tesna.

                        Poslednego ona blagoslovila,
                        Domoj prishla, na skobku dver' zakryla,
                        Ne razdevayas' sela v ugolok.
                        Stuchali k nej - ona ne otkryvala,
                        Do pozdnej nochi molcha gorevala -
                        Vse plakala, prizhav k licu platok.

                        Ona s lyud'mi toskoj ne podelilas'.
                        Nikto ne videl, kak ona molilas'
                        Za chetveryh krest'yanskih synovej,
                        Kotoryh ne vernut' teper' do domu,
                        Kotorym zhit' na svete po-inomu -
                        Ne v Hutoryanke, a v Rossii vsej...

                        ...Ona hranila u sebya v komode
                        Iz Leningrada pis'ma ot Volodi,
                        Iz Stalingrada pis'ma ot Il'i,
                        Odesskie otkrytki ot Andreya
                        I vestochki ot Grishi s batarei
                        Iz Sevastopolya. Ot vsej sem'i.

                        V iyun'skij polden' v tesnom sel'sovete
                        Po radio - eshche ne po gazete, -
                        Kogda ona uslyshala: "Vojna!" -
                        Kak budto by po serdcu polosnuli,
                        Kak sela, tak i zamerla na stule, -
                        O synov'yah podumala ona.

                        Prishla domoj. Tiha pustaya hata.
                        Nasedka kvohchet, prosyat est' cyplyata,
                        Stuchit v steklo - ne vyrvetsya - pchela.
                        CHetyre mal'chika! CHetyre syna!
                        I v etot den' eshche odna morshchina
                        U dobryh materinskih glaz legla.

                        ...Kosili hleb. Ona snopy vyazala
                        Bez ustali. Ej vse kazalos' malo!
                        Bystree nado! ZHal', ne te goda!
                        I solnce zhglo, i spinu ej lomilo,
                        I mat'-krest'yanka lyudyam govorila:
                        "Tam - synov'ya. I hleb idet tuda".

                        A synov'ya pisali rezhe, rezhe,
                        No shtempelya na pis'mah byli te zhe:
                        Odessa, Sevastopol', Stalingrad
                        I Leningrad, gde starshij syn Volodya,
                        Rabotaya na Kirovskom zavode,
                        Varil ezhi dlya narvskih barrikad.

                        Kogda podolgu pochty ne byvalo,
                        Mat' starye konverty dostavala,
                        CHitala pis'ma, i mechtalos' ej:
                        Net na zemle chestnee i hrabree,
                        Net na zemle sil'nee i dobree
                        Vzrashchennyh eyu molodyh parnej.

                        Trevozhnye v gazetah svodki byli,
                        I lyudi ob Odesse govorili,
                        Kak govoryat o samom dorogom.
                        Starushka mat' - ona za vsem sledila -
                        SHeptala noch'yu: "Gde zhe nasha sila,
                        CHtob my mogli raspravit'sya s vragom?"

                        O, kak ona bessonnymi nochami
                        Hotela povidat'sya s synov'yami,
                        Pust' hot' razok, pust', provozhaya v boj,
                        Skazat' bojcu naputstvennoe slovo.
                        Ona ved' ko vsemu teper' gotova -
                        K lyuboj bede i goresti lyuboj.

                        No ne moglo ee voobrazhen'e
                        Predstavit' gorod v groznom okruzhen'e,
                        Fashistskih tankov chernye ryady,
                        K chuzhoj brone v krovi prilipshij kolos.
                        Ne slyshala ona Andreya golos:
                        "YA ranen... mama... pit'... vody... vody".

                        Prishel konvert. Eshche ne otkryvala,
                        A serdce materi uzhe kak budto znalo...
                        V uglu listka - armejskaya pechat'...
                        Nastanet den', Odessa budet nasha,
                        No prezhnih strochek: "Dobryj den', mamasha!" -
                        Ej nikogda uzhe ne poluchat'...

                        ...Glaza ustali plakat' - stali sushe,
                        So vremenem toska i gore glushe.
                        Drov zapasla - nastali holoda.
                        SHal' raspustila - varezhki svyazala,
                        Potom vtorye, tret'i... Malo, malo!
                        Pobol'she by! Oni nuzhny tuda!

                        Vse ne bylo pis'ma iz Leningrada.
                        I vdrug ona uslyshala: "Blokada".
                        Trevozhno pobezhala v sel'sovet,
                        Sekretarya znakomogo sprosila.
                        Tot poyasnil... Opyat' dusha zanyla,
                        CHto ot Volodi pisem net i net.

                        Pekla li hleb, varila li kartoshku,
                        Vse dumala: "Poslat' by hot' nemnozhko.
                        Za tyshchu verst sama by ponesla!"
                        I styli shchi, ne tronutye za den':
                        Vsya v dumah o golodnom Leningrade,
                        Staruha mat' obedat' ne mogla.

                        Ona byla i dnem i noch'yu s temi,
                        Kto den' i noch', vsegda, v lyuboe vremya,
                        Rabotal, zashchishchaya Leningrad,
                        I vypolnyal voennye zadan'ya
                        Cenoj bessonnicy, nedoedan'ya -
                        Lyuboj cenoj, kak lyudi govoryat...

                        ...Opyat' skvorcy v skvorechni prileteli,
                        I ozhil les pod solnyshkom aprelya,
                        I zashumeli verby u reki...
                        Iz Sevastopolya prislal pis'mo Grigorij:
                        "Voyuem, mat', na sushe - ne na more.
                        Vot kak u nas derutsya moryaki!"

                        Ona pis'mo ot strochki i do strochki
                        Pyat' raz prochla, potom k sosedskoj dochke
                        Zashla i poprosila pochitat'.
                        Hot' sotnyu raz mogla ona proslushat',
                        CHto pishet syn pro more i pro sushu
                        I pro svoe umen'e voevat'.

                        I vdrug za nej prishli iz sel'soveta.
                        V rukah u predsedatelya gazeta:
                        - Smotri-ka, mat', na snimok. Uznaesh'? -
                        Vzglyanula tol'ko: "Serdce, bejsya tishe!
                        On! Rodnen'kij! Nedarom snilsya! Grisha!
                        Nu do chego stal na otca pohozh!"

                        Sobrali miting. Vyzvali na scenu
                        Geroya mat' - Hohlovu Agrafenu.
                        Ona k stolu storonkoj podoshla
                        I poklonilas'. A kogda skazali,
                        CHto Grishen'ke Zvezdu Geroya dali, -
                        Zaplakala. CHto mat' skazat' mogla?..

                        ...SHla s vedrami odnazhdy ot kolodca,
                        Podhodit k domu - vidit krasnoflotca.
                        Duh zahvatilo: Grisha u kryl'ca!
                        Podhodit blizhe, vidit: net, ne Grisha -
                        V plechah pouzhe, rostom chut' povyshe
                        I ryzhen'kij, vesnushchatyj s lica.

                        - Vy budete Hohlova Agrafena? -
                        I trubochku pohlopal o koleno.
                        - YA samaya! Vhodi, synok, syuda! -
                        Pomog v senyah podnyat' na lavku vedra,
                        Sam smotrit tak ulybchivo i bodro -
                        Tak k materi ne vhodyat, kol' beda.

                        A mat' stoit, glyadit na krasnoflotca,
                        Samoj sprosit' - yazyk ne povernetsya,
                        Zachem i s chem zaehal k nej moryak.
                        Sel krasnoflotec: - Stalo byt', mamasha,
                        Zdes' vasha zhizn' i vse hozyajstvo vashe!
                        Kak upravlyaetes' odna? ZHivete kak?

                        Mne komandir takoe dal zadan'e:
                        Zaehat' k vam i okazat' vniman'e,
                        A esli chto - pomoch' bez lishnih slov.
                        - Ty ne tomi, synok! Otkuda, milyj?
                        I kto poslal-to, gospodi pomiluj?
                        - Geroj Soyuza starshina Hohlov!

                        Kak vymolvil, tak s plech gora svalilas',
                        Popravila platok, zasuetilas':
                        - Takoj-to gost'! Da chto zhe ya sizhu?
                        Vot gore-to! ZHivem ne tak bogato -
                        V derevne nynche s vodkoj plohovato,
                        CHem ugostit', uma ne prilozhu!

                        P'et krasnoflotec chaj za chashkoj chashku;
                        Rasparilsya, hot' vporu snyat' tel'nyashku,
                        I, vspominaya zharkie den'ki,
                        Rasskazyvaet skladno i tolkovo.
                        I mat' v rasskaz svoe vstavlyaet slovo:
                        - Vot kak u nas derutsya moryaki!

                        - Nas nikakaya sila ne slomila.
                        Ne opisat', kak lyudyam trudno bylo,
                        A vse dralis' - posmotrim, kto kogo!
                        K samim sebe ne znali my poshchady,
                        I Sevastopol' byl takim, kak nado.
                        Prishel prikaz - ostavili ego...

                        - A Grisha gde? - Teper' pod Stalingradom,
                        V morskoj pehote. - Znachit, s bratom ryadom?
                        Tam u menya eshche synok, Il'ya.
                        Tot v letchikah, on u menya krylatyj.
                        Odin - rabochij, tri ushli v soldaty. -
                        Moryak v otvet: - Normal'naya sem'ya!

                        Ona ego nakryla odeyalom,
                        Ona emu tel'nyashku postirala,
                        Ona emu lepeshek napekla,
                        Kryuchok oslabshij namertvo prishila,
                        I za vorota utrom provodila,
                        I u vorot, kak syna, obnyala...

                        ...V pravlenii kolhoza na rassvete
                        Tolpilis' lyudi. Malen'kie deti
                        U materej krichali na rukah.
                        Rebyata, chto postarshe, ne shumeli,
                        Derzhas' poblizhe k materyam, sideli
                        Na sunduchkah, uzlah i uzelkah...

                        Oni doehali. A mnogie ubity -
                        Po bezhencam strelyali "messershmitty",
                        I "yunkersy" bombili poezda.
                        Oni v puti tyazhelom byli dolgo,
                        Za ih spinoj eshche gorela Volga,
                        Ne znavshaya takogo nikogda.

                        Teper' oni v chuzhom sele, bez krova.
                        Im nuzhen krov i laskovoe slovo.
                        I mat' soldatskaya reshila: "YA - odna...
                        Est' u menya kartoshka, est' i hata,
                        Voz'mu sem'yu, gde malye rebyata,
                        U nas u vseh odna beda - vojna".

                        Tut podnyalas' odna iz mnogih zhenshchin
                        S tremya det'mi, odin drugogo men'she,
                        Tri mal'chika. Odin eshche grudnoj.
                        - Kak zvat' synka-to? - Kak otca, - Anisim.
                        Sam na vojne, da net polgoda pisem...
                        - Nu, zabiraj uzly, pojdem so mnoj!

                        I stali zhit'. I snova, kak byvalo,
                        Ona pelenki detskie stirala,
                        Opyat' povisla lyul'ka na kryuke...
                        Vse eto prozhito, vse v etoj hate bylo,
                        Vot tak ona rebyat svoih rastila,
                        Toskuya o soldate-muzhike.



                        V bol'shoj Rossii, v malen'kom selen'e,
                        Za sotni verst ot fronta, v otdalen'e,
                        No blizhe mnogih, mozhet byt', k vojne,
                        Sedaya mat' po-svoemu voyuet,
                        I po nocham o synov'yah toskuet,
                        I molitsya za nih naedine.

                        Kogda Moskva veshchaet nam: "Vniman'e!
                        V poslednij chas... " - i zataiv dyhan'e
                        My slushaem pro slavnye boi
                        I pro geroev groznogo srazhen'ya, -
                        Tebya my vspominaem s uvazhen'em,
                        Sedaya mat'. To - synov'ya tvoi!

                        Oni idut dorogoj nastuplen'ya
                        V izmuchennye nemcami selen'ya,
                        Oni osvobozhdayut goroda
                        I na ruki detishek podnimayut;
                        Kak synovej, ih baby obnimayut.
                        Ty mozhesh', mat', synami byt' gorda!

                        I esli inogda ty zaskuchaesh',
                        CHto pisem vot opyat' ne poluchaesh',
                        I zagrustish', i dni nachnesh' schitat',
                        Dushoj bolet' - opyat' Il'ya ne pishet,
                        Molchit Volodya, net vestej ot Grishi,
                        Ty ne grusti. Oni napishut, mat'!






                              ARMEJSKOJ GAZETY

                                   (Byl')

                        Ne pomnyu, pravo, tochnoj daty,
                        Tomu nazad semnadcat' let
                        U vas v gazete dlya soldata
                        Byl napechatan moj portret.

                        YA polagayu, chto hranitsya
                        U vas arhiv minuvshih dnej.
                        No ta gazetnaya stranica,
                        Pover'te slovu, mne nuzhnej!

                        Hochu, chtob syn menya uvidel
                        Krasivym, molodym bojcom
                        I ponyal, chto ne bog obidel
                        Menya urodlivym licom.

                        SHel smertnyj boj za gorod El'nyu,
                        Podbit v boyu i okruzhen,
                        YA byl sluchajno ne smertel'no
                        V goryashchem tanke obozhzhen.

                        Ne radi pensionnoj knizhki
                        Tot staryj snimok nuzhen mne.
                        YA pokazhu ego synishke -
                        Devyatiletnemu parnishke -
                        Pust' znaet pravdu o vojne!





                        Vtorye sutki gorod byl v ogne,
                        Neshchadno den' i noch' ego bombili.
                        Ostalas' v shkole karta na stene -
                        Ushli rebyata, snyat' ee zabyli.

                        I skvoz' okno vryvalsya veter k nej,
                        I zarevo pozharov osveshchalo
                        Prostory ploskogorij i morej,
                        Vershiny gor Kavkaza i Urala.

                        Na tret'i sutki, v predrassvetnyj chas,
                        Po polovicam tyazhelo stupaya,
                        Voshel boec v pustoj, holodnyj klass.
                        On dolgim vzglyadom vospalennyh glaz
                        Smotrel na kartu, chto-to vspominaya.

                        No vdrug, reshiv, on snyal ee s gvozdej
                        I, vchetvero slozhiv, unes kuda-to, -
                        Izobrazhen'e Rodiny svoej
                        Spasaya ot zahvatchika-soldata.

                        Sluchilos' eto pamyatnoj zimoj
                        V razrushennom, pylayushchem rajone,
                        Kogda bojcy pod samoyu Moskvoj
                        V nezyblemoj stoyali oborone.

                        SHel den' za dnem, kak shel za boem boj,
                        I tot boec, chto kartu vzyal s soboyu,
                        Svoyu sud'bu svyazal s ee sud'boj,
                        Ne rasstavayas' s nej na pole boya.

                        Kogda zhe stanovilis' na prival,
                        On, rasstegnuv kryuchki svoej shineli,
                        V krugu druzej tu kartu raskryval,
                        I molcha na nee bojcy smotreli.

                        I kazhdyj uznaval svoj kraj rodnoj,
                        Iskal svoj dom: Kazan', Ryazan', Kalugu,
                        Odin - Baku, Alma-Atu - drugoj.
                        I tak, sklonivshis' nad svoej stranoj,
                        Hranit' ee klyalis' oni drug drugu.

                        Rodnye ochishchaya goroda,
                        Osvobozhdaya iz-pod iga sela,
                        Soldat s boyami vnov' prishel tuda,
                        Gde kartu on kogda-to vzyal iz shkoly.

                        I, na urok yavivshis' kak-to raz,
                        Odin parnishka polozhil na partu
                        Otkuda-to vernuvshuyusya v klass
                        Pomyatuyu, potrepannuyu kartu.

                        Ona oskolkom prorvana byla
                        Ot goroda Orla do Pridneprov'ya,
                        I pyatnyshko temnelo u Orla.
                        Da! Bylo to krasnoarmejskoj krov'yu.

                        I mesto ej nashli ucheniki,
                        CHtob, kazhdyj den' s ponyatnym neterpen'em
                        Perestavlyaya krasnye flazhki,
                        Idti vpered na zapad, v nastuplen'e.







                        Zanesennyj v grafu
                        S akkuratnost'yu chisto nemeckoj,
                        On na sklade lezhal
                        Sredi obuvi vzrosloj i detskoj.

                        Ego nomer po knige:
                        "Tri tysyachi dvesti devyatyj".
                        "Obuv' detskaya. Noshena.
                        Pravyj botinok. S zaplatoj..."

                        Kto chinil ego? Gde?
                        V Melitopole? V Krakove? V Vene?
                        Kto nosil ego? Vladek?
                        Ili russkaya devochka ZHenya?..

                        Kak popal on syuda, v etot sklad,
                        V etot spisok proklyatyj,
                        Pod poryadkovyj nomer
                        "Tri tysyachi dvesti devyatyj"?

                        Neuzheli drugoj ne nashlos'
                        V celom mire dorogi,
                        Krome toj, po kotoroj
                        Prishli eti detskie nogi

                        V eto strashnoe mesto,
                        Gde veshali, zhgli i pytali,
                        A potom hladnokrovno
                        Odezhdu ubityh schitali?

                        Zdes' na vseh yazykah
                        O spasen'e pytalis' molit'sya:
                        CHehi, greki, evrei,
                        Francuzy, avstrijcy, bel'gijcy.

                        Zdes' vpitala zemlya
                        Zapah tlena i prolitoj krovi
                        Soten tysyach lyudej
                        Raznyh nacij i raznyh soslovij...

                        CHas rasplaty prishel!
                        Palachej i ubijc - na koleni!
                        Sud narodov idet
                        Po krovavym sledam prestuplenij.

                        Sredi soten ulik -
                        |tot detskij botinok s zaplatoj.
                        Snyatyj Gitlerom s zhertvy
                        Tri tysyachi dvesti devyatoj.







                        Zdes', na vojne, my rady kazhdoj strochke
                        I kazhdoj vestochke iz milyh nam kraev.
                        Doshedshih pisem myatye listochki
                        Nam dorogi osobo v dni boev.

                        Oni hranyat teplo rodnogo doma,
                        Soputstvuya bojcu v ego sud'be.
                        O, chuvstvo zavisti! Kak nam ono znakomo,
                        Kogda pis'mo prihodit ne tebe.

                        O, pis'ma iz domu! My nosim ih s soboyu,
                        Oni napominayut nam v boyu:
                        Bud' besposhchadnee s vragom na pole boya,
                        CHtob vrag ne istrebil tvoyu sem'yu!

                        My byli v gorode razvalin i voronok
                        Razgrablennogo nemcami zhil'ya.
                        YA videl mal'chika. Let chetyreh rebenok.
                        On byl ubit. I syna vspomnil ya.

                        My byli v gorode. Kak groznyj znak proklyat'ya,
                        Trup zhenshchiny lezhal na mostovoj.
                        Rasterzannoe sitcevoe plat'e,
                        Zastyvshaya ruka nad golovoj.

                        I ya podumal: kak zhe byt' takomu?
                        Byt' mozhet, kto-nibud', kak ya, takih zhe let,
                        ZHdet ot zheny pis'ma, pis'ma iz domu
                        Ot etoj zhenshchiny. A pisem net i net...

                        Moj vernyj drug, tovarishch moj nadezhnyj!
                        My na vojne. Idet zhestokij boj
                        Za kazhdyj dom, za kazhdyj stolb dorozhnyj,
                        Za to, chtob my uvidelis' s toboj!

                           YUzhnyj front. 1941 god





                        - Vtoruyu zimu my voyuem vmeste.
                        Tvoi dela pochetny i prosty.
                        I metkij glaz tvoj vsej strane izvesten.
                        Skazhi, boec, otkuda rodom ty?

                        - Otec i ded ohotnikami byli,
                        Vot pochemu i metkost' est' v glazah.
                        Otec i ded pushnogo zverya bili,
                        YA b'yu vraga. YA snajper. YA kazah.

                        - Tebya ya znayu po nochnomu boyu,
                        I mne tvoi zapomnilis' cherty.
                        V atake ty ne dorozhil soboyu.
                        Skazhi, boec, otkuda rodom ty?

                        - YA v tom boyu oruzhiem i chest'yu
                        Lish' dorozhil, kak vol'nyj chelovek.
                        YA syn sadov tashkentskogo predmest'ya.
                        YA hlopkorob. YA voin. YA uzbek.

                        - A ty, orel, ya znayu, chto nemalo
                        Obrushil ty na nemcev s vysoty
                        Goryachego razyashchego metalla.
                        Skazhi, geroj, otkuda rodom ty?

                        - Takih, kak ya, v polku geroev mnogo,
                        I nagrazhden stranoj ne ya odin.
                        Voennaya Gruzinskaya doroga
                        Vedet v moj dom, v Tbilisi. YA gruzin,

                        - Ot vernyh zalpov tvoego rascheta
                        Vragi pod zemlyu lezli, kak kroty.
                        No ne spasali ih nakaty dzotov.
                        Skazhi, serzhant, otkuda rodom ty?

                        - YA mshchu vragam za dochku i za syna,
                        Rasstrelyannyh u mirnogo pletnya.
                        YA ukrainec. Ridna bat'kivshchina
                        K orudiyu postavila menya.

                        - Ty voeval v lesah i na bolotah,
                        Dorogi stroil, vozvodil mosty.
                        Tebe spasibo govorit pehota.
                        Skazhi, saper, otkuda rodom ty?

                        - Otkuda ya? Da, vidno, izdaleche,
                        Iz teh kraev, gde voeval Ermak.
                        Davaj zakurim, chto li, radi vstrechi,
                        Po-plotnicki. YA plotnik, sibiryak.

                        - A ty, otec, hranish', ya znayu, doma
                        Ot proshlyh vojn soldatskie kresty.
                        S kakoj reki, s Kubani ili s Dona,
                        Skazhi, soldat, otkuda rodom ty?

                        - Ne ugadal. Ni s Dona, ni s Kubani,
                        S Moskvy-reki na front yavilsya ya.
                        My ot zemli - mozhajskie krest'yane,
                        Tam, stalo byt', i rodina moya.

                        Vojdi v blindazh, projdi po batareyam,
                        Vezde oni, bojcy moej strany.
                        My vmeste spim i vmeste vodu greem
                        I drug dlya druga zhizni ne zhaleem -
                        V odnu sem'yu Otchiznoj splocheny.

                           Severo-Zapadnyj front. 1942 god





                        Kogda tebe stanet tyazhko
                        V upornom i dolgom boyu,
                        Voz'mi sebya v ruki, tovarishch,
                        I vspomni svoyu sem'yu.

                        Otca svoego sedogo
                        I mat', esli mat' zhiva,
                        Ty vspomni ee prostye
                        Naputstvennye slova.

                        Ona tvoi pis'ma pryachet
                        I, pust' so slezami, pust',
                        Toboyu gordyas', sosedyam
                        CHitaet ih naizust'.

                        Ty vspomni eshche, tovarishch,
                        ZHenu, esli est' zhena,
                        Kak zhdet ona, ne dozhdetsya,
                        Kak lyubit tebya ona.

                        Kak v dome tvoem semejnom
                        Zametna ee ruka,
                        Kak lyudi ee nazyvayut
                        ZHenoyu frontovika.

                        Ty vspomni, tovarishch, syna
                        I doch', esli deti est',
                        Portret tvoj v voennoj forme -
                        Ih gordost', ih detskaya chest'.

                        Oni tebe pishut pis'ma
                        I vidyat tebya vo sne,
                        Oni govoryat segodnya:
                        - U nas otec na vojne!

                        No esli, tovarishch, ty holost
                        I net u tebya sem'i
                        I umerli samye blizkie
                        Rodstvenniki tvoi,

                        To est' u tebya, ya znayu
                        (Ne mogut ne byt' u bojca!),
                        Predannye tovarishchi,
                        Ispytannye serdca.

                        Mozhet, sidevshie v shkole
                        S toboj na odnoj skam'e,
                        Mozhet byt', rosshie vmeste
                        S toboyu v odnoj sem'e, -

                        Te, kotorym ty dorog,
                        Kotorye rady znat',
                        CHto zhiv ty i chto voyuesh',
                        Ne dumaya umirat'.

                        Ty vspomni o nih, tovarishch,
                        V tyazhelyj i trudnyj chas,
                        Kogda ty na pole boya,
                        Kak budto v poslednij raz.

                        Oni v tvoi sily veryat
                        I v hrabrost' tvoyu i v chest',
                        I v to, chto ty tverdo znaesh'
                        Goryachee slovo "mest'"!

                        I esli ty eto vspomnish',
                        To sily k tebe pridut,
                        I glaz tvoj stanet vernee,
                        I shtyk tvoj stanet ostree
                        Za neskol'ko etih minut.

                        I nemec, bravshij Varshavu,
                        Vhodivshij marshem v Parizh,
                        Pogibnet v tvoej Rossii,
                        A ty v boyah pobedish'!

                           Severo-Zapadnyj front. 1943 god





                        - Soldatik moj, kasatik moj,
                        Tovarishch dorogoj,
                        YA svoego zhdala domoj,
                        A vot zashel drugoj.

                        Zashel: - Hozyajka, est' popit'?
                        - Najdetsya v dobryj chas.
                        Kogo vstrechat', kormit', poit'
                        Segodnya, kak ne vas!

                        - A mozhno valenki razut',
                        U pechki prosushit',
                        Da krepkoj nitkoj kak-nibud',
                        SHinel' v pleche zashit'?

                        Letela pulya - porvala.
                        I nado zhe zadet'!
                        Kak budto v pole ne mogla
                        Storonkoj proletet'.

                        - S utra v pechi drova goryat,
                        CHtob ty obsohnut' mog.
                        Sadis' k ognyu, sushis', soldat,
                        Snimaj, soldat, sapog.

                        Kak doma, bud' v moej izbe,
                        Davaj shinel' svoyu,
                        YA, kak hozyainu, tebe
                        Sejchas ee zash'yu.

                        I gde-to on, hozyain moj,
                        Kogda mne zhdat' ego domoj?

                        Prisel soldat na taburet,
                        Soldata klonit v son.
                        Trofejnyh pachku sigaret
                        S trudom vskryvaet on.

                        Hozyajka smotrit na strelka:
                        - Da ty ustal, vidat'?
                        Prilyag, synok, vzdremni poka.
                        - I to prilyagu, mat'...

                        ...A shel soldat izdaleka,
                        I vse s boyami shel.
                        Byla doroga nelegka
                        Ot gorodov i sel.

                        I bylo nekogda emu
                        Ni est', ni pit', ni spat'.
                        Vse nado bylo moemu
                        Soldatu voevat'.

                        Ego bombili - on lezhal,
                        K nemu letel snaryad.
                        V nego strelyali - on bezhal
                        Vpered, a ne nazad.

                        "CHem dal'she ya projdu vpered, -
                        Mechtal soldatik moj, -
                        Tem bol'she hleba v etot god
                        Zaseem my vesnoj.

                        CHem bol'she nemcev ulozhu, -
                        Smekal on na hodu, -
                        Tem ran'she put' osvobozhu,
                        Skorej domoj pridu.

                        Pri nemcah na moej zemle
                        Mne ne byvat' v rodnom sele".

                        I bezzavetno potomu
                        Soldat moj voeval,
                        I bylo nekogda emu,
                        I on nochej ne spal.

                        Lezhit soldat, hrapit soldat,
                        Komanduet vo sne.
                        Rukoyu obnyal avtomat -
                        Privyk ved' na vojne!

                        - Prosnis', soldat, hot' son glubok,
                        Kak ni myagka postel'.
                        Prosushen valyanyj sapog,
                        Zachinena shinel'.

                        - I to vstayu. Spasibo, mat'!
                        Naspalsya za troih!
                        Mne ne pridetsya dogonyat'
                        Tovarishchej svoih.

                        Hozyajka smotrit na strelka:
                        - Kogda zh vojne konec?
                        - Opredelit' nel'zya poka, -
                        Otvetstvuet boec. -

                        No vse zhe dumaetsya mne,
                        CHto nedalek konec vojne.

                        Skazal soldat i vyshel on
                        Na ulicu sela,
                        A po selu so vseh storon
                        Diviziya tekla.

                        Konyam na grivy padal sneg,
                        V stepi mela metel'.
                        Vpered shel russkij chelovek,
                        Remnem styanuv shinel',

                           Dejstvuyushchaya armiya. 1944 god





                        Ty zajdesh' v lyubuyu hatu,
                        Ty zaglyanesh' v dom lyuboj -
                        Vsem, chem rady i bogaty,
                        My podelimsya s toboj.

                        Potomu chto v nashe vremya,
                        V dni vojny, v surovyj god,
                        Dver' otkryta pered vsemi,
                        Kto voyuet za narod.

                        Kto svoej soldatskoj krov'yu
                        Oroshaet korni trav
                        U rodnogo Pridneprov'ya,
                        U doneckih pereprav.

                        Nikakoe rasstoyan'e
                        Mezhdu nami v etot chas
                        Otorvat' ne v sostoyan'e,
                        Razluchit' ne v silah nas.

                        Ty gotovil pushki k boyu,
                        Ty zakapyvalsya v sneg -
                        V Stalingrade byl s toboyu
                        Kazhdyj russkij chelovek.

                        Ty srazhalsya pod Rostovom,
                        I v lishen'yah i v bor'be
                        Vsya Rossiya dobrym slovom
                        Govorila o tebe.

                        Ty vstupil na Ukrainu,
                        Prinimaya grud'yu boj,
                        SHla, kak mat' idet za synom,
                        Vsya Rossiya za toboj.

                        Skol'ko varezhek svyazali
                        V gorodah i na sele,
                        Skol'ko valenok svalyali, -
                        Tol'ko byl by ty v teple.

                        Skol'ko skoplennyh godami
                        Trudovyh svoih rublej
                        Lyudi chestnye otdali, -
                        Tol'ko stal by ty sil'nej.

                        Zemlyu etu, nivy eti
                        Vsej dushoj svoej lyubya,
                        Kak by zhili my na svete,
                        Esli b ne bylo tebya? !





                        Podbityj pushkoyu dvuh russkih molodcov
                        V den' odnogo velikogo srazhen'ya,
                        Tyazhelyj tank popal v konce koncov
                        Na vystavku trofejnyh obrazcov
                        Nemeckogo vooruzhen'ya.
                        Kto v pervyj den' zdes' ne perebyval
                        V alleyah samoletov i orudij?
                        Iz pavil'onov vyhodili lyudi
                        I shli potom tuda, gde "tigr" stoyal.
                        I vot odna, s rebenkom na rukah,
                        Rabotnica, a mozhet byt', krest'yanka,
                        Uvidev tank, poshla navstrechu tanku
                        I podoshla i vstala v dvuh shagah.
                        Prostaya zhenshchina! CHto dumala ona,
                        Smotrya na chudishche, razbitoe snaryadom?..
                        Stoyal vse eto vremya s neyu ryadom
                        Artillerist, po zvan'yu starshina.
                        "Ne bojsya, mat', ne bol'no strashen zver',
                        My nauchilis' bit' po etoj stali.
                        Nam eti "tigry" ne strashny teper',
                        Oni dlya nas vpolne ruchnymi stali".
                        Uzhe proshel desyatok tysyach nog
                        Po vystavke. Uzhe dozhdem smochilo
                        Za etot den' natoptannyj pesok,
                        A zhenshchina domoj ne uhodila.
                        Po-prezhnemu ona s rebenkom na rukah
                        Stoyala pered groznoj cherepahoj.
                        I na lice ee - ni teni straha.
                        YA gordost' stroguyu prochel v ee glazah.





                Bylo rannee utro, i solncem okrasheny zdan'ya,
                U zenitnyh orudij stoyal na postu chasovoj.
                SHel po ulice letchik, s boevogo vernuvshis' zadan'ya.
                Samolet "messershmitt" dogoral na zemle pod Moskvoj.

                SHel po ulice letchik, molodoj lejtenant-istrebitel'.
                Boevaya kozhanka i s levogo boka planshet.
                Rebyatishki na ulice vdrug vosklicali: "Smotrite!"
                I brosali igrat' i smotreli vostorzhenno vsled

                Prohodyashchemu mimo, vidavshemu vidy geroyu.
                A geroj ulybalsya, dovol'nyj poletom svoim.
                Samolet "messershmitt" dogoral na zemle pod Moskvoyu,
                Po zelenoj osoke tyanulsya udushlivyj dym.

                SHel po ulice letchik, privetstvuya starshih po zvan'yu.
                Kazhdyj vstrechnyj, kazalos', hotel emu dat' prikurit',
                Okazat' ot dushi nebol'shoe hotya by vniman'e,
                Zatashchit' k sebe v gosti, po-druzheski pogovorit'.

                "|to nash istrebitel'! - devchata drug drugu sheptali. -
                Posmotrite skoree, poka eshche on ne proshel!
                |to nasha zashchita! Takie Moskvu zashchishchali,
                Zamechatel'nyj paren', besstrashnyj sovetskij orel".

                Vozvrashchayas' s poleta, napevaya pro "Sinij platochek",
                V rannij chas, kogda utro vse zvezdy zazhglo na Kremle,
                Vdol' zelenyh bul'varov shel po ulice goroda letchik,
                A v lesu pod Moskvoj "messershmitt" dogoral na zemle...





                        Krest-nakrest sinie poloski
                        Na oknah s容zhivshihsya hat.
                        Rodnye tonkie berezki
                        Trevozhno smotryat na zakat.

                        I pes na teplom pepelishche,
                        Do glaz ispachkannyj v zole,
                        On celyj den' kogo-to ishchet
                        I ne nahodit na sele...

                        Nakinuv staryj zipunishko,
                        Po ogorodam, bez dorog,
                        Speshit, toropitsya parnishka
                        Po solncu - pryamo na vostok.

                        Nikto v dalekuyu dorogu
                        Ego teplee ne odel,
                        Nikto ne obnyal u poroga
                        I vsled emu ne poglyadel.

                        V netoplennoj, razbitoj bane
                        Noch' skorotavshi, kak zverek,
                        Kak dolgo on svoim dyhan'em
                        Ozyabshih ruk sogret' ne mog!

                        No po shcheke ego ni razu
                        Ne prolozhila put' sleza.
                        Dolzhno byt', slishkom mnogo srazu
                        Uvideli ego glaza.

                        Vse videvshij, na vse gotovyj,
                        Po grud' provalivayas' v sneg,
                        Bezhal k svoim rusogolovyj
                        Desyatiletnij chelovek.

                        On znal, chto gde-to nedaleche,
                        Vyt' mozhet, von za toj goroj,
                        Ego, kak druga, v temnyj vecher
                        Okliknet russkij chasovoj.

                        I on, prizhavshijsya k shineli,
                        Rodnye slysha golosa,
                        Rasskazhet vse, na chto glyadeli
                        Ego nedetskie glaza.







                        Malomu bylo chetyrnadcat' let.
                        Malyj vstupil v komsomol.
                        Dali emu komsomol'skij bilet,
                        Vzyal on ego i poshel...

                        Malyj uchilsya, rabotal i ros,
                        Vot i v shinel' on odet.
                        V etoj shineli na front on prines
                        Svoj komsomol'skij bilet.

                        Ne rasstavalsya on s nim nikogda -
                        V gody udach i nevzgod, -
                        Tol'ko odnazhdy sluchilas' beda:
                        Sbili ego samolet.

                        Letchik v lesu, na chuzhoj storone,
                        Dumaet: "Est' pistolet,
                        Kompas i karta so mnoj, i pri mne
                        Moj komsomol'skij bilet.

                        Mne pistolet ne otkazhet v boyu,
                        Smerti zhe ya ne boyus' -
                        Ili pogibnu za zemlyu svoyu,
                        Ili k svoim doberus'.

                        Karta pomozhet mne v trudnom puti,
                        Kompas pokazhet vostok,
                        Kak mne do linii fronta dojti
                        I po kakoj iz dorog.

                        Sovest' moya u menya na grudi,
                        V levom karmane moem.
                        Sovest' moya govorit mne: "Idi!
                        Vynesem. Ne propadem!"

                        Letchik propolz, probezhal i prolez
                        Mimo chuzhih patrulej.
                        Kryshej nadezhnoj sluzhil emu les,
                        Sputnikom vernym - ruchej.

                        Veter iz sel do nego donosil
                        Gar' i nemeckuyu rech'.
                        Mesyac nad pashnyami svet svoj gasil,
                        CHtoby ego uberech'.

                        Letchik v puti borodoyu obros.
                        Dolgo prishlos' golodat'.
                        Letchik za pachku prostyh papiros
                        Mog by polzhizni otdat'...

                        Letchik vernulsya v gvardejskuyu chast',
                        K chesti polka svoego.
                        Znali druz'ya: on ne dolzhen propast',
                        I podzhidali ego.

                        S letchikom vmeste vernulsya domoj,
                        Vid poteryavshij i cvet,
                        Vseh ispytanij svidetel' nemoj -
                        Vymokshij, vytertyj, no boevoj
                        Nash komsomol'skij bilet.





                        Frontovik domoj priehal.
                        S fronta. V otpusk. Na sem' dnej.
                        Bol'she goda on ne videl
                        Ni zheny i ni detej.

                        Frontovik domoj priehal.
                        Snyal shinel' i sapogi,
                        Potemnevshuyu portyanku
                        Snyal s natoptannoj nogi.

                        Leg v krovat' pod odeyalo,
                        V dome teplom i rodnom,
                        I usnul korotkim, chutkim,
                        Frontovym, trevozhnym snom.

                        I emu prisnilos' noch'yu,
                        CHto na pole boya on,
                        CHto opyat' vo flang fashistam
                        Vyshel tretij batal'on.

                        I opyat' ego tovarishch -
                        Nerazluchnyj avtomat
                        B'et po vycvetshim shinelyam
                        Nastupayushchih soldat.

                        CHeloveku boj prisnilsya,
                        I prosnulsya on v potu.
                        Nichego ne ponimaya,
                        On vglyadelsya v temnotu.
                        I, uvidev ochertan'ya
                        SHkafa, stula i stola,
                        Vspomnil dal'nyuyu dorogu,
                        CHto do doma dovela;
                        Vspomnil vstrechi frontovye,
                        Boevyh svoih druzej,
                        Molodyh artilleristov
                        S dal'nobojnyh batarej;
                        Vspomnil pesnyu pro Kahovku,
                        Vspomnil nochi u Dnepra...
                        I s otkrytymi glazami
                        Provalyalsya do utra...

                        Frontovik domoj priehal...

                           YUzhnyj front. 1941 god





                        Vstaval nad ozerom rassvet,
                        I pulemet zatih.
                        My vidim - lejtenanta net
                        Sredi bojcov zhivyh.

                        I molcha golovy sklonil
                        Nash pulemetnyj vzvod.
                        Eshche vchera on s nami byl
                        I pel i vel vpered.

                        Ego v stroyu segodnya net.
                        My berezhno hranim
                        Probityj puleyu bilet -
                        On shel v ataku s nim.

                        Nash lejtenant nosil ego
                        U serdca svoego.





                        Slyshen rokot
                        Samoleta.
                        V nashem nebe
                        Brodit kto-to
                        Na ogromnoj vysote,
                        V oblakah
                        I v temnote.
                        No bezlunnymi nochami,
                        Ot zari i do zari,
                        Nebo shchupayut luchami
                        Boevye fonari.
                        Tyazhelo letet' pilotu -
                        Luch meshaet samoletu,
                        A s zemli
                        Navstrechu gulu
                        Podnimayut pushki dula:
                        Esli vrag -
                        On budet sbit!
                        Esli drug -
                        Puskaj letit!





                        ZHili tri druga-tovarishcha
                        V malen'kom gorode |n.
                        Byli tri druga-tovarishcha
                        Vzyaty fashistami v plen.

                        Stali doprashivat' pervogo,
                        Dolgo pytali ego -
                        Umer tovarishch zamuchennyj
                        I ne skazal nichego.

                        Stali vtorogo doprashivat',
                        Pytok ne vynes vtoroj -
                        Umer, ni slova ne vymolviv,
                        Kak nastoyashchij geroj.

                        Tretij tovarishch ne vyterpel,
                        Tretij - yazyk razvyazal.
                        - Ne o chem nam razgovarivat'! -
                        On pered smert'yu skazal.

                        Ih zakopali za gorodom,
                        Vozle razrushennyh sten.
                        Vot kak pogibli tovarishchi
                        V malen'kom gorode |n.





                        Uzhe - konec.
                        Uzhe - petlya na shee.
                        Tolpyatsya palachi,
                        S ubijstvom toropyas'.
                        No na mgnoven'e zamerli zlodei,
                        Kogda verevka vdrug oborvalas'...

                        I partizan, pod viselicej stoya,
                        Skazal s usmeshkoj
                        V svoj poslednij chas:
                        - Kak i verevka, vse u vas gniloe!
                        Zahvatchiki!
                        YA prezirayu vas!..





                        Beloj sireni
                        Bol'shuyu korzinu
                        Berezhno vynesli
                        Iz magazina.

                        Vetkoj dushistoj
                        Lyudej zadevaya,
                        Snyali korzinu
                        S ploshchadki tramvaya.

                        V dveri vojdya,
                        Pronesli po palate,
                        Na pol postavili
                        Vozle krovati.

                        Utrom skazali,
                        CHto budet zdorov
                        Krasnoarmeec
                        Tovarishch Petrov.

                        Utrom v kontoru
                        Rajonnoj bol'nicy
                        Pervaya pochta
                        Prihodit s granicy.

                        Pishut kolhozniki
                        I pogranichniki,
                        Pishut iz shkoly
                        Rebyata-otlichniki:

                        "Prinyal v atake
                        Udar shtykovoj
                        Nashej zastavy
                        Boec ryadovoj.

                        On umiral,
                        Otdavaya Otchizne
                        Vse, do poslednej krovinki,
                        Do zhizni.

                        Budet li ranenyj
                        Snova zdorov -
                        Krasnoarmeec
                        Tovarishch Petrov?"

                        "Budet! -
                        Hirurg otvechaet uverenno. -
                        My vosstanovim,
                        CHto bylo poteryano.

                        My na dezhurstve
                        I noch'yu i dnem,
                        My ego Rodine nashej
                        Vernem.

                        Vsem peredajte:
                        Budet zdorov
                        Krasnoarmeec
                        Tovarishch Petrov".

                        Prazdnik segodnya
                        V rajonnoj bol'nice,
                        Vsyudu cvety
                        I veselye lica.

                        |to kolhozniki
                        I pogranichniki,
                        |to iz shkoly
                        Rebyata-otlichniki.

                        Dveri navstrechu
                        Gostyam otkryvayutsya -
                        V etoj palate
                        Boec popravlyaetsya,

                        Pis'ma diktuet -
                        Neskol'ko slov:
                        "ZHiv i zdorov.
                        Pogranichnik Petrov".





                        |ta lenta golubaya -
                        Snyata s devich'ih volos,
                        |ta lenta golubaya
                        S ukrainskih rusyh kos.

                        |ta vyshivka - s krovati,
                        |tot persten' - snyat s ruki
                        CHernoj noch'yu, v mirnoj hate,
                        V derevushke u reki.

                        Iz bol'nicy - bumazeya,
                        Zanaveski - so steny
                        Podozhzhennogo muzeya
                        Drevnerusskoj stariny.

                        |ti dve vitye ruchki
                        Byli sorvany s dverej -
                        Treh soldat k lyubimoj vnuchke
                        Ne puskal starik evrej.

                        Pobureli pyatna krovi
                        Na platochke puhovom...
                        |to - dobyto v Rostove,
                        |to - vzyato pod Orlom.

                        Vse zashito v parusinu
                        I sdano na pochtu v srok.
                        Put' posylki do Berlina
                        I opasen i dalek.

                        Fridrihshtrasse, 48,
                        Poluchit': Matil'de SHmitt.
                        Otpravitel': Genrih SHlosse.
                        Byl zdorov. Teper' ubit...







                        Dve natel'nye fufajki,
                        Na portyanki - seroj bajki,
                        CHtob nogam stoyat' v teple
                        Na snegu i na zemle.

                        Mehovye rukavicy,
                        CHtob ne strashen byl moroz.
                        CHtob s druz'yami podelit'sya -
                        Desyat' pachek papiros.

                        CHtoby telo chisto bylo
                        Posle dolgogo puti,
                        Dva kuska prostogo myla -
                        Luchshe myla ne najti!

                        Zemlyanichnoe varen'e
                        Svoego prigotovlen'ya -
                        Navarili my ego,
                        Budto znali dlya kogo!

                        Vse, chto nuzhno dlya brit'ya,
                        Esli britva est' svoya.
                        Bylo b vremya da voda -
                        Budesh' vybritym vsegda.

                        Nitki, nozhnicy, igolka -
                        Esli chto-nibud' porvesh',
                        Syadesh' gde-nibud' pod elkoj
                        I spokojno vse zash'esh'.

                        Ostryj nozhik perochinnyj -
                        Kolbasu i salo rezh'!
                        Banka kashi so svininoj -
                        Otkryvaj ee i esh'!

                        I v nadezhnoj upakovke,
                        CHtoby vypit' v dobryj chas,
                        Dve moskovskih pollitrovki.
                        Vspominajte, bratcy, nas!

                        Vse zavyazano, zashito,
                        Kryshka k yashchiku pribita -
                        Delo blizitsya k koncu.
                        Otpravlyaetsya posylka,
                        Ochen' vazhnaya posylka,
                        Pionerskaya posylka
                        Neizvestnomu bojcu!







                        V armejskoj shineli,
                        V armejskoj ushanke,
                        Vagona on zhdet
                        Na tramvajnoj stoyanke.

                        On vhodit s perednej
                        Ploshchadki tramvaya,
                        Na pravuyu nogu
                        Nemnogo hromaya.

                        Takih passazhirov
                        V tramvae ne mnogo,
                        I lyudi emu
                        Ustupayut dorogu.

                        Takim passazhiram,
                        V takom polozhen'e,
                        Povsyudu vniman'e,
                        Vezde uvazhen'e!

                        On orden imeet
                        Pod seroj shinel'yu,
                        On ranen pod Vyaz'moj
                        Nemeckoj shrapnel'yu.

                        Besstrashnyj uchastnik
                        Bol'shogo srazhen'ya,
                        On vyvel tovarishchej
                        Iz okruzhen'ya.

                        Boec-pulemetchik
                        Strelkovogo vzvoda,
                        Bol'shoe spasibo
                        Tebe ot naroda!





                        Syn letit na polyus,
                        Syn zhivet na l'dine -
                        Mat' glyadit na globus,
                        Dumaet o syne.

                        Kto na samolete,
                        Kto na ledokole -
                        My stoim u karty
                        Doma, v klube, v shkole.

                        O geroe nashem
                        Nas volnuyut vesti,
                        Myslyami svoimi
                        My s geroem vmeste.

                        CHtoby stat' geroem,
                        Nuzhno byt' otvazhnym,
                        CHestnym v dele kazhdom,
                        Skromnym v slove kazhdom,

                        Kak Valerij CHkalov -
                        CHestnym, skromnym, smelym,
                        Predannym narodu
                        Myslyami i delom.

                        CHto takoe orden?
                        Orden - eto slava,
                        Na lyubov' naroda
                        Dorogoe pravo.





                        V gluhuyu noch',
                        V holodnyj mrak
                        Poslancem belyh band
                        Perehodil granicu vrag -
                        SHpion i diversant.

                        On polz uzhom na zhivote,
                        On razdvigal kusty,
                        On shel na oshchup' v temnote
                        I oboshel posty.

                        Po svezhevypavshej rose,
                        Nekoshenoj travoj
                        On vyshel utrom na shosse
                        Tropinkoj polevoj.

                        I v tot zhe samyj rannij chas
                        Iz blizhnego sela
                        Uchit'sya v shkolu, v pyatyj klass,
                        Druzej vataga shla.

                        SHli desyat' mal'chikov gus'kom
                        Po utrennej rose,
                        I kazhdyj byl uchenikom
                        I voroshilovskim strelkom,
                        I zhili ryadom vse.

                        Oni speshili na urok,
                        No tut sluchilos' tak:
                        Na perekrestke dvuh dorog
                        Im povstrechalsya vrag.

                        - YA sbilsya, kazhetsya, s puti
                        I ne tuda svernul! -
                        Nikto iz nashih desyati
                        I glazom ne morgnul.

                        - YA vam dorogu pokazhu! -
                        Skazal togda odin.
                        Drugoj skazal: - YA provozhu.
                        Pojdemte, grazhdanin.

                        Sidit nachal'nik molodoj,
                        Stoit v dveryah konvoj,
                        I chelovek stoit chuzhoj -
                        My znaem, kto takoj.

                        Est' v pogranichnoj polose
                        Nepisanyj zakon:
                        My znaem vse, my znaem vseh -
                        Kto ya, kto ty, kto on.





                        Segodnya v dome veselo,
                        Segodnya pir goroj:
                        Iz dejstvuyushchej armii
                        Priehal syn-geroj.

                        Konej kolhoznyh vyslali
                        Na stanciyu s utra.
                        I on soshel s pochtovogo
                        Pod gromkoe "ura".

                        I obnyal on roditelej -
                        Mamashu i otca.
                        I sam nachal'nik stancii
                        Slezu smahnul s lica.

                        I tronulis', poehali
                        So stancii v kolhoz.
                        On uznaval okrestnosti,
                        Gde on mal'chishkoj ros.

                        Vot les, gde on s rebyatami
                        V oreshnike brodil,
                        Zdes' lyko dral, malinu rval,
                        A zdes' konej poil.

                        Berezovaya roshchica,
                        Za nej - sosnovyj les,
                        A vot nalevo - paseka,
                        Napravo - MTS.

                        Ostanovilis' loshadi,
                        On vyshel iz sanej,
                        I vse krugom zahlopali
                        Vse gromche, vse sil'nej

                        Zasluzhennomu letchiku
                        V kozhanke frontovoj
                        Za podvigi gerojskie,
                        Za orden boevoj.

                        I on skazal: - Tovarishchi,
                        YA vas blagodaryu!
                        YA vam krasnoarmejskoe
                        Spasibo govoryu!

                        Dlya Rodiny, dlya partii
                        Ne zhal' mne nichego! -
                        I vse opyat' zahlopali,
                        Privetstvuya ego.

                        I, skvoz' tolpu znakomuyu
                        Projdya s bol'shim trudom,
                        Voshel on v dom roditel'skij -
                        Prostoj krest'yanskij dom.

                        Voshel, i v svetloj gornice
                        Vdrug stalo dnem temno:
                        Vse budushchie letchiki
                        YAvilis' pod okno!







                        Nemnozhechko men'she ih, chem Ivanovyh,
                        No vse-taki mnogo na svete Smirnovyh:
                        Smirnovy - vrachi i Smirnovy - shofery,
                        Radisty, artisty, tankisty, shahtery,
                        SHvecy, kuznecy, prodavcy, zverolovy,
                        Smirnovy - pevcy i poety Smirnovy,
                        Est' deti Smirnovy i vzroslye tozhe,
                        I vse drug na druga nichut' ne pohozhi:
                        Veselye, mrachnye, dobrye, zlye,
                        Smirnovy - takie, Smirnovy - syakie.

                        Odin iz Smirnovyh popal v etu knizhku.
                        Priehal ya raz v nebol'shoj gorodishko,
                        Na karte otmechen on malen'koj tochkoj -
                        Geograf emu ne postavil kruzhochka.
                        V tom gorode byli: apteka i banya,
                        Bol'nica i shkola, i park dlya gulyan'ya,
                        Nekrasova ulica, ploshchad' Tolstogo,
                        Bazar i vokzal parohodstva rechnogo.

                        No samoe glavnoe v gorode etom
                        Byl vyrosshij za god i pushchennyj letom,
                        Krugom ogorozhen stenoj zdorovennoj,
                        Zavod nomernoj. Ochen' vazhnyj. Voennyj.
                        Iz ne probivaemoj pulyami stali
                        V tri smeny on delal dlya tankov detali.

                        I ya vam hochu rasskazat' pro Smirnova,
                        Kotoryj vstaval v polovine shestogo,
                        Kotoryj, s trudom podavlyaya zevotu,
                        Sadilsya v tramvaj i speshil na rabotu,
                        Gde vosem' i desyat' chasov, esli nado,
                        Rabotal kak master shestogo razryada.

                        YA shel po zavodu, vdrug slyshu: - Zdorovo! -
                        Vot tak v pervyj raz ya uslyshal Smirnova.
                        "Zdorovo!" - hotel ya komu-to otvetit',
                        Kogo ne uspel eshche dazhe zametit'.
                        - CHto hodish'? CHto smotrish'? - poslyshalos'
                                                              snova.
                        I tut v pervyj raz ya uvidel Smirnova.

                        YA znal, chto byvayut kakie-to gnomy,
                        Kotorye lyudyam po skazkam znakomy.
                        YA pomnyu, chto slyshal odnazhdy ot syna,
                        CHto zhil chelovechek smeshnoj - Buratino,
                        Kotorogo lovkij topor drovoseka
                        Iz churki prostoj prevratil v cheloveka.
                        No v zhizni svoej ne vstrechal ya takogo,
                        Kak etot Smirnov, chelovechka zhivogo!

                        V bol'shoj, ne po rostu, kazennoj tuzhurke,
                        V ogromnoj ushanke iz krolich'ej shkurki,
                        V takih sapozhishchah, chto ya ispugalsya,
                        Stoyal chelovechek i mne ulybalsya.
                        - Kak zvat'? - ya sprosil.
                        - Po rabote kto znaet, -
                        Otvetil malysh, - Kuz'michom nazyvaet.
                        Smirnovym Kuz'moj byl pokojnyj papasha,
                        Danila Kuz'mich - budet prozvishche nashe.

                        - A skol'ko vam let? - ya sprosil u Smirnova.
                        - CHetyrnadcat' minulo dvadcat' vos'mogo, -
                        Serdito otvetil on basom solidnym
                        (Dolzhno byt', vopros pokazalsya obidnym).
                        - Da ty ne serdis'!
                        - A chego mne serdit'sya! -
                        Kuz'mich otmahnulsya bol'shoj rukavicej. -
                        Takih-to ne malo u nas na zavode.
                        I rostom drugie pomenee vrode!

                        My shli s Kuz'michom korpusami zavoda,
                        I nas proveryali u kazhdogo vhoda,
                        U kazhdogo vyhoda nas proveryali -
                        My oba svoi propuska pred座avlyali.
                        - Kuda my idem? - ya sprosil u Smirnova,
                        No ya iz otveta ne ponyal ni slova.

                        Gudeli dinamo - zhuki zavodnye,
                        SHurshali, kak zmei, remni privodnye.
                        I maslo mashinnoe nitochkoj tonkoj
                        Tyanulos' bez ustali nad shesterenkoj.
                        I padali na pol, ceplyayas' drug k druzhke,
                        Vitye stal'nye, blestyashchie struzhki.
                        I nuzhnye tankam stal'nye detali
                        So zvonom odna za drugoj vyletali.

                        I vot nakonec my doshli do plakata:
                        "Berite primer so Smirnova, rebyata!
                        V tylu ne rashoditsya delo so slovom,
                        Na fronte tankisty gordyatsya Smirnovym!"

                        A sam muzhichok s nogotok znamenityj
                        Po shumnomu cehu shagal delovito.
                        I kto mog podumat', chto v etu minutu
                        Ego vspominali v srazhenii lyutom!

                        Smirnov po-hozyajski zashel za reshetku,
                        Umelo vzyal v ruki zheleznuyu shchetku,
                        Proter etoj shchetkoj poverhnost' metalla.
                        Kak zerkalo, srazu ona zasiyala.
                        - Vklyuchajte rubil'nik. Gotovo? - Gotovo! -
                        I ya za rabotoj uvidel Smirnova.
                        I ponyal ya, chto nikakoj Buratino
                        Ne smog by stoyat' vozle etoj mashiny
                        I chto nikakie volshebniki-gnomy,
                        Kotorye lyudyam po skazkam znakomy,
                        Kotorye siloj chudesnoj vladeyut,
                        Tvorit' chudesa, kak Smirnov, ne sumeyut.
                        I ya, chelovek vyshe srednego rosta,
                        Sebya vdrug pochuvstvoval karlikom prosto.

                        Proslavim zhe yunogo masterovogo:
                        Tkacha, malyara, kuzneca i portnogo,
                        Sapozhnika, tokarya i stolyara.
                        Danile Smirnovu i prochim - URA!







                                   (Byl')

                        Sluchilos' eto v dni vojny za Donom
                        S odnim kavalerijskim eskadronom...
                        Po nashim konnikam vragi ogon' veli.
                        Vdrug blizkij vzryv! I koni ponesli...
                        Tesnyat drug druga, ne sderzhat' laviny:
                        I hrap, i krik, i v myl'noj pene spiny,
                        I vsadnikam uzhe ne do ognya.
                        I dym, i pyl', i noch' sred' bela dnya...
                        Kavaleristy vidyat: delo hudo -
                        Ih razvernulo pryamo na ovrag,
                        Vsemu konec...
                        No tut sluchilos' chudo:
                        S kar'era koni pereshli na shag -
                        Prishli v sebya...
                        A poluchilos' tak:
                        Lihoj gornist, sluzhivshij v eskadrone,
                        Na vsem skaku trubu k gubam prizhal
                        I "zor'ku" proigral. I uslyhali koni
                        Znakomyj, dobryj utrennij signal.
                        I vnov' dlya nih real'nost' obreli
                        Trava i veter, zapahi zemli,
                        I dal'nee selo, i blizhnij boj,
                        I tot gornist s serebryanoj truboj...





                        Pobedoj konchilas' vojna.
                        Te gody pozadi.
                        Goryat medali, ordena
                        U mnogih na grudi.

                        Kto nosit orden boevoj
                        Za podvigi v boyu,
                        A kto za podvig trudovoj
                        V svoem rodnom krayu.



                        Orlov Georgij - oficer
                        Vozdushnogo polka,
                        V boyu pokazyval primer
                        Bojca-bol'shevika.

                        Otkryl on svoj gvardejskij schet
                        Na beregah Desny,
                        A sbil dvadcatyj samolet
                        V poslednij den' vojny.



                        Orlova brat - Orlov Stepan
                        Na tanke voeval
                        I videl mnogo raznyh stran -
                        Gde tol'ko ne byval!

                        CHetyre "tigra", pyat' "panter"
                        Podbil iz pushki on.
                        Besstrashnyj russkij oficer
                        Za eto nagrazhden.



                        Baltiec Nikolaj Orlov,
                        Po schetu tretij brat,
                        Byl golovu slozhit' gotov
                        Za gorod Leningrad.

                        Ne raz v ataku on vodil,
                        Pobedu s boem bral,
                        Ego za hrabrost' nagradil
                        Lyubimyj admiral.



                        Orlov Nikita po tri dnya
                        Svoj ceh ne ostavlyal.
                        "Moej strane nuzhna bronya! -
                        On lyudyam zayavlyal. -

                        Pust' ya zhivu v tylu sejchas,
                        Ot fronta v storone, -
                        Mne, kak soldatu, dan prikaz,
                        YA tozhe na vojne!"



                        Idet v ataku batal'on,
                        Bojcy krichat: "Ura!"
                        Polzet vpered, uslyshav ston,
                        Voennaya sestra.

                        Orlova Zoya! Bud' gorda -
                        Tvoj podvig ne zabyt,
                        I orden "Krasnaya Zvezda"
                        Ob etom govorit.



                        Bagrovym zarevom ob座at
                        SHirokij gorizont.
                        Prishel sostav, privez soldat
                        Na Belorusskij front.

                        Kto pod bombezhkoj parovoz,
                        Riskuya zhizn'yu, vel?
                        Orlovoj Vere etot post
                        Doveril komsomol.



                        Sergej Orlov v Berlin vhodil.
                        I sredi prochih slov
                        On na rejhstage nachertil:
                        "Zdes' byl Sergej Orlov!"

                        O slavnom, boevom puti
                        Rasskazhet vam saper.
                        Soldatskij orden na grudi
                        On nosit do sih por.



                        Ognem nemeckih batarej
                        Nakryta vysota,
                        No ne ushel Orlov Andrej
                        So svoego posta.

                        V boyu ne drognul kommunist,
                        Ne brosil telefon.
                        I za otvagu byl svyazist
                        Medal'yu nagrazhden.



                        Orlovoj Klave dvadcat' let,
                        I ej ne zrya pochet:
                        CHto traktoristki luchshe net,
                        Vokrug molva idet.

                        Ona - udarnica polej,
                        I znayut na sele,
                        CHto lichno sam Kalinin ej
                        Vruchal medal' v Kremle.



                        Orlov Pavlusha - mladshij brat,
                        Kak shkol'nik, v te goda
                        Ne udostoen byl nagrad,
                        No eto ne beda!

                        I on, kak malen'kij boec,
                        Byl s nami v groznyj chas -
                        On vstal k stanku, on vzyal rezec
                        I - vypolnil zakaz.



                        A etot orden nosit mat'.
                        - Spasibo! - skazhem ej.
                        Ona sumela vospitat'
                        Desyateryh detej.

                        Ona sumela zalozhit'
                        V ih dushi, v ih serdca
                        Poryv Otechestvu sluzhit',
                        Byt' stojkim do konca,

                        Poshchady ot vraga ne zhdat',
                        Ne otstupat' v boyu
                        I, esli nuzhno, zhizn' otdat'
                        Za Rodinu svoyu!





                        Moj chitatel'! Moj mechtatel'!
                        YA tebya ne pozabyl!
                        Ty schitaj, chto tvoj pisatel'
                        Daleko v ot容zde byl.
                        Byl kak budto za granicej -
                        V mire basen...
                                       A teper'
                        S novoj byl'yu sam stuchitsya
                        K vam, rebyata! V vashu dver'!..



                        Mchitsya vremya polnym hodom,
                        No u nas, v strane rodnoj,
                        Ne ushli v zabven'e gody,
                        CHto otmecheny vojnoj.

                        Na uroke v pervom klasse
                        Tiho shepchut malyshi:
                        "God pobedy pomnish', Vasya?
                        Sorok pyatyj! Zapishi!"

                        "Sorok pervyj - sorok pyatyj!" -
                        Uchit nasha detvora.
                        A dlya byvshego soldata
                        |to vrode kak vchera...



                        |to kto vokrug planety
                        V korable svoem letit?
                        Vsem narodam shlet privety,
                        S celym mirom govorit.
                        Poobedav vo Vselennoj,
                        Bortovoj vedet dnevnik...

                        |to on: obyknovennoj,
                        Sel'skoj shkoly uchenik -
                        Syn uchitelya s Altaya,
                        Po familii Titov.

                        Znaesh', klyatva est' takaya:
                        "Bud' gotov!" - "Vsegda gotov!"?
                        Doroguyu klyatvu etu
                        On skvoz' zhizn' svoyu prones
                        I skazal, sadyas' v raketu:
                        "YA gotov!.. Lechu!.. Sbylos'!
                        YA narodu blagodaren
                        Za doverie ko mne.
                        Prolozhil mne put' Gagarin
                        V etoj zvezdnoj vyshine!"

                        Vidit on v illyuminator
                        SHkol'nyj globus - shar zemnoj:
                        - Prohozhu sejchas ekvator!
                        - Vot Sahara podo mnoj!
                        - Slyshu vas, s Zemli, prilichno!
                        - Kursa pravil'no derzhus'!
                        - Samochuvstvie otlichno!
                        Do svidan'ya. Spat' lozhus'!..

                        Tu raketu masterili
                        Del sovetskih mastera.
                        Znat', ne zrya nad nej mudrili
                        Kandidaty, doktora,
                        I dushoyu molodye
                        Akademiki sedye,
                        I rodnoj rabochij klass,
                        Vsyudu raduyushchij nas!

                        Ne odnoj bessonnoj noch'yu
                        Byli druzhno splocheny
                        I uchenyj, i rabochij -
                        Mozg naroda, cvet strany.
                        Nado bylo vse raschety
                        Napered predugadat',
                        CHtob v nevedomyh vysotah
                        Nepriyatnostej ne zhdat'.



                        Vse!
                            Svershilos'!
                                      Prizemlilsya!
                        ZHiv, zdorov i nevredim.
                        Ne sgorel i ne razbilsya!
                        Lish' nemnogo pritomilsya:
                        Spat' ne tak, kak my, lozhilsya,
                        El ne tak, kak my edim...

                        Kosmonavty!
                             Vas vstrechala
                        Nasha Rodina v Kremle -
                        Polozhili vy nachalo
                        Novoj ery na zemle.
                        Vse narody, vse derzhavy
                        Znayut vas po imenam.
                        Razve mog orel dvuglavyj
                        Zolotye zvezdy slavy
                        Prinesti na kryl'yah nam?

                        Da! Posmej nazvat' otstaloj
                        Tu velikuyu stranu,
                        CHto proshla cherez vojnu,
                        Stol'ko bedstvij ispytala,
                        Pokorila celinu,
                        A teper' takoyu stala,
                        CHto pochti do zvezd dostala
                        Pered rejsom na Lunu!..



                        YA letel nad okeanom
                        Na stomestnom korable,
                        Byl turistom inostrannym
                        Na bol'shoj chuzhoj zemle.
                        YA brodil po raznym stritam,
                        So studentami sidel
                        I besedoval otkryto,
                        S kem hotel i kak hotel.

                        Videl ya iskusstvo zodchih,
                        ZHivopiscev-masterov
                        I tvoren'ya ruk rabochih -
                        Neboskreby - bud' zdorov!
                        Videl samyh bednyh nishchih -
                        Oborvancev vseh cvetov,
                        I, kak gost', vhodil v zhilishcha
                        Bogateev vseh sortov.

                        Videl ya lyudej horoshih -
                        CHestnyh, umnyh, trudovyh.
                        Videl ya lyudej poploshe,
                        Videl zlobnyh, videl zlyh.

                        Videl ya del'cov, bankirov -
                        I takih, chto ne projmesh'!
                        Dlya kotoryh delo mira -
                        Vse ravno chto v serdce nozh!

                        I takih, kotorym prosto
                        Na politiku plevat', -
                        Vse ih dumy, mysli, tosty -
                        Pervym delom: torgovat'!

                        Ne hochu stranu obidet',
                        Gde v gostyah ya pobyval, -
                        YA ne vse uspel uvidet',
                        Ochen' mnogo prozeval.
                        Mne ne vse prishlos' po nravu -
                        Po sovetskomu nutru.
                        Tu bogatuyu derzhavu
                        Za primer ya ne beru.

                        Est' horoshie, plohie
                        Lyudi v dal'nej storone,
                        Est' takie, chto Rossiyu
                        Vidyat myslenno v ogne -
                        Razorennoj, pokorennoj,
                        Poteryavshej vse prava...
                        Nam ne nuzhno Vashingtona,
                        Esli est' u nas Moskva!..



                        My zhivem v trevozhnom mire,
                        No ne nasha v tom vina,
                        CHto zvuchat slova v efire:
                        "Gnet", "Agressiya", "Vojna"...

                        Nespokojno zhit' na svete,
                        Na zemle lyuboj strany,
                        Esli gde-to v kabinete
                        Sozrevaet plan vojny,
                        Prinimayutsya reshen'ya:
                        Kak umnozhit' razrushen'ya,
                        Kak steret' s lica zemli
                        Vse, chto lyudi vozveli!

                        Generaly v Pentagone
                        Govoryat ob oborone.
                        Oborona? Ot kogo?
                        Esli nas oni boyatsya -
                        My ne lezem s nimi drat'sya:
                        Nam hvataet svoego!

                        Vsevozmozhnye rakety
                        Est', konechno, i u nas.
                        My ne delaem sekreta
                        Iz togo, chto TO i |TO
                        Kruglyj god - zimoj i letom
                        Nagotove! Pro zapas!

                        I, odnako, my gotovy,
                        Radi Mira i Truda
                        S etoj tehnikoyu novoj
                        Rasproshchat'sya navsegda:
                        Snyat' posty s raketnyh startov,
                        Obezvredit' bomb zapas.
                        No i vy smetite s karty
                        Pautinu vashih baz!

                        Pust' voennye zavody
                        Vseh derzhav zamrut navek!
                        - Vot on, pamyatnik Svobody! -
                        Skazhet mirnyj CHelovek!

                        Nam poroj v nochi ne spitsya
                        Ne v predchuvstvii vojny -
                        Ne smykayutsya resnicy
                        Ot togo, chem my polny -
                        Ne trevogoj, ne somnen'em
                        I ne strahom nishchety,
                        A real'nym voploshchen'em
                        Samoj skazochnoj mechty.

                        Esli vspomnit' dni bylye:
                        Zimnij... Smol'nyj... Petrograd...
                        I kakoj byla Rossiya
                        Mnogo let tomu nazad,
                        A potom raskryt' gazetu,
                        Prosto vyglyanut' v okno, -
                        Ty uvidish' stol'ko sveta
                        Tam, gde bylo tak temno...

                        Pust' ne legok i ne gladok
                        Vernyj put', vedushchij nas,
                        No nichto bez nepoladok
                        Ne daetsya v pervyj raz.

                        Kak ni bilis', ni staralis'
                        Pomeshat' nam gospoda -
                        Tak ved' s nosom i ostalis'.
                        Lyudyam - radost', im - beda!..

                        Nashi mirnye pobedy,
                        Kazhdyj podvig trudovoj
                        Dlya vragov - strashnej torpedy
                        V obstanovke frontovoj.



                        "Kommunizm"!
                                    Kakoe slovo!
                        Skol'ko v nem zaklyucheno!
                        Gde s nadezhdoj,
                                     gde surovo
                        Proiznositsya ono.
                        Hleb dlya vseh.
                                    Sady v pustyne.
                        Torzhestvo bol'shih idej.
                        Vse ravny!
                                  I net v pomine
                        Obezdolennyh lyudej...

                        Pust' vragi za okeanom
                        Ne krivyat s usmeshkoj rot -
                        |to pozdno ili rano
                        Vse ravno proizojdet!

                        Nas na svete milliony,
                        My v pohode ne odni -
                        Boevyh druzej znamena
                        Flagu nashemu srodni.

                        "Kommunizm"!
                                    Nam eto slovo
                        Svetit yarche mayaka.
                        "Bud' gotov!" -
                                      "Vsegda gotovy!"
                        S nami leninskij CK!

                        S nashej partiej lyubimoj
                        My nigde ne razdelimy -
                        Za narod stoit ona,
                        S neyu Rodina sil'na!





                              (Byl' dlya detej)

                        CHistyj list bumagi snova
                        Na stole peredo mnoj,
                        YA pishu na nem tri slova:
                              Slava
                                   partii
                                         rodnoj



                        Novoj byl'yu nachinayu
                        YA dlya shkol'nikov rasskaz.
                        Den' Pobedy vspominayu -
                        CHem on v zhizni stal dlya nas.

                        Ne zabyt' mne etoj daty,
                        CHto pokonchila s vojnoj
                        Toj velikoyu vesnoj.
                        Pobeditelyu-soldatu
                        Sotni raz poklon zemnoj!

                        Tridcat' let, kak minovalo
                        S istoricheskogo dnya,
                        A v Berline, s p'edestala,
                        On, otlityj iz metalla,
                        Tak i smotrit na menya...

                        Molodoe nashe plemya.
                        Groznyh let lihoe vremya
                        Perezhili my davno,
                        A dlya vas, rebyat, ono
                        Tol'ko v knizhkah i v kino,

                        Da eshche v rasskazah dedov
                        I v otcovskih ordenah,
                        CHto zadolgo do pobedy
                        Zarabotany v boyah.

                        Leningradskaya blokada,
                        Dni i nochi Stalingrada,
                        Don i Kurskaya duga,
                        I uzhe nazad - ni shagu! -
                        Vse vpered, vpered k rejhstagu,
                        CHtoby tam dobit' vraga...

                        I v lyubom podrazdelen'e
                        Ot Genshtaba do polka,
                        I na kazhdom napravlen'e,
                        V oborone, v nastuplen'e -
                        NASHEJ
                              PARTII
                                     RUKA!

                        Povsemestno, ezhechasno
                        Tam, gde trudno i opasno, -
                        Na otvazhnyh poglyadi! -
                        KOMMUNISTY -
                                 VPEREDI!




                        B'yut chasy na Spasskoj bashne,
                        Provozhaya den' vcherashnij.
                        Govorit strane Moskva:
                        NOVYJ DENX
                                  VSTUPIL
                                         V PRAVA!

                        Ot Karpat i do Pamira,
                        V Priamur'e, na Dvine,
                        Na almaznoj trubke Mira -
                        Novyj den' po vsej strane.

                        Den' otkrytij, den' svershenij,
                        Pokoreniya pregrad,
                        Vypolneniya reshenij
                        I vrucheniya nagrad.



                        No nel'zya mne v etoj byli,
                        Slavya den' sovetskij svoj,
                        Ne skazat', chto i nad CHili
                        Tozhe den'. No den' drugoj!

                        V temnyh kamerah zlovonnyh
                        Den', kak noch' sredi nochej,
                        Dlya nevinno osuzhdennyh,
                        Obrechennyh zaklyuchennyh
                        V gosudarstve palachej.

                        Nelegko i nespokojno
                        ZHit' v inyh chuzhih krayah.
                        Skol'ko tam lyudej dostojnyh
                        Gibnet v tyur'mah i v boyah!

                        Kto zabotitsya o detyah
                        V goremychnyh stranah etih,
                        Gde ni hleba net, ni shkol
                        U togo, kto bos i gol?

                        O volneniyah v stolicah,
                        Perestrelkah na granicah
                        Soobshchayut nam stranicy
                        Nashih utrennih gazet.

                        Tut - zamuchili studenta,
                        Tam ubili prezidenta...
                        V mire tom zakonov net!



                        Veliko zhe nashe schast'e!
                        My zhivem s toboj v strane,
                        Gde narod stoit u vlasti,
                        Pregrazhdaya put' vojne.

                        Molodoe nashe plemya!
                        V nash trevozhnyj, burnyj vek
                        V rost podnyalsya pered vsemi
                        Dobroj voli chelovek -

                        Skromnyj truzhenik i voin,
                        Patriot i grazhdanin.
                        On uveren, on spokoen,
                        Potomu chto ne odin!




                        Slovo eto
                        Vsem teplom strany sogreto.
                        Kak v nasushchnyj hleb zerno,
                        V nashu zhizn' voshlo ono.

                        |to znachit: god za godom
                        Ot zavoda do sela
                        Trud sovetskogo naroda
                        Voploshchaetsya v dela:

                        V milliony tonn metalla,
                        CHtob strana sil'nee stala,
                        V milliony tonn zerna,
                        CHtob syta byla ona.

                        |to - ugol', eto - rudy
                        I cisterny moloka,
                        Pokorennaya reka,
                        YAsli, shkoly i povsyudu -
                        NASHEJ
                             PARTII
                                   RUKA!

                        V dobryj chas!
                                   My smotrim smelo
                        I uverenno vpered.
                        CHto kasaetsya do dela,
                        To ego nevprovorot!

                        TO i |TO nuzhno stroit',
                        Kazhdym chasom dorozhit',
                        Ravnodushnyh bespokoit',
                        S bespokojnymi druzhit'!

                        I o mnogom vspominaya,
                        CHto ostalos' za spinoj,
                        Kazahstanu i Altayu
                        SHlem my svoj poklon zemnoj!

                        I neftyanikov Tyumeni
                        Ot dushi blagodarim,
                        Vsem rabochim - kazhdoj smene
                        My "SPASIBO" govorim.

                        Vsem znakomym, neznakomym,
                        Kommunistam ryadovym,
                        Ih obkomam, i rajkomam,
                        I partkomam boevym.

                        Povsemestno, ezhechasno,
                        Tam, gde trudno i opasno, -
                        Na otvazhnyh poglyadi! -
                        KOMMUNISTY -
                                 VPEREDI!

                        Znayut v shkolah vse rebyata,
                        CHto v stolice v fevrale
                        Sobiralsya
                        DVADCATX PYATYJ
                              NASH
                              PARTIJNYJ S挂ZD
                                         V KREMLE.

                        Sobiralis' delegaty,
                        Nashej partii soldaty, -
                        Sovest' Rodiny moej,
                        CHto nesut segodnya Znamya
                        V avangarde, pered nami, -
                        ZNAMYA
                             LENINSKIH
                                      IDEJ.

                        Te, kto pashet, te, kto stroit,
                        Ishchet neft', kanaly roet,
                        Sluzhbu v armii neset -
                        Ot glubin i do vysot;
                        Kto almazy dobyvaet,
                        Za yagnyatami glyadit,
                        Put' k planetam probivaet
                        I stranoj rukovodit.



                        Ryadom gosti-inostrancy,
                        Partij druzheskih poslancy:
                        Finn, polyak, francuz i cheh.
                        Perechislit' trudno vseh!

                        Vmeste s nimi veterany
                        Groznyh klassovyh boev
                        Iz dalekih, chuzhestrannyh,
                        Obezdolennyh kraev.

                        S nimi nas ob容dinilo
                        To, chto cel' u nas odna,
                        A v edinstve - nasha sila,
                        CHto v bor'be zakalena.

                        Povsemestno, ezhechasno,
                        Tam, gde trudno i opasno, -
                        Na otvazhnyh poglyadi! -
                        KOMMUNISTY
                                 VPEREDI!



                        U menya pered glazami
                        Zal Kremlevskogo dvorca.
                        Vystupaet pered nami
                        CHelovek s dushoj bojca.

                        CHelovek partijnoj chesti,
                        On ne raz byval v boyu
                        I voshel so mnoyu vmeste
                        V biografiyu moyu.

                        My sledim za kazhdym slovom,
                        I doklad ego takov,
                        CHto emu vnimat' gotovy
                        Lyudi vseh materikov,
                        Lyudi raznyh pokolenij
                        Vseh narodov, nacij, ras...

                        CHto skazat' mne yunoj smene?
                        Byl by zhiv velikij Lenin,
                        Lenin byl by gord za nas!
                        LENIN
                             S NAMI
                                   I SEJCHAS!











                        Karta mira pered nami:
                        Vot zemlya, a vot voda,
                        Vot otmecheny kruzhkami
                        V raznyh stranah goroda.

                        Sotni ih: bol'shih, stolichnyh,
                        Glavnyh, slavnyh, mirovyh.
                        Mnogo tysyach ih: obychnyh,
                        Nezametnyh, ryadovyh...

                        Est' velikie stolicy:
                        London, Deli, Rim, Parizh.
                        Nash narod Moskvoj gorditsya -
                        Razve chto s Moskvoj sravnish'!

                        I puskaj neodinakov
                        Gorodov razlichnyh put',
                        No po-svoemu, odnako,
                        Vse primetny chem-nibud':

                        Gorod nefti, gorod stali,
                        Zvonkij gorod hrustalya,
                        Zdes' - kovry vekami tkali,
                        Zdes' - vekami vypekali
                        Vseh razmerov krendelya.

                        |tot gorod tem izvesten,
                        CHto v prostory ploshchadej
                        Kazhdyj god na prazdnik pesen
                        Sobiraet on lyudej.

                        Gorod - pamyatnik muzejnyj,
                        Gorod-port i gorod-sad.
                        Ves' v cvetah oranzherejnyh
                        Gorod-raj!
                                  I gorod-ad!

                        Gorod-ad!..
                                  O nem v gazete
                        Prochitali my s toboj.
                        Est' takoj na belom svete,
                        Gde sidyat v zastenkah deti -
                        Deti s gor'koyu sud'boj.

                        On nedavno stal izvesten
                        Ne kipen'em trudovym,
                        A beschinstvom, i beschest'em,
                        I nevezhestvom svoim.

                        Izuverskimi delami
                        On teper' izvesten vsem -
                        V dikom shtate Alabame
                        Strashnyj gorod Birmingem.

                        Gorod gneva, gorod stona,
                        Gde vo t'me goryat kresty,
                        Gde ty budesh' vne zakona
                        Na glazah u Vashingtona,
                        Esli kozhej cheren ty!

                        I poslyshalos':
                        "Dovol'no!
                        ZHit' hochu kak chelovek!
                        Pochemu v strane Linkol'na
                        Vozrodilsya rabskij vek?

                        YA hochu, kak vse, trudit'sya,
                        Noch'yu v strahe ne drozhat',
                        Vmeste s belymi uchit'sya,
                        Cveta kozhi ne stydit'sya
                        I sebya ne unizhat'!"

                        No gromily ku-kluks-klana
                        Zagorlanili v otvet:
                        "Vam davat' svobodu rano -
                        Podozhdete tyshchu let!
                        Nu, a teh ublyudkov belyh,
                        Slishkom chestnyh, slishkom smelyh,
                        Teh, chto s vami zaodno,
                        My prikonchim vse ravno!"

                        I skazali negry:
                                        "Nado
                        Nam svobodu vzyat' samim!.."
                        V Birmingeme - barrikady...
                        Laj sobak... Ogon' i dym...

                        Ty hotel svoyu sestrenku
                        Videt' s kukloj na trave, -
                        SHestiletnyuyu devchonku
                        Kukloj b'yut po golove!

                        Ty hotel, chtob vam platili,
                        Kak i belym, naravne, -
                        Po tebe ogon' otkryli,
                        Kak v srazhen'e na vojne...

                        Pod struej vody holodnoj
                        Nadlomilos' derevco.
                        Ot Ameriki "svobodnoj"
                        Poluchaj struyu v lico!..

                        Dlya Ameriki ne novo
                        Slovo gryaznoe "rasist".
                        YA proklyatym etim slovom
                        Zamaral bumazhnyj list...

                        CHtob nikto iz inostrancev
                        Strashnoj pravdy ne uznal,
                        Izdayut amerikancy
                        Mnogokrasochnyj zhurnal.

                        V nem veselye kartinki:
                        Ryadom s negrami - blondinki
                        I ulybki do ushej
                        U bol'shih i malyshej.
                        Negry-papy, negry-mamy
                        Tam i plyashut i poyut...

                        Tol'ko v shtate Alabama
                        Tot zhurnal ne prodayut!

                        I, stranicy te listaya,
                        YA uveren, ty pojmesh':
                        |to - yarkaya, cvetnaya,
                        Mnogokrasochnaya lozh'!





                        K nam v Soyuz iz-za granicy
                        Kak-to pribyl gost' odin -
                        Belobrysyj, kruglolicyj
                        Inostrannyj gospodin.

                        On skazal: "YA byl v Parizhe,
                        Videl Oslo, London, Rim,
                        A teper' Moskvu uvizhu,
                        Leningrad, Kavkaz i Krym".

                        My skazali inostrancu,
                        CHto vstrechali my datchan,
                        Delovyh amerikancev,
                        Suhoparyh anglichan.

                        Byli vsyakie turisty,
                        I kogda-to, govoryat,
                        Sam ministr mister Tvister
                        Priezzhal k nam v Leningrad.

                        CHas za chasom dni leteli.
                        Korotaya otpusk svoj,
                        Inostranec zhil v otele
                        I znakomilsya s Moskvoj.

                        Byl on v shkolah, byl v bol'nicah,
                        I, koroche govorya,
                        On gulyal po vsej stolice -
                        Ne teryal minuty zrya.

                        A potom ego vidali
                        Pod zemlej u gornyakov,
                        U rabochih na Urale
                        I u volzhskih rybakov.

                        U kolhoznikov Kubani
                        Na Donu i na Dnepre,
                        I v Baku, i v Erevane,
                        I v Arteke na "kostre".

                        Byl na mnogih on zavodah
                        V samyh raznyh gorodah,
                        Plaval on na parohodah,
                        Ezdil v skoryh poezdah.

                        Vsyudu vsem on voshishchalsya,
                        Udivlen'e vyrazhal,
                        Vsem lyubezno ulybalsya
                        I serdechno ruki zhal.

                        I odnazhdy na vokzale
                        On skazal: "YA potryasen!
                        To, chto vy mne pokazali, -
                        |to skazka. |to son".

                        Vot domoj iz-za granicy
                        Nakonec vernulsya ser
                        I v zhurnale tri stranicy
                        Posvyatil SSSR.

                        On pisal pro vlast' Sovetov,
                        Pro Moskvu, pro nash narod.
                        On pisal pro to, pro eto,
                        Tol'ko vse naoborot!

                        Kto zhe byl on, etot vazhnyj,
                        Lyuboznatel'nyj turist?
                        |to prosto byl prodazhnyj
                        Burzhuaznyj zhurnalist.

                        Kak zhe nam ne vspomnit' snova
                        |tu zheltuyu pechat' -
                        Dlya nee Svoboda Slova:
                        Ili vrat' ili molchat'!





                        Uchili v detstve my, druz'ya,
                        Nash alfavit ot A do YA,
                        I bukva k bukve, k slogu slog
                        CHitali: scha-st'e, trud, u-rok.

                        Bol'shaya sila v bukvah est',
                        Kogda my mozhem ih prochest',
                        Vse delo v tom lish', gde i kak
                        Postavlen v slove kazhdyj znak.

                        CHetyre bukvy, naprimer:
                        Tri S i ryadom s nimi R.
                        Velikij smysl oni tayat,
                        Kogda oni podryad stoyat!

                        No esli vzyat' nam S i SH
                        I posle nih postavit' A,
                        To smysl poluchitsya inoj -
                        Segodnya on grozit vojnoj.

                        No v SSHA zhivet na-rod,
                        CHto ne voj-ny, a mi-pa zhdet,
                        I eto nado by uchest'
                        Vsem, pozabyvshim styd i chest'.





                        V stolicu Vengrii ot nas
                        Kak znatnyj gost' k druz'yam
                        Priehal tokar' kak-to raz
                        K takim zhe tokaryam.

                        Poslanca druzheskoj zemli
                        Vengerskij zhdal narod.
                        Nautro gostya poveli
                        Smotret' bol'shoj zavod.

                        I v tot zhe samyj den' i chas
                        Na etot zhe zavod
                        Prishel s ekskursiej kak raz
                        Sovsem drugoj narod.

                        To byl datchanin-finansist,
                        Rumyanyj gospodin;
                        A s nim anglijskij zhurnalist -
                        Znatok vengerskih vin.

                        Oni voshli v tot samyj mig,
                        Vazhny, kak indyuki,
                        Kogda sovetskij skorostnik
                        Osmatrival stanki.

                        Turisty slyshali o nem
                        I znali iz gazet,
                        CHto obognal v trude svoem
                        On vseh na mnogo let.
                        I k russkomu proyavlen byl
                        Osobyj interes.
                        Datchanin gromko zayavil:
                        - O-o-o! |to est' progress!

                        - Nash prosit, mister pokazal
                        Rabota rekordist, -
                        Po-russki koe-kak skazal
                        Anglijskij zhurnalist. -
                        To nevozmozhno est' ponyat',
                        CHto est' "dognat' i peregnat'"?

                        Skazal i posmotrel na vseh,
                        Usmeshki ne taya.
                        I zamer ves' tokarnyj ceh -
                        Rabochaya sem'ya.

                        Podumal tokar': "CHestnyj drug
                        Ne usmehnetsya tak!"
                        I tokar' posmotrel vokrug,
                        I rasstupilsya tesnyj krug,
                        I tokar' snyal pidzhak.

                        On otstupat' uzhe ne mog,
                        Kak voin, kak boec,
                        I vstal on za chuzhoj stanok
                        I vzyal chuzhoj rezec.

                        On ponimal, chto zdes' sejchas
                        On prinimaet boj
                        Za ves' rodnoj rabochij klass,
                        Za chest' strany rodnoj.
                        I tot, kto ryadom s nim stoyal,
                        Tot eto tozhe ponimal.

                        On dolzhen byl v minutnyj srok,
                        Sam gost' sredi gostej,
                        Dat' anglichaninu urok...
                        A vdrug ne vyderzhit stanok
                        Vysokih skorostej?!

                        Dlya proby on rezcom nazhal,
                        Znakomyas' so stankom.
                        I vrezalsya rezec v metall,
                        Kotoryj tut zhe pobezhal
                        Spiral'nym ruchejkom.

                        - Oll rajt! - skvoz' zuby procedil,
                        Pozhav suhim plechom,
                        Turist, chto pristal'no sledil
                        Za znatnym moskvichom.

                        - Net, ne oll rajt, ne veri gud! -
                        Moskvich v otvet skazal. -
                        Ne poschitajte, ser, za trud
                        I poterpite pyat' minut -
                        K stanku ya tol'ko vstal!

                        I na gostej iz dal'nih stran,
                        Stoyashchih v storone,
                        Tut bryznul ognennyj fontan
                        V trevozhnoj tishine.

                        "CHto zh, dlya nachala podojdet, -
                        Podumal skorostnik, -
                        No tak tokarit v pervyj god
                        Lyuboj moj uchenik!"

                        - Oll rajt! Oll rajt! - skazal turist
                        I sdelal shag nazad.
                        - CHto? - ulybnulsya kommunist. -
                        Smekaesh', diplomat?
                        Teper' ty luchshe budesh' znat':
                        "CHto est' "dognat' i peregnat'"!"

                        I tokar' na rychag naleg,
                        I vyderzhal napor
                        Vengerskij molodoj stanok,
                        Ne znavshij do sih por
                        Vsem sushchestvom svoih chastej
                        Rezhima nashih skorostej.

                        Turist eshche na shag nazad,
                        Druz'ya - na shag vpered:
                        Rabochej gvardii soldat
                        Im opyt svoj, kak starshij brat,
                        Pri vseh peredaet.
                        On ryadom chuvstvuet druzej
                        Naroda svoego,
                        Vsem serdcem i dushoyu vsej
                        Stoyashchih za nego.

                        Stal'naya struzhka vniz, i vverh,
                        I vbok letit, zvenya,
                        Kak raznocvetnyj fejerverk
                        V chest' prazdnichnogo dnya.

                        Vokrug krichat: "Moskva! Moskva!"
                        I tokar' ne sdaet.
                        On, zasuchivshi rukava,
                        Svoi rekordy b'et.

                        I vot on vyklyuchaet tok,
                        Poslednij vzyav rekord,
                        I tem, chto vyderzhal stanok,
                        Narod vengerskij gord.

                        V cehu triumf i prazdnik byl
                        Takoj, kak nikogda!
                        Nu, a turistov sled prostyl -
                        Ischezli gospoda...





                        Na scene shel aukcion.
                        Detej s otcami razluchali.
                        I zvon okov, i plach, i ston
                        So vseh storon v tolpe zvuchali.

                        Plantator lezet negru v rot -
                        On pereschityvaet zuby.
                        Tak pokupayut tol'ko skot,
                        Ego oshchupyvaya grubo.

                        "Kto bol'she?.. Prodan!.. CHej chered?
                        |j, chernyj! Vstat'! Ty zdes' ne doma!"
                        SHatayas', Tom shagnul vpered.
                        Druz'ya! Kupite dyadyu Toma!

                        "A nu, za etogo raba
                        Kto bol'she dollarov predlozhit?"
                        Tom! V ch'ih rukah tvoya sud'ba?
                        Kto zaplatit' za vykup smozhet?

                        "Kto bol'she?" - "Bol'she deneg net!" -
                        "Kto bol'she?" - "Vot eshche monetu!" -
                        "Kto bol'she?" - "Vot eshche braslet!
                        Eshche voz'mite broshku etu!"

                        "Kto kupit negra? Kto bogat?" -
                        Plantator nabivaet cenu,
                        I gnevno zriteli glyadyat
                        Iz temnoty na etu scenu.

                        "Kto bol'she?.. Raz!.. Kto bol'she?.. Dva!"
                        I vdrug iz zritel'nogo zala,
                        SHepcha kakie-to slova,
                        Na scenu devochka vbezhala.

                        Vse rasstupilis' pered nej.
                        CHut' ne upal akter so stula,
                        Kogda devchushka pyat' rublej
                        Emu, volnuyas', protyanula.

                        Ona molchala i zhdala,
                        I eto ta byla minuta,
                        Kogda v poryve protiv Zla
                        Dobro sil'nee, chem valyuta!

                        I vocarilas' tishina,
                        Sogretaya dyhan'em zala.
                        I vsya Sovetskaya strana
                        Za etoj devochkoj stoyala...





                        Bogataya staruha
                        V odnoj strane zhila.
                        Bogataya staruha
                        Vnezapno umerla.

                        Ostalsya bez hozyajki,
                        Ugryum i odinok,
                        Takoj zhe, kak hozyajka,
                        Porodistyj Bul'dog.

                        Imela ta staruha
                        Plemyannikov rodnyh,
                        A takzhe, po zakonu,
                        Naslednikov inyh.

                        Imela ta staruha
                        Solidnyj kapital...
                        Kogda zh delit' nasledstvo
                        Zavetnyj chas nastal, -

                        Nasledniki uznali,
                        K pozoru svoemu,
                        CHto vse - uvy! - dostalos'
                        Bul'dogu odnomu!

                        Ne mogut advokaty
                        Za eto otvechat':
                        Zakonno zaveshchan'e -
                        Est' podpis' i pechat'.

                        Staruha pered smert'yu
                        Sostavila ego.
                        Ona ozolotila
                        Lyubimca svoego!

                        Zachem sobake den'gi?
                        Hodit' v univermag?
                        Byvayut razve den'gi
                        U koshek i sobak?

                        No stal millionerom
                        Osirotevshij pes,
                        I stal eshche kurnosej
                        Ego kurnosyj nos.

                        Soglasno zaveshchan'yu,
                        ZHivet pri nem sluga.
                        On ezdit s nim na gonki.
                        Na regbi, na bega.

                        Kvartira v samom centre -
                        Na Pyatoj avenyu.
                        SHef-povar sostavlyaet
                        Na kazhdyj den' menyu:

                        Na zavtrak - syr gollandskij,
                        Sardel'ki - na obed,
                        Na uzhin - frikadel'ki,
                        Sardinki i pashtet...

                        On ezdit na kurorty -
                        Zdorov'e berezhet,
                        Po sredam parikmaher
                        "Pod boks" ego strizhet.

                        Est' u Bul'doga villa,
                        I novyj "kadillak",
                        I sshityj u portnogo
                        Sobachij chernyj frak.

                        On hodit na priemy
                        I tam koktejli p'et.
                        Znakomyh sobachonok
                        Uzhe ne uznaet!

                        On v klub millionerov
                        Zapisan kak bankir.
                        U nih on nauchilsya
                        Rychat' pri slove "mir".

                        Pechatayut gazety
                        S Bul'dogom interv'yu,
                        Bul'dog v nih izlagaet
                        Poziciyu svoyu.

                        Sobach'yu tochku zren'ya
                        Na kosmos, na progress...
                        Sredi kapitalistov
                        Bul'dog imeet ves.

                        Vliyatel'noj figuroj
                        On v mire deneg stal...
                        CHego ne mozhet tol'ko
                        Nadelat' kapital!





                        Mne snilsya son, chto ya plyvu -
                        Plyvu vo sne, kak nayavu:
                        V dalekij kraj, k chuzhoj zemle,
                        Na okeanskom korable.
                        Vezut, vezut menya tuda,
                        CHtob tam ostavit' navsegda!

                        CHuzhoj na palube narod -
                        Gulyaet, kurit, est i p'et,
                        Na machte inostrannyj flag,
                        I slyshu ya chuzhoj yazyk,
                        I vse vokrug menya ne tak,
                        Kak ya lyublyu,
                        Kak ya privyk.

                        Ne pokupal bileta ya
                        Na etot parohod!
                        Za chto v kakie-to kraya
                        On mal'chika vezet!

                        Ne znayu, kak,
                        Ne znayu, gde
                        YA v etot tryum popal,
                        A tol'ko znayu: byt' bede!
                        I ya teper' propal -
                        Bez papy s mamoj,
                        Bez druzej,
                        Bez Rodiny moej!

                        Smeetsya kto-to nado mnoj:
                        "Popalsya, pioner!"
                        A ya hochu domoj!
                        Domoj!!
                        Domoj v SSSR!!!

                        I esli tol'ko ya smogu
                        V chuzhom portu sbezhat', -
                        YA ubegu!
                        YA ubegu!!
                        Menya ne uderzhat'!!!

                        I vdrug nad samoj golovoj
                        Takoj znakomyj zvon:
                        Zvonit budil'nik, sam ne svoj! -
                        Menya spasaet on...

                        Kak horosho, chto nayavu
                        YA ne v Amerike zhivu!












                        PO ODNOMU OCHENX VAZHNOMU DELU

                        Dorogie moi deti!
                        YA pishu vam pis'meco:
                        YA proshu vas, mojte chashche
                        Vashi ruki i lico.

                        Vse ravno kakoj vodoyu:
                        Kipyachenoj, klyuchevoj,
                        Iz reki, il' iz kolodca,
                        Ili prosto dozhdevoj!

                        Nuzhno myt'sya nepremenno
                        Utrom, vecherom i dnem -
                        Pered kazhdoyu edoyu,
                        Posle sna i pered snom!

                        Trites' gubkoj i mochalkoj!
                        Poterpite - ne beda!
                        I chernila i varen'e
                        Smoyut mylo i voda.

                        Dorogie moi deti!
                        Ochen', ochen' vas proshu:
                        Mojtes' chishche, mojtes' chashche -
                        YA gryaznul' ne vynoshu.

                        Ne podam ruki gryaznulyam,
                        Ne poedu v gosti k nim!
                        Sam ya moyus' ochen' chasto.
                        Do svidan'ya!

                                              Vash Tuvim





                        CHto sluchilos'? CHto sluchilos'?
                        S pechki azbuka svalilas'!

                        Bol'no vyvihnula nozhku
                        Propisnaya bukva M,
                        G udarilas' nemnozhko,
                        ZH rassypalas' sovsem!

                        Poteryala bukva YU
                        Perekladinku svoyu!
                        Ochutivshis' na polu,
                        Polomala hvostik U.

                        F, bednyazhku, tak razdulo -
                        Ne prochest' ee nikak!
                        Bukvu P perevernulo -
                        Prevratilo v myagkij znak!

                        Bukva S sovsem somknulas' -
                        Prevratilas' v bukvu O.
                        Bukva A, kogda ochnulas',
                        Ne uznala nikogo!





                        Grustnyj, sonnyj, neveselyj
                        Ezhi nash prishel iz shkoly,
                        Sel k stolu, razok zevnul
                        I nad knizhkami zasnul.

                        Tut yavilis' tri slovechka:
                        "Apel'sin", "Sosna", "Kolechko".

                        Podoshli oni vse troe
                        I skazali: "CHto takoe?
                        CHto ty, Ezhi, sdelal s nami?
                        My pozhaluemsya mame!"

                        "YA, - voskliknul "Apel'sin", -
                        Nikakoj ne "Opel'syn"!" -
                        "YA, - rasplakalos' "Kolechko", -
                        Nikakaya ne "Kalechka"!"

                        "YA, - razgnevalas' "Sosna", -
                        YA do slez vozmushchena!
                        Mozhno tol'ko lish' so sna
                        Napisat', chto ya "Sasna"!"

                        "My, slova, oskorbleny
                        Tem, chto tak iskazheny!
                        Ezhi! Ezhi! Bros' lenit'sya!
                        Tak uchit'sya ne goditsya!

                        Nevozmozhno bez vnimaniya
                        Poluchit' obrazovanie!
                        Budet pozdno! Tak i znaj!
                        Stanet neuchem lentyaj!

                        Esli ty eshche hot' raz
                        Iskalechish', mal'chik, nas -
                        My s toboj postupim kruto.
                        Nashej chest'yu dorozha,
                        Imya Ezhi v polminuty
                        Peredelaem v Ezha!

                        Budesh' ty ezhom kolyuchim!
                        Vot kak my tebya prouchim!"

                        Ezhi vzdrognul, uzhasnulsya,
                        Potyanulsya i prosnulsya.
                        Podavil zevotu,
                        Vzyalsya za rabotu.





                        Utka kurice skazala:
                        "Vy yaic nesete malo.
                        Vse indyushki govoryat,
                        CHto na prazdnik vas s容dyat!"

                        "Kosolapka! Darmoedka! -
                        Raskudahtalas' nasedka. -
                        Gus' skazal, chto vy ne utka,
                        CHto u vas katar zheludka,
                        CHto vash selezen' durak -
                        Tol'ko znaet: kryak da kryak!"

                        "Kryak! - poslyshalos' v kanave. -
                        Gus' branit' menya ne vprave,
                        I za eto nachinen
                        Budet yablokami on.
                        YA do gusya doberus'!" -
                        "Ogo-go!" - otvetil gus'.

                        "Ah, skandal, skandal, skandal", -
                        Sam indyuk zabormotal.
                        Rastolkal gusyat vokrug
                        I gusynyu klyunul vdrug.

                        Pribezhal na krik petuh,
                        Poletel iz utki puh.
                        I poslyshalos' v kustah:
                        "Ga-ga-ga! Kudah-tah-tah!"

                        |tu draku do sih por
                        Vspominaet ptichij dvor.





                        Kak lenta blestyashchaya,
                        Rechka techet
                        Nastoyashchaya.
                        I dnem techet,
                        I noch'yu techet -
                        Napravo svernet,
                        Nalevo svernet.
                        A v rechke voda ledenyashchaya,
                        U beregov vorchlivaya,
                        A poseredke lenivaya.

                        A chego ej vorchat', rechnoj-to vode?
                        Ob etom ne skazhet nikto i nigde.

                        Pozhaluj, kamni da ryby
                        Ob etom skazat' mogli by,
                        No ryby molchat,
                        I kamni molchat,
                        Kak ryby.





                        Hozyajka odnazhdy s bazara prishla,
                        Hozyajka s bazara domoj prinesla:
                        Kartoshku,
                           Kapustu,
                             Morkovku,
                               Goroh,
                                 Petrushku i sveklu.
                                   Oh!..

                        Vot ovoshchi spor zaveli na stole -
                        Kto luchshe, vkusnej i nuzhnej na zemle:
                        Kartoshka?
                          Kapusta?
                             Morkovka?
                               Goroh?
                                 Petrushka il' svekla?
                                   Oh!..

                        Hozyajka tem vremenem nozhik vzyala
                        I nozhikom etim kroshit' nachala:
                        Kartoshku,
                          Kapustu,
                            Morkovku,
                              Goroh,
                                Petrushku i sveklu.
                                  Oh!..

                        Nakrytye kryshkoyu, v dushnom gorshke
                        Kipeli, kipeli v krutom kipyatke:
                        Kartoshka,
                          Kapusta,
                            Morkovka,
                              Goroh,
                                Petrushka i svekla.
                                  Oh!..
                        I sup ovoshchnoj okazalsya ne ploh!





                        ZHil na svete YAnek,
                        Byl on neumen.
                        Esli znat' hotite -
                        Vot chto delal on.

                        Sitom cherpal vodu,
                        Ptic uchil letat',
                        Kuzneca prosil on
                        Koshku podkovat'.

                        Komara uvidev,
                        Bralsya za topor,
                        V les drova nosil on,
                        A v kvartiru - sor.

                        On zimoyu stroil
                        Domik ledyanoj:
                        "To-to budet dacha
                        U menya vesnoj!"

                        V letnij znojnyj polden'
                        On na solnce dul.
                        Loshadi ustavshej
                        Vynosil on stul.

                        Kak-to on poltinnik
                        Otdal za pyatak.
                        Proshche ob座asnit' vam:
                        YAnek byl durak!





                        Vnimanie! Vnimanie!
                        Segodnya v pyat' chasov
                        Rabotat' budet stanciya dlya roshch i dlya lesov!
                        Segodnya v nashu studiyu
                        (Vnimanie! Vnimanie!)
                        Sletyatsya pticy raznye na radiosobranie!

                        Vo-pervyh, po voprosu:
                        Kogda, v kakom chasu
                        Udobnee i vygodnej ispol'zovat' rosu?

                        Vtoroj vopros nazrel davno:
                        CHto "ehom" nazyvaetsya?
                        I esli est' v lesu ono,
                        To gde ono skryvaetsya?

                        Po tret'emu voprosu
                        Dokladyvaet Drozd,
                        Naznachennyj zavedovat' remontom ptich'ih
                                                           gnezd.

                        Potom nachnutsya preniya:
                        I svist, i skrip, i penie,
                        Urchan'e, i pilikan'e,
                        I shchebet, i chirikan'e.
                        Nachnutsya vystupleniya
                        Skvorcov, shcheglov, sinic
                        I vseh bez isklyucheniya
                        Drugih izvestnyh ptic.

                        Vnimanie! Vnimanie!
                        Segodnya v pyat' chasov
                        Rabotat' budet stanciya dlya roshch i dlya lesov!

                        Nash priemnik v pyat' chasov
                        Prinyal sotnyu golosov:
                        "Fiur-fiur! F'yu-f'yu-fyo!
                        CHik-chirik! T'yu-t'yu-t'yu-t'yu!
                        Piu-piu! Cvir-cvir-cvir!
                        CHivi-chivi! Tyr-tyr-tyr!
                        Spat'-pat'-pat'! Lyu-lyu! Cik-cik!
                        Ten'-ten'-ten'! CHu-ik! CHu-ik!
                        Ko-ko-ko! Ku-ku! Ku-ku!
                        Gur-gur-gur! Ku-ka-reku!
                        Ka-arr! Ka-arr! Pi-it'! Pit'!.."

                        My ne znali, kak nam byt'!
                        Ochevidno, v etot chas
                        Peredacha ne dlya nas!





                        - CHto stryaslos' u teti Vali?
                        - U nee ochki propali!

                        Ishchet bednaya starushka
                        Za podushkoj, pod podushkoj,

                        S golovoyu zalezala
                        Pod matrac, pod odeyalo,

                        Zaglyanula v vedra, v krynki,
                        V boty, v valenki, botinki,

                        Vse vverh dnom perevernula,
                        Posidela, otdohnula,

                        Povzdyhala, povorchala
                        I poshla iskat' snachala.

                        Snova sharit pod podushkoj,
                        Snova ishchet za kadushkoj.

                        Zasvetila v kuhne svechku,
                        So svechoj polezla v pechku,

                        Obyskala kladovuyu -
                        Vse naprasno! Vse vpustuyu!

                        Net ochkov u teti Vali -
                        Ochevidno, ih ukrali!

                        Na sunduk starushka sela.
                        Ryadom zerkalo viselo.

                        I starushka uvidala,
                        CHto ne tam ochki iskala,

                        CHto oni na samom dele
                        U nee na lbu sideli.

                        Tak chudesnoe steklo
                        Tete Vale pomoglo.









                        - Anna-Vanna, nash otryad
                        Hochet videt' porosyat!
                        My ih ne obidim:
                        Poglyadim i vyjdem!

                        - Uhodite so dvora,
                        Luchshe ne prosite!
                        Porosyat kupat' pora,
                        Posle prihodite.

                        - Anna-Vanna, nash otryad
                        Hochet videt' porosyat
                        I potrogat' spinki -
                        Mnogo li shchetinki?

                        - Uhodite so dvora,
                        Luchshe ne prosite!
                        Porosyat kormit' pora,
                        Posle prihodite.

                        - Anna-Vanna, nash otryad
                        Hochet videt' porosyat!
                        Ryl'ca - pyatachkami?
                        Hvostiki - kryuchkami?

                        - Uhodite so dvora,
                        Luchshe ne prosite!
                        Porosyatam spat' pora,
                        Posle prihodite.

                        - Anna-Vanna, nash otryad
                        Hochet videt' porosyat!
                        - Uhodite so dvora,
                        Poterpite do utra.

                        My uzhe fonar' zazhgli -
                        Porosyata spat' legli.





                        Kak mogut oni
                        Pod zemleyu rasti
                        I skuchnuyu zhizn'
                        Pod zemleyu vesti?

                        Ih v temnuyu noru
                        Zapryatala mat',
                        Ona ne puskaet
                        Ih dnem pogulyat'.

                        Ohotniki chasto
                        Byvayut v lesu,
                        Ohotniki b'yut
                        Barsuka i lisu.

                        Im tol'ko by zverya
                        Pushnogo pojmat'!
                        Za malyh detej
                        Bespokoitsya mat'.

                        Ona ne ustupit
                        Ohotnikam ih,
                        Krasivyh, pushistyh
                        Lyubimcev svoih.

                        Ona berezhet ih
                        V glubokoj nore,
                        Ona ih vynosit
                        Gulyat' na zare.

                        Hohlatye dyatly
                        Na elkah stuchat.
                        V zubah barsuchiha
                        Neset barsuchat.

                        I utrennim vozduhom
                        Dyshat oni.
                        Zasnut na pripeke -
                        Prosnutsya v teni.

                        Vysokoe solnyshko
                        Sushit rosu.
                        Stanovitsya tiho
                        I dushno v lesu.

                        Lezhat barsuchata
                        Na solnce, vorchat.
                        Domoj barsuchiha
                        Neset barsuchat.

                        V goryachie poldni
                        Iyul'skoj zhary
                        CHto mozhet byt'
                                     luchshe
                        Prohladnoj nory?





                        On vesel i schastliv
                        Ot pyat do makushki -
                        Emu udalos'
                        Ubezhat' ot lyagushki.

                        Ona ne uspela
                        Shvatit' za boka
                        I s容st' pod kustom
                        Zolotogo zhuka.

                        Bezhit on teper'
                        I znakomyh vstrechaet,
                        A malen'kih gusenic
                        Ne zamechaet.

                        Bezhit on skvoz' chashu,
                        Povodit usami,
                        I chashcha vstrechaet
                        Ego golosami.

                        Zelenye stebli,
                        Kak sosny v lesu,
                        Na kryl'ya ego
                        Osypayut rosu.

                        Emu by bol'shuyu
                        Pojmat' na obed!
                        Ot malen'kih gusenic
                        Sytosti net.

                        On malen'kih gusenic
                        Lapkoj ne tronet,
                        On chest' i solidnost'
                        Svoyu ne uronit.

                        Emu posle vseh
                        Ogorchenij i bed
                        Vseh bol'she dobycha
                        Nuzhna na obed.

                        I vot nakonec
                        On vstrechaet takuyu
                        I k nej podbegaet,
                        Ot schast'ya likuya.

                        ZHirnee i luchshe
                        Emu ne najti!..
                        No strashno k takoj
                        Odnomu podojti.

                        On vertitsya,
                        Ej pregrazhdaya dorogu,
                        ZHukov prohodyashchih
                        Zovet na podmogu.

                        Bor'ba za dobychu
                        Byla nelegka:
                        Ee podelili
                        CHetyre zhuka.









                        CHto vy znaete, rebyatki,
                        Pro moi stihi-zagadki?
                        Gde otgadka, tam konec.
                        Kto podskazhet - molodec!

                        Vazhno po dvoru hodil
                        S ostrym klyuvom krokodil,
                        Golovoj ves' den' motal,
                        CHto-to gromko bormotal.
                        Tol'ko eto, verno, byl
                        Nikakoj ne krokodil,
                        A indyushek luchshij drug.
                        Ugadajte - kto?..
                                           [Indyuk!]

                        Da! Indyuk! Priznat'sya, bratcy.
                        Trudno bylo dogadat'sya!
                        S indyukom sluchilos' chudo -
                        Prevratilsya on v verblyuda!
                        Stal on layat' i rychat',
                        Po zemle hvostom stuchat'.
                        YA zaputalsya, odnako,
                        On verblyud ili... kto?..
                                           [Sobaka!]

                        Verno, verno! Ugadali,
                        Budto gde ee vidali!
                        A teper' davajte s vami
                        V les poedem za gribami.

                        Posmotrite-ka, rebyata:
                        Tut - lisichki, tam - opyata,
                        Nu, a eto, na polyanke,
                        YAdovitye... CHto?..
                                           [Poganki!]

                        CHto? Poganki? Neuzheli?
                        No poganki zahoteli
                        Stat' poleznymi gribami
                        I prishli na kuhnyu sami
                        I skazali: - Kak hotite,
                        Hot' zazhar'te, hot' svarite, -
                        Obozhaem povarov!
                        Nenavidim... Kogo?..
                                           [Doktorov!]

                        To, chto ya skazal vam, - tajna!
                        Dogadalis' vy sluchajno,
                        |to byl bol'shoj sekret...
                        No ot vas sekretov net!

                        Ne zovut sobaku SHavkoj,
                        I ne spit ona pod lavkoj,
                        A glyadit ona v okoshko
                        I myaukaet... kto?..
                                           [Koshka!]





                        Uselis' pyat' vesel'chakov
                        Na beregu Maricy.
                        I kazhdyj totchas byl gotov
                        Pridumat' nebylicy.

                        Odin skazal: - Smotrite, tam,
                        Napravo, po techen'yu,
                        Plyvet bol'shoj gippopotam
                        I lopaet pechen'e!

                        Drugoj skazal: - On utonul!
                        Da, da! Na samom dele!
                        V Marice mnozhestvo akul -
                        Oni, bednyagu, s容li!

                        Tut kriknul tretij: - Bratcy! Stop!
                        YA videl na luzhajke,
                        Kak myach gonyal puzatyj pop
                        V trusah i krasnoj majke!

                        - Ot straha ya eshche drozhu, -
                        Tut prosheptal chetvertyj. -
                        Hotite, ya vam rasskazhu
                        Istoriyu pro cherta?

                        On byl rogatoyu svin'ej,
                        Rogatoyu kobyloj,
                        Rogatoj koshkoj... Oj, oj, oj!
                        Kak eto strashno bylo!

                        - A ya zalez na staryj klen, -
                        Skazal ser'ezno pyatyj. -
                        A tam uzhe na vetke on,
                        Tvoj chert - baran rogatyj!

                        Tut ya shvatil ego za hvost,
                        Na zemlyu sdernul s vetki.
                        Glyazhu, a eto pevchij drozd!
                        Teper' sidit on v kletke!

                        Klyanus' vam, ptichka - pervyj sort!
                        Glyadish' - ne naglyadish'sya!
                        No vdrug ona tot samyj chert,
                        Kogo ty tak boish'sya?!

                        Tak hohotali shutniki,
                        CHto padali ot smeha.
                        Ozorniki-vesel'chaki!
                        Poslushat' ih - poteha!





                        Mezhdu skal cherez potok
                        Perekinut byl mostok.
                        Kak zhivoj, mostok drozhit,
                        Po kamnyam potok bezhit.

                        Pochesal zatylok Kosta:
                        - Provalit'sya ochen' prosto!
                        Probiraet serdce drozh' -
                        Vse ravno ne perejdesh'...

                        Podoshel Nikola-brat:
                        - Ty mne, bratec, vizhu, rad!
                        Nu, derzhis'! Poshli vdvoem!
                        Da ne bojsya! Perejdem!

                        I minuty ne proshlo,
                        Kak ot serdca otleglo, -
                        Perevel bratishku brat,
                        Oba ryadyshkom stoyat.

                        Prinyal Kosta gordyj vid
                        I Nikole govorit:
                        - YA i sam by mog, bratok,
                        Perejti cherez mostok!
                        I ne shel by, a bezhal.
                        Zrya ty za ruku derzhal!

                        Tut u Kosty za spinoyu
                        Vdrug razdalsya golosok:
                        - Ty eshche ne raz so mnoyu
                        Povstrechaesh'sya, druzhok!

                        Golosok byl ochen' strannyj -
                        Drebezzhashchij. Derevyannyj...





                        Sidel otryad,
                        Pyhtel otryad
                        I sochinyal
                        Otchet-doklad.

                        I kazhdyj dumal
                        Ob odnom:
                        CHto otrazit'
                        V doklade tom,

                        Kak napisat'
                        Takoj doklad,
                        CHtob byl vozhatyj
                        Gord i rad.

                        Odin skazal:
                        - Vchera, druz'ya,
                        Loktyami
                        Vyter partu ya!

                        - A ya tarelku
                        Oblizal! -
                        Vtoroj emu v otvet
                        Skazal.

                        - Zaharij Dimku
                        S nog svalil -
                        Oboih
                        YA vodoj oblil...

                        - Namaleval ya
                        Na stene
                        To, chto vo sne
                        Prisnilos' mne...

                        - Kak mel,
                        Uchitel' pobelel,
                        Kogda pod partoj
                        YA zapel...

                        - Ne ya li
                        Dedushke pomog
                        Perestupit'
                        CHerez porog?! -

                        Vot tak.
                        Na um prishli dela,
                        Kotorym
                        Ne bylo chisla.

                        Tut srazu vse
                        Poshlo na lad...
                        Gotov otchet!
                        Gotov doklad!

                        V nem skazano
                        Bez pyshnyh fraz
                        Pro obrazcovyj
                        SHkol'nyj klass.

                        I pro soznatel'nyh
                        Rebyat,
                        CHto vse
                        Za chistotoj sledyat,

                        I chto risuyut,
                        I poyut,
                        V obidu slabyh
                        Ne dayut.

                        I pomogayut
                        Starikam
                        V primer drugim
                        Uchenikam...

                        Kakoj doklad!
                        Kakoj otchet!
                        Otryadu - slava
                        I pochet!

                        Vzdohnul vozhatyj:
                        - Vot te na!
                        Iz muhi
                        Sdelali slona!..





                        V pyatom klasse sredi nas
                        Vseh zabavnej Atanas.
                        Stoit s nim razgovorit'sya -
                        Ostaetsya lish' divit'sya.

                        Sprosish': - Slushaj, parenek,
                        Kak vchera proshel urok? -
                        On otvetit: - Vse v poryadke,
                        S容l chetyre shokoladki!

                        - S kem ty druzhish' iz rebyat,
                        CHto vokrug tebya sidyat?
                        - S tem druzhu, komu ne zhalko
                        Na uroke dat' shpargalku.

                        - Nu, a chto beresh' chitat',
                        CHtob nemnozhko pomechtat'?
                        - Ochen' nravitsya mne chten'e
                        Pro edu i ugoshchen'e.

                        - Kak by, drug, ty zhit' hotel?
                        - Otdyhat', ne znaya del.
                        - CHem ty lyubish' zanimat'sya?
                        - Na spine v trave valyat'sya!

                        - Podskazhi nam, Atanas,
                        Tvoj lyubimyj shkol'nyj chas.
                        - Nu konechno, nesomnenno,
                        |to tol'ko peremena!

                        - CHto schitaesh' ty trudom?
                        Otvechaj skorej, my zhdem!
                        - YA uzhe trudom schitayu,
                        CHto zhuyu i sam glotayu!





                        Nam zhivetsya luchshe vseh,
                        Potomu chto s nami - Smeh!
                        S nim nigde ne rasstaemsya,
                        Gde b my ni byli - smeemsya!
                        Utrom vyglyanem v okno,
                        Dozhdik l'et, a nam smeshno!
                        Esli v shkolu put' lezhit,
                        Ryadom s nami smeh bezhit.
                        Nash otryad idet v pohod -
                        Smeh ot nas ne otstaet.
                        S nami on v lyuboj igre
                        Doma, v shkole, na dvore,
                        Na reke, v lesu i v pole,
                        Na katke i na futbole,
                        Vsyudu s nami nash druzhok -
                        Smeh-Smehunchik! Smeh-Smeshok!
                        Molodoj, zadornyj Smeh!
                        Posmeyat'sya ved' ne greh?!





                        V klass Marijka opozdala.
                        Kto zhe v etom vinovat?
                        - Nu, vo-pervyh, odeyalo
                        Vstat' s krovati ne puskalo!
                        Vot odna iz treh pregrad!
                        Nu i zerkalo nemnogo
                        Zaderzhalo na puti -
                        Nado zh bylo na dorogu
                        Mne kosichki zaplesti!
                        V-tret'ih, kruzhku moloka
                        Ved' ne vyp'esh' v dva glotka?!
                        A chasy tebya ne zhdut -
                        Vse idut, idut, idut...








     "Vse stihotvoreniya Mihalkova sogrety teplym, ser'eznym, naivnym yumorom,
pronizany svetom  chelovecheskoj molodosti"*,  -  eti  slova  A.A.Fadeeva  kak
nel'zya luchshe podtverzhdayutsya stihotvoreniyami,  sobrannymi v  razdele "A chto u
vas?".
     ______________
     *  Fadeev  A.  Detskie stihi  Sergeya  Mihalkova.  -  "Pravda" (1938,  6
fevralya). V kn.: Fadeev A. Za tridcat' let. (M., 1957, s. 727).

     Za  stihi  dlya  detej mladshego vozrasta S.V.Mihalkov byl  v  1970  godu
udostoen Leninskoj premii.

     A  CHTO  U  VAS?  Odno iz  samyh populyarnyh stihotvorenij S.V.Mihalkova.
Vpervye bylo napechatano v gazete "Izvestiya" (1935,  17 iyulya). Voshlo pochti vo
vse sborniki stihov poeta, v izbrannye sochineniya i sobraniya sochinenij. Bolee
dvadcati raz vyhodilo otdel'nym izdaniem s  risunkami hudozhnikov A.Pahomova,
N.Cejtlina, I.Kuznecova.
     Neglinnaya, Zacepa - nazvaniya ulic v Moskve.

     VESELYE PUTESHESTVENNIKI.  V  konce  30-h  godov  eta  pesnya kompozitora
M.Starokadomskogo na stihi S.Mihalkova byla ochen' populyarna sredi rebyat.  Ee
raspevali malen'kie geroi kinofil'ma s tem zhe nazvaniem.  Stihi,  napisannye
special'no dlya fil'ma,  vpervye byli opublikovany v gazete "Kino" (1937,  29
aprelya)  pod  nazvaniem  "Pesenka  druzej".  Pozdnee  pechatalas'  takzhe  pod
nazvaniem "Pesenka nashih druzej" ("Zatejnik",  1938,  |  5).  Pod  nazvaniem
"Veselye puteshestvenniki" vpervye byla  vypushchena otdel'nym izdaniem (Odessa,
1938).

     PRIVIVKA. Vpervye bylo napechatano v sbornike "Den' russkoj poezii" (M.,
1958),  v  zhurnale  "Veselye rebyata"  (1959,  |  3)  pechatalos' s  risunkami
S.Byalkovskoj.

     PRO MIMOZU. Vpervye napechatano v gazete "Komsomol'skaya pravda" (1935, 5
oktyabrya).  Pechatalos' takzhe  pod  nazvaniem "Mimoza"  v  zhurnale  "Murzilka"
(1936,  |  1) s  risunkami A.Kanevskogo.  Otdel'nym izdaniem vpervye vyshlo v
Pyatigorske (1938).  Vhodilo  v  razlichnye  sborniki  poeta  s  illyustraciyami
K.Rotova, A.Ermolaeva, G.Val'ka.

     KOTYATA.  Vpervye bylo napechatano v  zhurnale "Murzilka" (1947,  |  6)  s
risunkami E.CHarushina.  Vyhodilo otdel'nymi krasochnymi izdaniyami s  risunkami
V.Lebedeva, A.Poret.

     BARANY.  Vpervye bylo napechatano v  zhurnale "Zatejnik" (1937,  | 5) pod
nazvaniem "Dva barana" s podzagolovkom "SHutka". V sbornike poeta "Moi stihi"
(M.,  1938)  pechatalos' pod  nazvaniem "Pro  baranov",  v  sbornike  "Stihi"
(M.-L., 1939) - pod nazvaniem "Barany". V dal'nejshem vhodilo vo mnogie knigi
poeta i illyustrirovalos' hudozhnikami A.Ermolaevym, V.SHCHeglovym.

     CHEPUSHINKI.  Napisano  v  1939  godu.  Publikuetsya v  nastoyashchem  izdanii
vpervye.

     CHASY.  Vpervye  pechatalos' v  sbornike S.V.Mihalkova "Moi  stihi"  (M.,
1938).  V  dal'nejshem vklyuchalos' v  avtorskie knigi s risunkami A.Ermolaeva,
V.Konovalova.

     MOJ SHCHENOK.  Vyhodilo otdel'nymi illyustrirovannymi izdaniyami s risunkami
V.Koreckogo (M.,  1943) i A.Poret (M.,  1950).  Voshlo v sbornik poeta "Stihi
dlya detej" (M., 1943) s risunkami V.Lebedeva.

     KAK U  NASHEJ LYUBY.  Vpervye publikovalos' v  gazete "Pravda" (1975,  31
dekabrya),  zatem -  v zhurnale "Murzilka" (1976,  | 4) s risunkami A.Breya.  V
knigu S.V.Mihalkova "Veselyj den'" (M., 1979) voshlo s risunkami F.Lemkulya.

     V  PARIKMAHERSKOJ.  Pechatalos' takzhe  pod  nazvaniem "Strizhka" v  knige
poeta "Izbrannoe" (M., 1948).

     MIR. Vpervye napechatano v gazete "Izvestiya" (1962, 3 aprelya).

     CHISTOPISANIE.  Vpervye publikovalos' v  "Literaturnoj gazete" (1958,  7
oktyabrya).

     RISUNOK.  Vpervye  opublikovano  v  zhurnale  "Pioner"  (1936,  |  2)  s
risunkami A.Kanevskogo.  V  knige poeta "Moi stihi" (M.,  1938) napechatano s
posvyashcheniem  M.V.Vodop'yanovu.   Vhodilo   vo   mnogie   avtorskie  sborniki,
illyustrirovalos' K.Rotovym, A.Ermolaevym, F.Glebovym i dr.

     KORABLIKI.  Vpervye bylo napechatano v  "Literaturnoj gazete" (1936,  10
aprelya),  zatem -  v zhurnale dlya samyh malen'kih "Van'ka-Vstan'ka" (1936,  |
1).  Voshlo v avtorskie knigi s illyustraciyami K.Rotova,  A.Korotkina, A.Breya,
A.Ermolaeva i dr.

     ESLI.  Vpervye pechatalos' v  gazete "Izvestiya" (1935,  21  oktyabrya) pod
nazvaniem "SHutka pro "esli".  V knige poeta "Stihi dlya detej" (M.-L.,  1943)
pechatalos' pod nazvaniem "Esli" s  risunkami A.Ermolaeva.  Vhodilo vo mnogie
drugie sborniki poeta. Illyustrirovalos' takzhe K.Rotovym, V.SHCHeglovym.

     VELOSIPEDIST.  Vpervye  napechatano v  zhurnale  "CHizh"  (1941,  |  6).  V
dal'nejshem -  v sbornikah poeta "Stihi dlya detej" (M.-L.,  1943) s risunkami
V.Konovalova,   "Stihi  dlya  detej"  (M.,   1947)  s  risunkami  I.Semenova,
"Izbrannoe" (M., 1948) i dr.

     TREZOR.  Vpervye  pod  nazvaniem "SHCHenok" napechatano v  zhurnale "Krasnaya
nov'" (1938,  | 1), zatem - v sbornikah poeta "Moi stihi" (M., 1938); "Stihi
dlya detej" (M.-L., 1943) s risunkami V.Lebedeva.

     PRO  DEVOCHKU,  KOTORAYA PLOHO  KUSHALA...  Vpervye opublikovano v  gazete
"Sovetskij Krym" (1977,  28  avgusta),  zatem -  pod nazvaniem "Pro devochku,
kotoraya ploho ela..."  -  v  zhurnale "Murzilka" (1977,  |  12)  s  risunkami
V.CHizhikova.

     KOMAR-KOMAREC.  |to  shutochnoe stihotvorenie vpervye  bylo  napechatano v
gazete  "Pionerskaya  pravda"  (1969,  4  fevralya)  s  podzagolovkom "Veselye
stihi".  V Sobranii sochinenij poeta (T.  I. M., 1970) pechatalos' s risunkami
A.Pushkareva.

     LESNAYA AKADEMIYA. V knige poeta "My s priyatelem" (M., 1977) opublikovano
s  podzagolovkom "Po  starinnoj detskoj pesenke".  Risoval hudozhnik V.CHaplya.
Vyhodilo otdel'nym izdaniem (M., 1975) s risunkami V.CHizhikova.

     KORABELXNAYA SOSNA. Vpervye pechatalos' v zhurnale "Moskva", (1980, | 1).

     BEGLYANKA.  Vpervye napechatano v gazete "Izvestiya" (1973,  22 sentyabrya).
Vyhodilo otdel'nymi krasochnymi izdaniyami s risunkami I.Semenova (M.,  1975),
L.Tokmakova (M.,  1978).  V  sbornike  poeta  "My  s  priyatelem" (M.,  1977)
napechatano s risunkami V.Kanevskogo.

     TRIDCATX SHESTX  I  PYATX.  Vpervye  napechatano v  gazete  "Komsomol'skaya
pravda" (1958,  19  yanvarya),  vhodilo v  knigi togo zhe nazvaniya s  risunkami
I.Semenova, v drugih sbornikah - s risunkami E.Meshkova.

     NEDOTEPA.  Vpervye  pechatalos' v  gazete  "Pravda" (1975,  31  dekabrya)
vmeste s drugimi stihami pod obshchim zagolovkom "Vzroslym o detyah",  zatem - v
zhurnale "Murzilka" (1976,  |  6) s  risunkami B.Diodorova.  Voshlo v  sbornik
poeta "My s priyatelem" (M., 1977) s risunkami V.Kanevskogo.

     CHUDESNYE TABLETKI.  Vpervye opublikovano v  gazete  "Pravda" (1960,  18
dekabrya) s podzagolovkom "Veselye stihi".

     MODNOE  PLATXE.  Vpervye pechatalos' v  "Literaturnoj gazete" (1978,  18
oktyabrya), zatem - v zhurnale "Murzilka" (1979, | 3) s risunkami V.CHizhikova.

     AVTOGRAFY. Vpervye pechatalos' v knige "Kruglyj god" (M., 1972).
     Avtograf - zdes': sobstvennoruchnaya podpis' ili nadpis'.

     BEDNYJ KOSTYA.  Vpervye opublikovano v  "Literaturnoj gazete" (1978,  18
oktyabrya), zatem - v zhurnale "Murzilka" (1978, | 11) s risunkami V.Gal'dyaeva.

     LAPUSYA.  Vpervye publikovalos' pod  rubrikoj "Ozornye stihi"  v  gazete
"Literaturnaya Rossiya" (1964,  11  dekabrya) s  risunkami L.Smehova.  Voshlo  v
knigu  "Privivka" (M.,  1967) s  risunkami E.Meshkova.  V  Sobranii sochinenij
poeta (T. I. M., 1970) s risunkami G.Mazurina.

     "POSTIRUSHKA". |to shutochnoe stihotvorenie vpervye opublikovano v zhurnale
"YUnost'" (1967, | 11).

     HOROSHIE TOVARISHCHI. Vpervye napechatano v zhurnale "Murzilka" (1976, | 9) s
risunkami B.Diodorova.

     BEGLEC.  Vpervye  pod  nazvaniem  "Orel"  opublikovano v  "Literaturnoj
gazete"  (1976,  16  iyunya),  pod  nazvaniem  "Nezhdannyj gost'"  napechatano v
zhurnale  "Murzilka" (1976,  |  8)  s  risunkami L.Tokmakova.  Pod  nazvaniem
"Beglec" s  risunkami I.Gitberg  napechatano v  al'manahe "Kruglyj god"  (M.,
1978),  s  risunkami F.Lemkulya voshlo  v  sbornik poeta  "Veselyj den'"  (M.,
1979).

     PODUSHECHKA.  Vpervye publikovalos' v  zhurnale "Murzilka" (1963,  |  9) s
risunkami A.Eliseeva i  M.Skobeleva.  Otdel'noj knizhkoj vyshlo v izdatel'stve
"Hudozh. fond RSFSR" (L., 1972) s risunkami A.Kovaleva.

     ZYABLIK. Pervye publikacii byli v "Literaturnoj gazete" (1976, 16 iyunya),
v zhurnale "Murzilka" (1976,  | 7) s risunkami V.Kanevskogo.  Voshlo v sbornik
poeta "My s  priyatelem" (M.,  1977) s risunkami V.Kanevskogo i v knigu poeta
"Veselyj den'" (M., 1979) s risunkami F.Lemkulya.

     MY S PRIYATELEM.  |to stihotvorenie,  posvyashchennoe narodnomu artistu SSSR
I.Il'inskomu,  davno  stavshee  klassicheskim,  bylo  opublikovano  vpervye  v
zhurnale "Pioner" (1936, | 4) pod nazvaniem "Dva priyatelya". Pod nazvaniem "My
s  priyatelem"  opublikovano  v  zhurnale  "Van'ka-Vstan'ka"  (1936,  |  2)  s
risunkami V.Suteeva i v gazete "Izvestiya" (1936, 1 sentyabrya).
     V   1937  godu  stihotvorenie  vyshlo  otdel'nym  izdaniem  s  risunkami
I.Kuznecova (M., Detizdat).

     GRIPP. Vpervye napechatano v gazete "Izvestiya" (1965, 21 fevralya).

     SASHINA KASHA. Vpervye napechatano v gazete "Literatura i zhizn'" (1958, 23
aprelya).

     NE SPATX!  Vpervye opublikovano v gazete "Literatura i zhizn'" (1958, 23
aprelya).  Vklyuchalos' vo  mnogie  avtorskie sborniki  s  risunkami E.Meshkova,
A.Eliseeva i M.Skobeleva.

     "METEOR".  Vpervye  napechatano  v  zhurnale  "Murzilka" (1976,  |  5)  s
risunkami V.Kanevskogo.  Vklyucheno v  sbornik "My s  priyatelem" (M.,  1977) s
risunkami V.Kanevskogo i  v  sbornik "Veselyj den'" (M.,  1979) s  risunkami
F.Lemkulya.

     DYATLY.  Vpervye napechatano v  gazete  "Moskovskij literator" (1960,  11
fevralya).

     NESBYVSHIESYA MECHTY.  Vpervye  napechatano v  gazete  "Pravda"  (1975,  31
dekabrya),  zatem s risunkami F.Lemkulya -  v zhurnale "Murzilka" (1976,  | 3).
Vklyucheno  v  avtorskij sbornik  "My  s  priyatelem" (M.,  1977)  s  risunkami
V.Kanevskogo i v sbornik "Veselyj den'" (M., 1979) s risunkami F.Lemkulya.

     BUDX  CHELOVEKOM!  Vpervye napechatano v  "Literaturnoj gazete" (1967,  8
fevralya).  |to stihotvorenie dalo nazvanie razdelu stihotvorenij v  Sobranii
sochinenij poeta (T.  I,  M.,  1970),  gde ono bylo opublikovano s  risunkami
L.Tokmakova.

     BELYE STIHI.  Vpervye voshlo v  avtorskij sbornik "Stihi i  skazki" (M.,
1960), vyshedshij v serii "Zolotaya biblioteka", zatem - v knigah "Kruglyj god.
1961.  Kniga  dlya  chteniya" (M.,  1960)  s  risunkami G.Alimova,  "Zvezdochka.
Kalendar' dlya oktyabryat na 1961 god" (M., 1960).

     STUZHA. Vpervye napechatano v gazete "Izvestiya" (1935, 21 fevralya). Voshlo
v pervyj sbornik poeta "Stihi" (M., 1936).

     LYZHNYA I PENX.  Vpervye napechatano v gazete "Literaturnaya Rossiya" (1964,
11 dekabrya) pod nazvaniem "Hitraya lyzhnya" s risunkami L.Smehova.

     KRUGLYJ GOD.  Vpervye pod  nazvaniem "Skatert'-samobranka" napechatano v
gazete "Izvestiya" (1968, 3 marta).

     VSADNIK.   Vpervye   pod   nazvaniem  "Veselyj  vsadnik"  napechatano  v
"Literaturnoj gazete" (1937,  5  noyabrya).  Pod  nazvaniem "Vsadnik" voshlo  v
sbornik poeta "Moi stihi" (M., 1938).
     Arba (tyurk.) -  telega,  povozka (dvuhkolesnaya v Krymu,  na Kavkaze i v
Srednej Azii ili dlinnaya chetyrehkolesnaya - na Ukraine).

     PRO SOMA.  Vpervye napechatano v gazete "Izvestiya" (1936,  12 aprelya). V
knizhku "Stihi" (M.,  1939)  stihotvorenie vklyucheno s  posvyashcheniem sovetskomu
kompozitoru S.S.Prokof'evu.

     LIVENX.  Vpervye  napechatano v  "Literaturnoj gazete" (1934,  3  iyulya).
Voshlo v pervyj avtorskij sbornik "Stihi" (M., 1936).

     PUTI-DOROGI.  Vpervye s  podzagolovkom "Pesenka yunyh  puteshestvennikov"
napechatano v gazete "Pionerskaya pravda" (1947,  1 maya), v zhurnale "Murzilka"
(1947, | 6) s risunkami YU.Korovina.

     KAK  SKVOREC LETEL  DOMOJ.  Vpervye napechatano v  "Literaturnoj gazete"
(1952, 22 iyulya), zatem - v knige "Rodnaya poeziya" (M.-L., 1952).

     OBLAKA. Vpervye napechatano v gazete "Izvestiya" (1962, 3 aprelya).

     SVETLANA.  Vpervye napechatano v  gazete "Izvestiya" (1935,  29 iyunya) i v
zhurnale "Pioner" (1935,  |  11/12) s risunkami G.Berendgofa.  Voshlo v pervyj
sbornik poeta "Stihi" (M., 1936).

     HOROSHIJ CHELOVEK.  Vpervye pod nazvaniem "Moj drug" napechatano v  gazete
"Komsomol'skaya pravda" (1940,  26 sentyabrya). Pod nazvaniem "Horoshij chelovek"
voshlo  v  sbornik  poeta  "Stihi  dlya  detej"  (M.-L.,   1943)  s  risunkami
V.Konovalova.

     TRI VETRA. Vpervye napechatano v zhurnale "Novyj mir" (1947, | 8).

     CHEMODAN.   Vpervye   pod   nazvaniem  "Staryj   chemodan"  napechatano  v
"Literaturnoj gazete" (1978,  18  oktyabrya).  Pod nazvaniem "CHemodan" vpervye
napechatano v zhurnale "Murzilka" (1978, | 12) s risunkami V.Losina.

     STARYJ  KLOUN.  Vpervye  napechatano v  "Literaturnoj gazete"  (1970,  1
yanvarya).

     SKVOREC.  Vpervye napechatano v  gazete  "Sovetskaya kul'tura" (1962,  15
maya).

     O CHEM NE ZNAET A|ROFLOT. Vpervye napechatano v zhurnale "YUnost'" (1962, |
12).

     MALXCHIK S DEVOCHKOJ DRUZHIL. Vpervye napechatano v zhurnale "YUnost'" (1956,
| 2).

     UTOCHKA. Vpervye napechatano v zhurnale "Ohotnich'i prostory" (1958, | 9).

     LIST BUMAGI. Vpervye napechatano v gazete "Pravda" (1967, 4 sentyabrya).






     DYADYA STEPA.  Poema vpervye opublikovana v zhurnale "Pioner" (1935, | 7).
Vklyuchena  v  pervyj  sbornik  poeta  "Stihi"  (M.,  1936).  Vypushchena v  vide
otdel'noj knigi vpervye Detizdatom v 1936 g. s illyustraciyami A.Kanevskogo.
     "Na sud Marshaka on (Mihalkov),  -  pishet B.Galanov,  -  privez budushchego
znamenitogo "Dyadyu Stepu". Marshaku poema ponravilas'..." "Vspominaya poezdku v
Leningrad, - pishet dalee Galanov, - Mihalkov potom i sam chasto povtoryal, chto
esli ne schel svoego "Dyadyu Stepu" sluchajnym epizodom v  literaturnoj rabote i
prodolzhal posle nego trudit'sya dlya yunogo chitatelya,  to  v  etom byla zasluga
ego  pervogo "krestnogo otca"  Marshaka".  (Galanov B.  Sergej Mihalkov,  M.,
1972, s. 7).
     Illyustrirovali "Dyadyu Stepu" A.Kanevskij, V.Moroz, D.Dubinskij, K.Rotov,
I.Kesh, V.Suteev, YU.Korovin i drugie hudozhniki.
     Po  motivam etogo proizvedeniya v  1938 g.  kinostudiej "Soyuzmul'tfil'm"
byl sozdan graficheskij fil'm. (Avtory scenariya S.Mihalkov, N.Aduev. Rezhisser
V.Suteev).
     V  Moskovskom oblastnom teatre yunogo zritelya byl postavlen myuzikl "Dyadya
Stepa" (1967).
     Zastava Il'icha,  Arbat, Kropotkinskie vorota - nazvaniya ulic i ploshchadej
Moskvy.

     DYADYA STEPA - MILICIONER. Pervye publikacii byli v zhurnale "Pogranichnik"
(1954,  |  20),  gazete "Pionerskaya pravda" (1954,  10 dekabrya) s  risunkami
E.SHCHeglova,  a takzhe v zhurnalah "Novyj mir" (1954,  | 12),  "Pioner" (1954, |
12) s  risunkami V.Suteeva.  Otdel'noj knizhkoj vpervye vyshla v  Detgize (M.,
1955) s risunkami G.Mazurina.
     |to prodolzhenie "Dyadi Stepy" - tot zhe geroj, ta zhe forma povestvovaniya.
Na konkurse proizvedenij o milicii, ob座avlennom Ministerstvom vnutrennih del
SSSR, poema byla otmechena vtoroj premiej.
     V  1964 g.  na  kinostudii "Soyuzmul'tfil'm" po scenariyu S.Mihalkova byl
sozdan mul'tiplikacionnyj fil'm. (Rezhisser I.Aksenchuk, hudozhnik I.SHvarcman).
     Poema  neodnokratno perevodilas' na  yazyki  narodov SSSR  i  zarubezhnyh
stran.
     Kal'kutta - gorod v Indii.
     OPUD - Otdel regulirovaniya ulichnogo dvizheniya.
     Ploshchad' Vosstaniya - ploshchad' v Moskve.

     DYADYA STEPA I  EGOR.  Vpervye opublikovana v  gazete "Pravda" (1968,  27
dekabrya).
     O  tom,  kak poyavilas' ideya napisat' poemu "Dyadya Stepa i Egor",  Sergej
Vladimirovich Mihalkov rasskazyvaet v svoem proizvedenii:

                        YA, druz'ya, skazhu vam srazu:
                        |ta knizhka po zakazu.

                        YA priehal v detskij sad,
                        Vystupayu u rebyat.
                        - Prochitajte "Dyadyu Stepu", -
                        Horom prosit pervyj ryad.

                        Prochital rebyatam knizhku,
                        Ne uspel na mesto sest',
                        Podnimaetsya parnishka:
                        - A u Stepy deti est'?

                        CHto skazhu emu v otvet?
                        Tyazhelo otvetil: "net".

     Vyshla otdel'noj knizhkoj v izdatel'stve "Detskaya literatura" (M.,  1969)
s risunkami YU.Korovina.
     V  den'  60-letiya  Sergeya  Vladimirovicha  Mihalkova  Nikolaj  Semenovich
Tihonov pisal:  "Kak prekrasnaya vershina vozvyshaetsya ego poeticheskaya trilogiya
"Dyadya Stepa".  Ona ne imeet sebe ravnyh,  kak i dobryj ee geroj - velikan, s
reshitel'nym  i  spravedlivym  harakterom,   umeyushchij  byt'  veselym,  mudrym,
hrabrym,  lyubyashchim  shutku  i  ne  vynosyashchim  nespravedlivosti" ("Literaturnaya
gazeta", 1973, 14 marta).



                      (MY S PRIYATELEM, BUDX CHELOVEKOM)

     Stihi,  sobrannye v  etom  razdele,  sozdavalis' Sergeem Vladimirovichem
Mihalkovym v raznoe vremya.

     PESNYA  PIONEROV  SOVETSKOGO  SOYUZA.  Vpervye  napechatana pod  nazvaniem
"Pesnya yunyh  pionerov" v  gazetah "Komsomol'skaya pravda" (1946,  1  yanvarya),
"Pionerskaya pravda" (1946,  1 yanvarya),  "Leninskie iskry" (1946,  9 yanvarya).
Vskore perepechatana s  notami kompozitora S.CHerneckogo pod  nazvaniem "Pesnya
pionerov Sovetskogo Soyuza"  v  gazetah  "Pionerskaya pravda" (1946,  1  maya),
"Leninskie  iskry"  (1946,  18  maya),  zhurnalah  "Zatejnik" (1946,  |  2/3),
"Druzhnye rebyata" (1946, | 7).

     VESELOE  ZVENO.   |to  stihotvorenie,  vpervye  napechatannoe  v  gazete
"Komsomol'skaya pravda" (1937, 1 sentyabrya) i v zhurnale "Vozhatyj" (1937, | 10)
vmeste s  notami kompozitora M.Blantera,  stalo odnoj iz  lyubimyh pionerskih
pesen.  V  knigu  poeta "Moi  stihi" (M.,  1938) voshlo pod  nazvaniem "Pesnya
veselogo zvena".

     MOJ  DRUG.  Vpervye publikovalos' v  gazete  "Pravda" (1939,  23  maya).
Pozdnee perepechatyvalos' v zhurnale "Druzhnye rebyata" (1944, | 5/6). Vhodit vo
mnogie  sborniki  stihov  poeta.  Illyustrirovali  stihotvorenie  A.Ermolaev,
F.Glebov, R.Vol'skij.
     Kibitka - krytaya povozka, a takzhe perenosnoe zhilishche u kochevyh narodov.

     SHKOLA.  Vpervye  opublikovano v  gazete  "Pionerskaya pravda" (1945,  28
avgusta). V knigi poeta vhodilo s risunkami I.Grinshtejna, O.SHuhvostova.
     Levitan  YUrij  Borisovich  (rod.   v  1914  g.)  -  diktor  Central'nogo
radioveshchaniya i televideniya, narodnyj artist SSSR.
     |l'brus - vysochajshij gornyj massiv Bol'shogo Kavkaza.

     VAZHNYJ DENX.  Vpervye opublikovano v  gazete "Pionerskaya pravda" (1951,
31 avgusta). Stihotvorenie posvyashcheno prazdnichnomu dnyu sovetskih shkol'nikov -
nachalu uchebnogo goda v shkolah nashej strany.

     POD NOVYJ GOD.  Vpervye opublikovano v gazete "Pionerskaya pravda (1946,
1  yanvarya) pod  nazvaniem "Moi  pozhelaniya".  Zatem -  v  knige "Kruglyj god.
Kniga-kalendar' dlya  detej na  1947 god" (M.-L.,  1946) pod nazvaniem:  "Pod
Novyj god".

     SOBYTIE. Vpervye opublikovano v gazete "Izvestiya" (1962, 3 aprelya).

     ODNA RIFMA.  Vpervye napechatano v  zhurnale "Krokodil" (1938,  | 11).  V
nekotoryh  sbornikah  poeta  pechatalos'  takzhe  pod  nazvaniyami:  "Starost'"
(Stihi.  Groznyj,  1938) i "Rifma" (Moi stihi.  M.,  1938). Illyustrirovalos'
hudozhnikami A.Ermolaevym, F.Glebovym, V.Konovalovym.

     HRUSTALXNAYA  VAZA.  Vpervye  stihotvorenie bylo  opublikovano v  gazete
"Pravda" (1952, 19 maya), a zatem - v zhurnale "Kraj rodnoj" (Irkutsk, 1952, |
1).

     VESELYJ   TURIST.   Vpervye  pod   nazvaniem  "Pro   veselogo  turista"
opublikovano v zhurnale "Pioner" (1936,  | 1) s risunkami G.Berendgofa, voshlo
v pervyj avtorskij sbornik poeta "Stihi" (M.,  1936). Pod nazvaniem "Pesenka
pro  veselogo  turista" s  notami  E.ZHarkovskogo bylo  napechatano v  zhurnale
"Zatejnik" (1937,  |  8).  Pod  nazvaniem "Veselyj  turist"  publikovalos' v
gazete "Pionerskaya pravda" (1939,  30 iyunya). Otryvok pechatalsya v "Pionerskoj
pravde" (1946, 5 marta) pod nazvaniem "On shel po tropam i dorogam".

     O   TEH,   KTO  LAET.   Vpervye  pod  nazvaniem  "Stihi  dlya  pionerov"
opublikovano v gazete "Izvestiya" (1966,  29 iyulya). Pod nazvaniem "O teh, kto
laet" - v knige "Kruglyj god. 1967" (M., 1966) s risunkami G.Alimova.

     FOMA.  Vpervye opublikovano v zhurnale "Pioner" (1935, | 14) s risunkami
A.Kanevskogo.  Voshlo v pervyj avtorskij sbornik "Stihi" (M.,  1936).  SHiroko
izvestny illyustracii k etomu proizvedeniyu YU.Uzbyakova.
     Alligator - krokodil.

     NAHODKA.  Vpervye opublikovano v zhurnale "Pioner" (1938,  | 8), zatem v
kollektivnom sbornike "Schastlivoe detstvo" (M.-L., 1938).
     Po  syuzhetu  stihotvoreniya byla  sozdana kinonovella-vodevil' "Nahodka",
voshedshaya v  fil'm "My vas lyubim",  postavlennyj v 1962 g.  na kinostudii im.
M.Gor'kogo.  (Avtor scenariya i teksta pesen S.Mihalkov, rezhisser-postanovshchik
|.Bocharov).

     PROGULKA. Vpervye opublikovano v gazete "Pravda" (1962, 11 aprelya).

     SMENA.  Vpervye opublikovano v "Literaturnoj gazete" (1951, 9 avgusta),
zatem - v zhurnale "Murzilka" (1951, | 10).
     "ZIL-110",  "CHajka",  "Volga",  "Pobeda",  "Moskvich" -  marki sovetskih
legkovyh avtomashin.




     Proizvedeniya,    sobrannye   v    etom    razdele,    -    grazhdanskie,
publicisticheskie. Oni rasskazyvayut o velikih podvigah naroda, sovershennyh vo
imya schast'ya,  dobra i spravedlivosti,  uchat yunyh grazhdan nashej strany lyubit'
Rodinu, verit' v vysokie idealy Kommunisticheskoj partii.
     Razdel  s  takim  nazvaniem  vpervye  byl  vydelen  poetom  v  Sobranii
sochinenij,  vyshedshem v  1970-1971 gg.  Otklikayas' na  eto,  kritik B.Galanov
pisal:  "Novyj razdel -  "Razgovor s  synom".  Eshche odna stupen'ka v poznanii
okruzhayushchego  mira.  |to  ozhivshie  stranicy  geroicheskoj  istorii  sovetskogo
naroda:  revolyuciya,  vojna -  grazhdanskaya i Otechestvennaya,  -  gody trudovyh
pyatiletok.  |to sud'ba lyudej,  stroivshih i srazhavshihsya.  |to slovo o velikom
Lenine,  o partii,  pod znamya kotoroj vstayut milliony lenincev, chtoby tak zhe
Rodine sluzhit',  "kak Lenin ej  sluzhil".  (Galanov B.  Sergej Mihalkov.  M.,
1972, s. 75-76).
     V nazvanie razdela vynesen zagolovok otkryvayushchej ego poemy.

     RAZGOVOR S  SYNOM.  V 1949 g.  poema vpervye vyshla otdel'nym izdaniem v
massovoj  serii  "SHkol'naya  biblioteka" s  podzagolovkom "Byl'  dlya  detej".
Risunki hudozhnika V.Vysockogo.
     Kolodniki -  v  dorevolyucionnoj Rossii arestanty,  zakovannye v kolodki
(derevyannye okovy).
     Graf -  dvoryanskij titul v  carskoj Rossii i  nekotoryh drugih stranah,
obychno peredavalsya po nasledstvu, no mog byt' i pozhalovannym.
     Dneproges   -   Dneprovskaya   gidroelektrostanciya   imeni   V.I.Lenina.
Raspolozhena  vblizi  goroda  Zaporozh'e.   Odna  iz   krupnyh  stroek  pervoj
pyatiletki.  V  gody Velikoj Otechestvennoj vojny nemecko-fashistskie okkupanty
razrushili Dneproges.  Ego  sooruzheniya vosstanavlivalis' v  1944-1950 gg.,  a
nyne   sistema  gidroelektrostancij  na   Dnepre  eshche   bolee   rasshiryaetsya,
zavershaetsya stroitel'stvo Dneprogesa-2.

     NA   RODINE   LENINA.   Stihotvorenie  svyazano   s   poseshcheniem  poetom
Muzeya-kvartiry,   v  kotoroj  proshli  detskie  i  shkol'nye  gody  Il'icha,  v
Ul'yanovske (prezhde g. Simbirsk). O zamysle etogo stihotvoreniya avtor govoril
v  odnoj iz  besed:  "Mne  tak  hotelos' pustye,  holodnye komnaty,  lish'  s
fotografiyami na stenah,  sogret', "napolnit'" zhivym, yasnym rasskazom o lyudyah
i veshchah, naselyavshih etot dom", (Bavina V. Sergej Mihalkov. M., 1976, s. 61).
     Pervonachal'nyj variant byl opublikovan v knige "Kruglyj god.  Kniga dlya
chteniya na 1954 g." (M.-L., 1953) s risunkami D.Hajkina. Pod nazvaniem "Pesnya
ob Ul'yanovske" s notami N.Gorinshtejn stihotvorenie pechatalos' v "Ul'yanovskoj
pravde" (1970,  7 fevralya). Pererabotannyj i znachitel'no dopolnennyj variant
stihotvoreniya  vyshel   otdel'nym   izdaniem   (M.,   1969,   M.,   1970)   s
fotoillyustraciyami.

     V MUZEE V.I.LENINA. Central'nyj muzej V.I.Lenina byl otkryt v Moskve 15
maya  1936  goda.  O  zamysle svoej poemy S.V.Mihalkov pisal:  "|to  byl  moj
vnutrennij social'nyj zakaz.  YA podumal,  skol'ko detej, zhivushchih vne Moskvy,
ne videli da i  ne smogut v detstve uvidet' etot zamechatel'nyj muzej.  I mne
tak zahotelos' rasskazat' o  nem,  chto mysl' eta na  dolgoe vremya zanyala moe
voobrazhenie.  I dazhe kogda ya perestaval ob etom dumat',  voobrazhenie snova i
snova vozvrashchalo menya k etoj mysli".  Otryvki iz poemy vpervye publikovalis'
v gazetah "Pionerskaya pravda" (1949, 21 yanvarya), "Leninskie iskry" (1949, 22
yanvarya). Pervonachal'nyj variant pechatalsya v zhurnale "Murzilka" (1949, | 1) s
risunkami V.SHCHeglova.  Otdel'nye izdaniya  poemy  illyustrirovalis' hudozhnikami
D.Bisti, I.Godinym, V.Kul'kovym, I.Il'inskim, O.SHuhvostovym i dr.

     BYLX DLYA DETEJ. Poema ohvatyvaet sobytiya 1941 - 1945 gg. Pervonachal'nye
ee  varianty pechatalis' pod nazvaniem "V  tom krayu,  gde ty  zhivesh'" v  kn.:
Mihalkov S.  Stihi dlya detej (M.-L., 1943); pod nazvaniem "Byl' dlya detej" v
gazetah  "Pravda"  (1944,  11  fevralya),  "Komsomol'skaya pravda"  (1944,  11
fevralya),  "Pionerskaya  pravda"  (1944,  15  fevralya),  a  takzhe  v  zhurnale
"Krasnoarmeec" (1944,  | 3/4).  Otdel'nye izdaniya:  vpervye -  (M., 1944); v
rasshirennom vide -  (M.-L., 1944). Illyustrirovalas' hudozhnikami O.Verejskim,
V.Vysockim,  I.Kuznecovym, N.Skokovym, M.Filippovym. Otdel'nye izdaniya poemy
vyhodili  v   massovyh  seriyah  "1-ya   bibliotechka  shkol'nika"  i  "SHkol'naya
biblioteka".
     Kuzbass   -    Kuzneckij   ugol'nyj   bassejn,   odin   iz   krupnejshih
kamennougol'nyh bassejnov SSSR. Raspolozhen v Zapadnoj Sibiri.
     San-Francisko - gorod na zapade Soedinennyh SHtatov Ameriki.
     Rejhstag.  - Zdes' imeetsya v vidu zdanie rejhstaga v Berline, stavshee v
1945 g.  odnim iz poslednih oplotov gitlerovcev.  Sovetskie vojska 30 aprelya
1945  g.  shturmom  ovladeli rejhstagom i  vodruzili na  zdanii  flag  Strany
Sovetov.
     Hingan - gornyj hrebet na Dal'nem Vostoke.
     Samohodki  -   bronirovannye  boevye  mashiny  s  moshchnym  artillerijskim
vooruzheniem.
     Donbass - kamennougol'nyj bassejn v Evropejskoj chasti SSSR.
     Dneproges - sm. kommentarij k poeme "Razgovor s synom".

     MISHA  KOROLXKOV.  Vpervye  poema  pechatalas'  v  gazete  "Komsomol'skaya
pravda" (1938,  22 avgusta),  zatem vyhodila otdel'nym izdaniem s  risunkami
K.Rotova   (M.-L.,   1938).   Geroj   Sovetskogo   Soyuza   polyarnyj   letchik
M.V.Vodop'yanov  pisal  togda:   "Bol'shoe  vpechatlenie  na   menya   proizvelo
stihotvorenie "Misha  Korol'kov".  |to  stihotvorenie o  muzhestve  sovetskogo
pionera,  o  ego lyubvi k  Rodine.  Prelest' etogo stihotvoreniya ne  tol'ko v
chetkoj syuzhetnoj linii,  prelest' ego v prostote poeticheskogo yazyka, v svezhem
opisanii  pejzazha,  v  otsutstvii  shablonnyh  obrazov,  v  lakonichnoj  forme
dialoga.  "Misha  Korol'kov" -  bol'shaya tvorcheskaya udacha  Sergeya  Mihalkova".
("Komsomol'skaya pravda", 1938, 29 dekabrya).

     PARTIJNYJ BILET. Pervonachal'nyj variant vpervye opublikovan v sbornikah
S.Mihalkova:  "Stihi" (M.,  1939),  "Stihi" (M.-L.,  1939); v novoj redakcii
vpervye pechatalos' v  gazete "Vo slavu Rodiny" (1941,  11 iyulya) i  v zhurnale
"Krasnoarmeec" (1941, | 17).

     PARTIYA - NASH RULEVOJ. Polozhennoe na muzyku kompozitorom V.Muradeli, eto
stihotvorenie stalo  shiroko izvestnoj pesnej.  Voshlo  v  knigi  S.Mihalkova:
"Vazhnyj den'" (M.,  1953) s risunkami V.Ladyagina; v Sobranie sochinenij v 3-h
t. (T. 1, M., 1970) s risunkami E.Medvedeva.

     BUDX GOTOV! Byl'. Pervonachal'nye varianty pechatalis' v gazetah "Pravda"
(1961,  26  avgusta);  "Pionerskaya pravda" (1961,  8  sentyabrya) s  risunkami
E.Medvedeva;  v knige "Kruglyj god.  1962" (M.,  1961).  Dopolnennyj variant
vyshel  otdel'nym izdaniem s  podzagolovkom "Byl'  dlya  detej" (M.,  1961)  v
oformlenii E.Adamova i s fotoillyustraciyami.  Novaya redakciya -  v knige poeta
"Byl'" (M., 1976).
     Titov German Stepanovich (rod. v 1935 g.) - letchik-kosmonavt SSSR, Geroj
Sovetskogo Soyuza,  sovershivshij polet  v  kosmos na  korable "Vostok-2"  (6-7
avgusta 1961 g.).
     Gagarin  YUrij  Alekseevich (1934-1968)  -  letchik-kosmonavt SSSR,  Geroj
Sovetskogo Soyuza,  pervyj v  istorii chelovechestva sovershivshij polet v kosmos
na korable "Vostok-1" (12 aprelya 1961 g.).
     Strit (street) (angl.) - ulica.
     Zodchij - hudozhnik-stroitel', arhitektor.
     Pentagon - voennoe ministerstvo Soedinennyh SHtatov Ameriki.

     DENX  RODINY.  Poema vpervye opublikovana v  gazete "Pravda" (1975,  12
oktyabrya),  zatem v  zhurnale "Murzilka" (1976,  |  2) v  oformlenii hudozhnika
YU.Kopejko i  rebyat  Toli  Hakimova,  Leny  Hohulya,  Igorya  Grigor'eva,  |lle
Pikel'gas, Viviki Veskioya, |ne Kajnte.
     V  1976 godu izdatel'stvo "Detskaya literatura" vypustilo izdanie poemy,
velikolepno oformlennoe fotografiyami sovetskih i inostrannyh fotomasterov.

                        A v Berline s p'edestala
                        On, otlityj iz metalla,
                        Tak i smotrit na menya.

     V  etih  strokah  poemy  govoritsya o  vozdvignutom v  1946-1949  gg.  v
Treptov-parke g. Berlina pamyatnike-ansamble voinam Sovetskoj Armii, otdavshim
zhizn' v bor'be s fashizmom.
     Avtory pamyatnika - gruppa sovetskih arhitektorov i skul'ptorov vo glave
s narodnym hudozhnikom SSSR E.V.Vuchetichem.

                        Leningradskaya blokada,
                        Dni i nochi Stalingrada,
                        Don i Kurskaya duga,
                        I uzhe nazad - ni shagu! -
                        Vse vpered, vpered k rejhstagu,
                        CHtoby tam dobit' vraga.

     V  etih  strokah poet  vspominaet vazhnejshie sobytiya i  srazheniya Velikoj
Otechestvennoj vojny:  oboronu Leningrada,  Stalingradskuyu bitvu  na  beregah
Volgi, ozhestochennye boi na Donu, Kurskuyu bitvu, dorogu na Berlin.
     Rejhstag - sm. kommentarij k stihotvoreniyu "Byl' dlya detej".
     "Na  almaznoj trubke Mira"  -  imeetsya v  vidu  mestorozhdenie almazov v
YAkutii - almazonosnaya trubka "Mir".

                        No nel'zya mne v etoj byli,
                        Slavya den' sovetskij svoj,
                        Ne skazat', chto i nad CHili
                        Tozhe den'. No den' drugoj.

     Znakomya  svoih  chitatelej s  sobytiyami sovremennoj mezhdunarodnoj zhizni,
S.V.Mihalkov zdes'  govorit  o  posledstviyah fashistskogo perevorota v  CHili,
sovershennogo voennoj huntoj Pinocheta v sentyabre 1973 g.
     Zaklyuchitel'nye stroki poemy vedut chitatelya v  zal  zasedanij XXV s容zda
Kommunisticheskoj partii Sovetskogo Soyuza,  prohodivshego 24 fevralya - 5 marta
1976  g.  v  Moskve,  gde  s  Otchetnym  dokladom  pered  delegatami vystupal
General'nyj sekretar'  CK  KPSS,  Predsedatel' Prezidiuma  Verhovnogo Soveta
SSSR L.I.Brezhnev.

     MATX.  Vpervye poema pechatalas' v  sokrashchennom vide pod nazvaniem "Mat'
soldatskaya" vo frontovyh gazetah "Sokol Rodiny" (1942, 3, 4, 5 dekabrya), "Za
Rodinu!" (1942,  6 dekabrya), pod nazvaniem "Mat'" - v gazete "Pravda" (1942,
22 dekabrya).  Zatem vyshla otdel'nym izdaniem (M.,  1943) v  serii "Frontovaya
biblioteka krasnoflotca".
     Hutor - zdes': nebol'shoe selenie.
     "Messershmitty" i "yunkersy" - samolety voenno-vozdushnyh sil Gitlerovskoj
Germanii v vojne 1941-1945 gg.
     "Ezhi   dlya   narvskih   barrikad"   -    zdes':   protivotankovye   ili
protivopehotnye zagrazhdeniya  v  vide  zheleznyh  brus'ev  ili  skreshchivayushchihsya
kol'ev, perepletennyh kolyuchej provolokoj.

     KARTA.  Vpervye napechatano v  gazetah "Moskovskij bol'shevik" (1944,  23
fevralya),  "Komsomol'skaya pravda" (1944,  23  fevralya).  V  tom zhe godu -  v
zhurnalah "Koster" (| 3), "Krasnoarmeec" (| 8), "Politprosvetrabota" (| 7/8).

     KOMSOMOLXSKIJ  BILET.  Vpervye  opublikovano  v  gazete  "Komsomol'skaya
pravda"  (1943,  28  noyabrya) pod  nazvaniem "Nash  komsomol'skij bilet".  Pod
nazvaniem "Komsomol'skij bilet" vpervye napechatano v zhurnale "Koster" (1944,
|  4),  voshlo v  knigu S.Mihalkova "Stihi dlya detej" (M.,  1947) s risunkami
A.Ermolaeva.

     POCHETNYJ  PASSAZHIR.   Vpervye  opublikovano  v  gazetah  "Literatura  i
iskusstvo" (1942, 14 marta), "Smena" (1942, 14 noyabrya). Voshlo v kollektivnyj
sbornik "Krasnaya Armiya" (M.-L., 1942) s risunkami A.Borovskoj, v knigu poeta
"Stihi dlya detej" (M., 1943) s risunkami A.Ermolaeva.

     TRI TOVARISHCHA.  Vpervye stihotvorenie opublikovano v  zhurnale "Murzilka"
(1937,  | 1) pod nazvaniem "Ispanskaya pesnya",  zatem -  v zhurnale "Zatejnik"
(1937, | 9). Vyhodilo otdel'nym izdaniem v serii "Knizhka-malyshka" (M., 1938)
s   risunkami  A.Ermolaeva.   Vmeste  s  drugimi  stihotvoreniyami  o  bor'be
respublikanskoj Ispanii  sostavilo  knigu  S.Mihalkova "Tovarishchi.  Stihi  ob
Ispanii" (M.,  1937),  vyshedshuyu s  risunkami V.SHCHeglova  v  serii  "Kniga  za
knigoj".  Bylo polozheno na  muzyku kompozitorom M.Karasevym i  pod nazvaniem
"Pesnya o  treh tovarishchah" opublikovano s  notami v  knige "Pionerskij teatr"
(M., 1946).

     PRIEZD GEROYA.  Vpervye pechatalos' pod nazvaniem "Priezd syna" v  gazete
"Pravda"  (1940,  9  aprelya);  pod  nazvaniem "Priezd  geroya"  -  v  zhurnale
"Krokodil" (1942, | 28). Voshlo v sborniki poeta: "V tom krayu, gde ty zhivesh'"
(M.-L.,  1942) s risunkami M.Filippovicha,  "Stihi dlya detej" (M.-L., 1943) s
risunkami V.SHCHeglova.
     Drat'  lyko.  -  Lyko  -  vnutrennyaya  voloknistaya  chast'  kory  molodyh
listvennyh derev'ev.  Ispol'zuetsya dlya  pleteniya korzin  i  drugih  izdelij.
Ran'she iz lyka pleli lapti.

     TOVARISHCH.  Vpervye  stihotvorenie opublikovano v  gazete  "Komsomol'skaya
pravda" (1937,  15 maya),  zatem -  v  zhurnale "Zatejnik" (1937,  |  7).  Pod
nazvaniem  "Tovarishchi" voshlo  v  odnoimennyj sbornik  stihov  S.Mihalkova  ob
Ispanii (M., 1937).
     Bil'bao - gorod i port na severe Ispanii u Biskajskogo zaliva.

     GEROJ.  Vpervye  opublikovano  pod  nazvaniem  "Nashi  geroi"  v  gazete
"Izvestiya" (1937, 2 iyulya). Pod nazvaniem "Geroj" vpervye - v sbornikah poeta
"Stihi" (M., 1939), "Stihi" (M.-L., 1939).
     CHkalov Valerij Pavlovich (1904-1938) - izvestnyj sovetskij letchik, Geroj
Sovetskogo Soyuza.  Vmeste  s  G.F.Bajdukovym i  A.V.Belyakovym  sovershil  dva
dal'nih besposadochnyh pereleta:  Moskva - Petropavlovsk-na-Kamchatke - ostrov
Udd (20-22 iyulya 1936 g.)  i Moskva -  Severnyj polyus -  Severnaya Amerika (18
iyunya 1937 g.).

     GRANICA.  Vpervye  pod  nazvaniem "Doroga" bylo  opublikovano v  gazete
"Izvestiya" (1937, 28 sentyabrya), zatem v zhurnale "Vozhatyj" (1937, | 11).

     DANILA KUZXMICH.  Vpervye napechatano v zhurnale "Koster",  (1943, | 9), v
gazete "Pravda" (1943, 31 oktyabrya). Vyshlo otdel'nym izdaniem (M.-L., 1944) s
risunkami V.Ermolova.

     GORNIST. Vpervye napechatano v gazete "Pravda" (1968, 14 aprelya).

     PISXMO  V  REDAKCIYU  ARMEJSKOJ  GAZETY.  Vpervye  napechatano  v  gazete
"Pravda" (1960, 25 yanvarya).

     ESTX AMERIKA TAKAYA. Vpervye pod nazvaniem "Vot Amerika kakaya! (Byl' dlya
detej)" opublikovano v gazete "Pravda" (1963, 30 maya).

     SVOBODA SLOVA.  Vpervye napechatano v zhurnale "Ogonek" (1946, | 48/49) s
risunkami I.Semenova.
     Mister Tvister - glavnyj personazh odnoimennoj poemy S.YA.Marshaka.
     ZHeltaya pechat' - reakcionnaya burzhuaznaya pechat'.

     HIZHINA  DYADI  TOMA.  Vpervye pod  nazvaniem "Na  spektakle "Hizhina dyadi
Toma".  Byl'"  opublikovano v  gazete "Pravda" (1955,  1  iyunya).  Po  syuzhetu
stihotvoreniya sozdana kinonovella "Kakaya-to devochka",  kotoraya voshla v fil'm
"My vas lyubim",  postavlennyj v 1962 g. na kinostudii im. M.Gor'kogo. (Avtor
scenariya i teksta pesen S.Mihalkov, rezhisser-postanovshchik |.Bocharov).
     "Hizhina  dyadi   Toma"  -   povest'  amerikanskoj  pisatel'nicy  Garriet
Bicher-Stou (1811-1896).

     MILLIONER.  Vpervye  pod  nazvaniem  "Kapital"  opublikovano  v  gazete
"Pravda" (1962,  11  aprelya).  Pod nazvaniem "Millioner" -  vpervye v  knige
"Kruglyj god. 1963" (M., 1963). Otdel'noj knizhkoj vyshlo v Detgize (M., 1963)
s risunkami I.Semenova.  V 1963 g.  kinostudiej "Soyuzmul'tfil'm" po scenariyu
S.Mihalkova  snyat   graficheskij  cvetnoj  fil'm  "Millioner".   (Rezhisser  i
hudozhnik-postanovshchik   V.Bordzilovskij,    YU.Prytkov).   |tot   kinofel'eton
vklyuchalsya v "Bol'shoj Fitil'" (Lenfil'm, 1964).
     "Kadillak" - marka dorogoj amerikanskoj legkovoj avtomashiny.
     Pyataya avenyu - ulica v N'yu-Jorke.

     SON. Vpervye napechatano v gazete "Pravda" (1962, 11 aprelya).

     STALXNAYA STRUZHKA.  Vpervye napechatano v zhurnale "Ogonek" (1952, | 26) s
risunkami O.Verejskogo.  V  Sobranie sochinenij poeta  (M.,  1963) vklyucheno s
podzagolovkom "Byl'" i posvyashcheno znatnomu tokaryu P.B.Bykovu.





     KVITKO LEV MOISEEVICH (1890-1952) - izvestnyj sovetskij detskij poet.
     Predstavlennye  zdes'   perevody   stihotvorenij   poeta,   vypolnennye
S.V.Mihalkovym, voshli takzhe v avtorskij sbornik L.Kvitko "Moim druz'yam" (M.,
1960) i drugie ego knigi.

     ANNA-VANNA  BRIGADIR.  V  1937  g.  Detizdat ob座avil konkurs na  luchshie
perevody stihov L.Kvitko.  V  zhurnale "CHizh" (1937,  |  3) i  v "Literaturnoj
gazete" (1937, 15 maya) byl opublikovan perevod S.Mihalkova.
     "Dlya doveritel'nogo razgovora so svoimi malen'kimi druz'yami,  - govorit
S.V.Mihalkov o Kvitko, - u nego est' prostye serdechnye slova:

                        - Anna-Vanna, nash otryad
                        Hochet videt' porosyat!
                        My ih ne obidim:
                        Poglyadim i vyjdem!

                        - Uhodite so dvora,
                        Luchshe ne prosite!
                        Porosyat kupat' pora,
                        Posle prihodite.

     Tak nachinayutsya stihi L.Kvitko "Anna-Vanna brigadir".  Tak yasno, legko i
prosto zvuchat vse stihi etogo poeta, pol'zuyushchegosya zasluzhennoj populyarnost'yu
ne tol'ko u sovetskih rebyat, no i u vzroslogo chitatelya". (Mihalkov S. Pochemu
ya lyublyu perevodit' stihi Kvitko. - "Literaturnaya gazeta", 1938, 15 aprelya).
     Pod   nazvaniem  "Porosyata"  stihotvorenie  vhodilo  v   ryad  avtorskih
sbornikov S.V.Mihalkova:  "Moi  stihi" (M.,  1938),  "Veselye stihi" (M.-L.,
1940), "Stihi dlya detej" (M., 1943) s risunkami V.SHCHeglova.

     BARSUKI. Vpervye opublikovano v gazete "Komsomol'skaya pravda" (1936, 30
dekabrya),  zatem v zhurnale "CHizh" (1937, | 4) s risunkami V.Kurdova. Vklyucheno
v sborniki poeta "Moi stihi" (M., 1938), "Stihi" (Groznyj, 1938).

     VESELYJ ZHUK.  Vpervye publikovalos' v gazete "Pionerskaya pravda" (1937,
14 fevralya), zatem - v sbornike poeta "Stihi" (Groznyj, 1938).


     YULIAN TUVIM (1894-1953) -  pol'skij poet. Vpervye vystupil v literature
v 1913 g.  Luchshie ego proizvedeniya otlichayutsya lyubov'yu i vnimaniem k prostomu
cheloveku.  Izvesten i kak perevodchik russkoj i sovetskoj literatury, a takzhe
kak   avtor  populyarnyh  stihov  dlya  detej.   Lyubov'yu  malen'kih  chitatelej
pol'zuyutsya na  rodine poeta cikly ego  stihotvorenij dlya  detej "Lokomotiv",
"Pro pana Trulyalin'skogo", "Slon Trombal'skij" i dr.
     Predstavlennye v  nastoyashchem izdanii  perevody  S.Mihalkova iz  YU.Tuvima
sostavili otdel'nuyu knigu:  Mihalkov S.  Stihi  druzej.  Iz  pol'skogo poeta
YU.Tuvima. Ris. V.CHizhikova. M., 1973.

     PISXMO KO VSEM DETYAM PO ODNOMU OCHENX VAZHNOMU DELU. Pechatalos' takzhe pod
nazvaniem:  "Pis'mo pol'skogo poeta YU.Tuvima ko  vsem detyam po  odnomu ochen'
vazhnomu delu" (S.V.Mihalkov.  Soch.  v 2-h t.  T.  I. M., 1954). Vklyuchalos' v
kollektivnye poeticheskie sborniki dlya malen'kih detej:  "Mama,  pochitaj-ka!"
(Perm',  1960),  "Malyutka" (Simferopol', 1964). V poslednem - pod nazvaniem:
"Ko vsem detyam. Pis'mo pol'skogo poeta YU.Tuvima".

     AZBUKA.  Vpervye pechatalos' v zhurnale "Murzilka" (1946, | 8/9), zatem -
v  knige S.V.Mihalkova "Veselye stihi" (M.,  1946) s  risunkami B.Prorokova,
"Stihi dlya detej" (M.,  1947) s risunkami I.Semenova, "CHivi-chivi" (M., 1948)
s   risunkami  A.Kanevskogo.   Vklyucheno  takzhe   v   knigi:   "Kruglyj  god.
Kniga-kalendar' dlya  detej na  1947 god" (M.-L.,  1946);  "Pol'skaya lirika v
perevodah  russkih  poetov"  (M.,   1969).  Vyhodilo  otdel'nym  izdaniem  s
risunkami L.Hudyakova (L., 1962).

     SLOVECHKI-KALECHKI.  Vpervye opublikovano v  "Literaturnoj gazete" (1953,
19  maya).   Pechatalos'  v  sbornikah:  "Zveno.  Rasskazy  i  stihi  pol'skih
pisatelej" (M.,  1954) s risunkami A.Tarana,  "Kruglyj god. Kniga dlya chteniya
na 1954 god" (M., 1953). V poslednem - pod nazvaniem "Slovechki i slofechki" s
risunkami T.Kovedyaevoj.

     GDE OCHKI?  Vpervye pechatalos' v  zhurnale "Murzilka" (1944,  |  2/3) pod
nazvaniem "Gde byli ochki?",  zatem -  pod nazvaniem "Gde ochki?"  -  v knigah
S.V.Mihalkova "Dlya  bol'shih i  malen'kih" (M.,  1944),  "Dlya malen'kih" (M.,
1945)  s  risunkami A.Gubina.  Vpervye otdel'nym izdaniem vyshla s  risunkami
I.Kesha   (M.,    1945).    V   dal'nejshem   illyustrirovalos'   B.Prorokovym,
V.Konashevichem, A.Kanevskim.

     OVOSHCHI.  Vpervye pechatalos' v gazete "Leninskie iskry" (1946, 3 iyulya). V
sbornik S.V.Mihalkova "Stihi dlya  detej" (M.-L.,  1947)  voshlo  s  risunkami
I.Semenova.

     PRO YANEKA. Vpervye opublikovano v knige S.V.Mihalkova "Stihi dlya detej"
(M.-L., 1947) s risunkami I.Semenova.

     PTICHIJ DVOR.  Vpervye napechatano v knigah S.V.Mihalkova "Veselye stihi"
(M.,  1946)  s  risunkami B.Prorokova,  "Stihi dlya  vseh"  (M.-L.,  1947)  s
risunkami V.Konashevicha.

     RECHKA.  Vpervye  opublikovano v  knige  S.V.Mihalkova "CHivi-chivi"  (M.,
1948) s risunkami A.Kanevskogo.

     PTICHXE RADIO.  Vpervye napechatano v  gazete "Leninskie iskry" (1946,  5
maya).


     ASEN BOSEV (rod. 1913 g.) - bolgarskij poet.
     "On  sochinil nemalo uvlekatel'nyh skazok i  veselyh istorij dlya  detej.
Geroi ego satiricheskih stihotvorenij nastol'ko populyarny v Bolgarii,  chto ih
imena stali naricatel'nymi...  Zadumyvayas',  v  chem sekret uspeha tvorchestva
poeta, ya prihozhu k vyvodu, chto delo tut - v ego neischerpaemoj lyubvi k svoemu
narodu,  v  ego  glubochajshem znanii zhizni narodnoj" (Mihalkov S.  Nash drug -
Asen Bosev. - "Lit. Rossiya", 1973, 23 noyabrya, s. 9).

     PYATX VESELXCHAKOV.  Vpervye opublikovano v  zhurnale "Murzilka" (1969,  |
10)  s  risunkami V.CHizhikova,  v  Sobranii  sochinenij (T.  I.  M.,  1970)  s
risunkami N.Ustinova.

     HRABRYJ KOSTA. Vpervye opublikovano v gazete "Pionerskaya pravda" (1969,
1  iyulya).  V Sobranie sochinenij S.V.Mihalkova (T.  I,  M.,  1970) vklyucheno s
risunkami N.Ustinova,  v sbornik "My s priyatelem" (M.,  1977) -  s risunkami
|.SHashkinoj.

     S  NAMI SMEH!  Vpervye napechatano v  zhurnale "Murzilka" (1978,  |  1) s
risunkami YU.Molokanova, zatem - v al'manahe "Kruglyj god" (M., 1978).

     KAK IZ MUHI SDELALI SLONA. Voshlo v Sobranie sochinenij S.V.Mihalkova (T.
I. M., 1970) s risunkami N.Ustinova.

     UMNIK ATANAS. Vpervye napechatano v gazete "Pionerskaya pravda" (1969, 28
yanvarya).  V  Sobranie  sochinenij S.V.Mihalkova (T.  I.  M.,  1970)  voshlo  s
risunkami N.Ustinova.

     PREGRADY.  Vpervye  napechatano  v  zhurnale  "Murzilka" (1978,  |  2)  s
risunkami B.Diodorova, zatem - v al'manahe "Kruglyj god" (M., 1978).

                               I.V.ALEKSAHINA, kand. filol. nauk, D.A.BERMAN

Last-modified: Sat, 10 Aug 2013 18:40:52 GMT